Tony Van Os (1886-1945) - Winter aan de Schelde

• Artysta: Tony Van Os (1886 Antwerpia – 1945 Temse)
• Dzieło: Scheldebocht zimą
• Styl: impresjonizm
• Okres: 1915-1920
• Wykończenie: olej na panelu
• Podpis: w prawym dolnym rogu
• Tylna strona: brak informacji
• Wymiary obrazu: 38 cm szer. × 30 cm wys.
• Wymiary z ramą: 42 cm szer. × 34 cm wys. (za szkłem)

Dzieło ukazuje zakręt Szelda podczas zimy. Kotlina Szelda między Temse a Antwerpią była jednym z ulubionych miejsc inspiracji dla malarzy, podobnie jak Leie dla licznych malarzy z Latemu. Bywał określany mianem „Człowieka z brzegu wody”.
Koncepcja jego prac jest skromna. Prawie nie ma koloru, widoczne jedynie brąz i szarość. Silnie wyczuwalna jest tu potęga zachodu słońca pod niemal czarnym niebem śniegu. Złoto pięknie odbija się na powierzchni wody rzeki. Budynki gospodarcze są dość ostre w linii, z dbałością o kilka detali, zwłaszcza zielone okiennice. One same, wraz z bramą, stanowią nieliczne akcenty kolorystyczne w dziele. Również nagie drzewa są bardzo delikatnie odwzorowane i przebijają z krajobrazu ku niebu. Ta metoda, wraz z meandrowaniem rzeki i odbiciem w wodzie, tworzy głęboką perspektywę.

Tony van Os był belgijskim artystą urodzonym w 1886 roku w Antwerpii i zmarłym w Temse w 1945 roku. Był malarzem, rysownikiem i ilustratorem. Urodzony jako siódmy syn w dużej rodzinie. Jego ojciec prowadził rozwijającą się drukarnię, gdzie od 1891 roku drukowano dopiero co powstały dziennik Gazet van Antwerpen.

Kształcił się w Akademii i w Wyższym Instytucie w Antwerpii (1901-1909). Był uczniem m.in. Fransa Lauwersa, Ch. Mertensa, P. Verhaerta, J. De Vriendta i F. Courtensa. Zadebiutował pejzażami i widokami na Scheldzie pod wpływem F. Courtensa, a przede wszystkim E. Laermansa.

Jego pejzaże cechuje mglisty szary kolor związany z wilgotnym niebem i blado-brąz ziemi. Całe jego dzieło nosi atmosferę, która tchnie nostalgią. Wszystko jest dostrojone do wyciszonej poetyckiej translacji, chociaż w obrazach i postaciach rybaków w Scheldeland można zauważyć także pewien stopień zaangażowania społecznego. Dojrzała forma, powściągliwość, nadają jego twórczości wyjątkową atmosferę i subtelny tonalny charakter.

Godecharleprijs w 1908 roku. Zasiedlił się w 1909 r. w Doel, potem w Bornem, a w 1919 na stałe w Temse. Był członkiem Pelgrim, stowarzyszenia artystów-plastyków, muzyków i autorów, które miało na celu odnowienie chrześcijańskiej sztuki w Flandrii. Zrealizował kilka Dróg Krzyżowych, m.in. dla kościoła Don Bosco w Sint-Niklaas (1920), kościoła Ojców Najświętszego Serca w Borgerhout (1930), kościoła w Haalen koło Diest (1931), kościoła Ojców Najświętszego Serca w Bree (1932), kościoła w Koewacht (1937), kościoła w Opstal/Buggenhout (1941). Dla kapliczki Westrode umiejscowił sceny na brzegach Schelde. Dzieła m.in. w muzeum w Antwerpii. Wymieniony w BAS I i Dwóch wiekach podpisów belgijskich artystów. (PIRON)