Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print - 2004 *COA*

Litografia Joana Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania tomiku wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisanego przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum bawełnianym 100% wysokiej gramatury (220 g).
Podpisane na płótnie.
Pieczęć wydawcy i spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, a zawsze przechowywane w profesjonalnym katalogu sztuki, w związku z czym zachowane w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie przetworzone i zapakowane w płaszczyzno-kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także pełne ubezpieczenie wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joãn Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Chciał studiować w Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów. Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują jego osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeniósł się w latach dwudziestych razem z poetami surrealistami i najbardziej twórczymi artystami tamtego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego oraz wystawiał wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joãn Miró opuści swą emigrację we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, który zawsze sobie marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Mallorcą, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uchyla się od akademizmu, dążąc do stworzenia dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym określonym ruchem. Treści w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez fakt plastyczny Joãn Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otoczenia. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę między artystą a autorem. Niesforne, spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy temperament przypadkowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została opracowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joãn Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Chciał studiować w Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują jego osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w powiecie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeniósł się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej twórczymi artystami tamtego czasu. Tam poznał Arp, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joãn Miró opuści swą emigrację we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, który zawsze sobie marzył. Skupiał się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, było decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otaczającym środowiskiem naturalnym stanowiły tło dla niektórych z jego technicznych i formalnych badań. Miró ucieka od akademizmu, wciąż poszukując dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym ruchem. Treść w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joãn Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten konflikt sił skłoni go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, narysowane bezpośrednio w skale przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał przypadkowych wersów Tzary.
Oryginalne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 kolorowych, z 18 jako hors-texte.