Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 *COA*

Litografia Joan Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania tomiku wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić samotnie), napisanego przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy i Spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie została oprawiana ani eksponowana, była przechowywana w profesjonalnym zestawie artystycznym, dlatego zachowała doskonały stan).

Praca będzie starannie manipulowana i zapakowana w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego (dla kupującego bez żadnych kosztów).


(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do akademii La Llotja mimo sprzeciwu rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesca Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego krajobrazy emocjonalne, które ukształtują go jako człowieka i artystę, zasadniczo dotyczą Mont-roig, Paryża, Majorki, a później Nowego Jorku i Japonii. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który doświadcza w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusziego i Giacomettiego i wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impulsem ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swoją emigrację we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, gdzie swój przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował studio, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a następnie na Majorce, okaże się decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, dążąc do stałej poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym określonym ruchem. Zawartość w formach i w manifestacjach publicznych, to poprzez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne, które Miró rysował bezpośrednio w kamieniu, z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczy entuzjazm losowych wersów Tzary.
Pierwotna edycja była w gestii Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.