Lustro ścienne - Drewno, Szkło - 124 cm

Duże lustro ścienne z rzeźbionego i złoconego drewna - styl Luís XV / Neo‑Rococo Revival, Francja, 1900.

Przedmiot: duże lustro ścienne / lustro nad konsolą
Pochodzenie: Francja
Alternatywa możliwa: Włochy, zwłaszcza Północ/Środek Włoch
Epoka: koniec XIX wieku
Datowanie: ok. 1880–1900
Styl: Revival Luís XV / Neo‑Rococo
Materiały: rzeźbione i złocone drewno; lustro dekoracyjne z fazowaniem
Wymiary: 97 × 124 × 8 cm

To lustro jest elementem jakości wyraźnie wykraczającej poza przeciętność współczesnych luster revivalistycznych. Projekt oprawy, głębokość żłobienia, bardzo zróżnicowany profil, fazowane lustro i konstrukcja tylnej części sugerują europejską produkcję końca XIX wieku, z Francją jako najprawdopodobniejszym źródłem, chociaż Włochy stanowią drugorzędną hipotezę.

Ważne, poziome lustro ścienne, w drewnie bogato rzeźbionym i złoconym, z ramą o krągłej konturze i bujną, rococó‑inspirowaną dekoracją.

Oprawa całkowicie podąża za profilem wyciętym lustra, tworząc ciągłą sekwencję krzywizn, kontrkrzywizn, wici w kształcie C i S, stylizowanych liści i motywów roślinnych.

Szkło ma szczególnie starannie dopracowaną formę, dokładnie naśladując falowania ramy i posiada szerokie boczne fazowanie, element znacznie zwiększający obecność i walory wizualne sztuki.

Cimasa – Góra stanowi główny element ozdobny. W centrum wyłania się wycięta i asymetryczna kompozycja z dużymi wiciami rocaille splecionymi, w towarzystwie z boku kwiatów i liści rzeźbionych. Świadoma asymetria kwiatu względem dużej, centralnej taśmy jest bardzo charakterystyczna dla słownika rokokowego Luís XV. Z obu stron rozwija się wijący się listwowy ornament z siatką w romby lub trellis, oprawiony przez wici. To trellis work to element historycznie związany z repertuarą rococo europejskiego i pojawia się zarówno w francuskich, revivalistycznych lustrach, jak i w modelach angielskich z XVIII wieku inspirowanych francuskim gustem. Christie’s dokładnie dokumentuje użycie trellis związanej z rocaille, cyprysów i wici w lustrach XVIII wieku, dekorację później odtworzoną w XIX wieku.

Boki i dolna część

Strony są szerokie, wygięte i silnie żłobione, naprzemiennie:
- duże wici;
- stylizowane liście;
- zawijasy;
- niewielkie wystające przedłużenia;
- tła grawerowane, tworzące kontrast z gładkimi, złoconymi powierzchniami.

Dolowy przepust również jest dynamiczny, prezentując duże, wydłużone liście tworzące falujący układ oraz centralną, niewielką kartelę z wiciami.

Ważne, aby dekoracja nie koncentrowała się tylko na cimasa: cała rama została obrobiona, co sprzyja wysokiej jakości egzemplarza.

Lustro z fazowaniem – Szkło stanowi kolejny pozytywny element. Płyta jest dużych rozmiarów, wycięta zgodnie z kształtem ramy i głęboko fazowana. Ta cecha jest typowa dla lustra wysokiej jakości z końca XIX i początku XX wieku. Francuskie lustra Luís XV Revival z tego okresu często wykorzystują fazowane szkło; istnieją udokumentowane egzemplarze Napoleona III z tą kombinacją złoconej ramy Luís XV i szkła fazowanego.

Tardoz: Tył jest szczególnie użyteczny do datowania. Przedstawia duże poziomy drewniane, zamontowane bezpośrednio za szkłem, o wyglądzie i zużyciu zgodnym z dawną konstrukcją. Taki tardoz ma paralety w lustrach francuskich oświeceniowych. Drut zawieszający wydaje się być późniejszym dodatkiem, co jest całkiem normalne.

Stan zachowania: stan dobry jak na wiek. Na tylnej części widoczny naturalny starzenie się desek.