Ennio Morlotti (1910-1992) - Bosco

Litografia na papierze 11 kolorów - Obraz podpisany ręcznie w dolnym rogu po prawej i numerowany w dolnym rogu po lewej - cm 50x70 - rok 1991 - edycja limitowana - egzemplarz wysyłany z certyfikatem gwarancji VII/L - bez ramy - doskonały stan - kolekcja prywatna - zakup i pochodzenie Włochy - wysyłka via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT
Biografia
Ennio Morlotti, jeden z głównych bohaterów włoskiej i europejskiej sceny artystycznej drugiej połowy XX wieku, urodził się w Lecco nad jeziorem Como 21 września 1910 roku w rodzinie, w której ojciec był inwalidą wojennym, a matka była nauczycielką.
Po spędzeniu wczesnego dzieciństwa w szkole w domu z internatem, gdzie między innymi wyróżniał się w nauce, w 1923 roku zaczął pracować jako księgowy w olejarni, a następnie do 1936 roku jako urzędnik w farbiarni i robotnik w fabryce mechanicznej.
Mimo trudnych warunków życia w tamtych latach, poświęcał się studiom sztuki starożytnej w kościołach i muzeach, interesując się również sztuką współczesną, aż do uzyskania prywatnie matury artystycznej w Brerze.
Zwolniwszy się z fabryki, przeniósł się do Florencji i zapisał na Akademię, gdzie, pod kierunkiem Felice Careny, uzyskał dyplom z pracą magisterską o Giotcie, osiągając najwyższą ocenę.
W 1937 roku, dzięki dochodom ze sprzedaży trzech obrazów wystawionych na konkursie na pejzaż leccheński, odbył podróż do Paryża, gdzie zobaczył oryginalne prace ukochanych Cézanne’a i Picassa.
W 1940 roku wszedł do grupy Corrente, która inspirowała się uniwersyteckim czasopismem „Corrente di vita giovanile”, kierowanym przez Ernesto Treccaniego, podążając za kierunkiem ekspresjonizmu francuskiego od van Gogha po Fauves.
W 1945 roku ożenił się z Anną, a w kolejnym roku zapisał się do Partii Komunistycznej, do której należał przez sześć miesięcy; był to trudny rok pod względem ekonomicznym, ale owocny pod względem kulturowym, ponieważ podpisał Manifest Realizmu, przystąpił do Fronte Nuovo delle Arti i zorganizował swoją pierwszą wystawę indywidualną w galerii II Camino w Mediolanie. W tym roku, dzięki stypendium otrzymanemu od Lionella Venturi, mógłby przebywać w Paryżu przez dwa lata razem z Renato Birollim, ale po dwóch miesiącach wrócił do Mediolanu, ponieważ nie potrafił malować; mimo to poznał i odwiedził studiowanie Picassa, spotkał Braque’a, Domingueza, De Staëla, Sartrea i Camusa.
Następnie, zaraz po XXIV Biennale w Wenecji (1948), gdzie wystawiono razem ze wszystkimi artystami Fronte Nuovo delle Arti, ukształtowała się pozycja Morlotti’ego, który razem z Birollim oddzielił się od członków „realistów” grupy.
To właśnie w latach pięćdziesiątych powstały niektóre z najważniejszych dzieł sztuki informelu, nie tylko włoskiej, ale także europejskiej, z pewnością powiązane z doświadczeniami twórców takich jak Wols, Fautrier, De Stael, a także Pollock i De Kooning.
Biennale kilkakrotnie prezentowała jego prace: w 1950, w 1952 wraz z Grupą Ośmiorga (Gruppo degli Otto), w 1954 z salą zaproponowaną przez Giovanniego Testoriego (po czym natychmiast po wystawie zniszczono prezentowane prace), w 1962 wyróżniony nagrodą (ex aequo z Capogroggim) przeznaczoną dla włoskiego artysty, w 1964 w sekcji „Sztuka współczesna w muzeach”, w 1972 z wystawną salą, w 1988 z kolejną indywidualną w pawilonie poświęconym Włochom oraz w sekcji poświęconej przeglądowi „Fronte nuovo delle Arti na Biennale 1948”.
W 1986 i 1992 został zaproszony na Quadriennale Narodowe Sztuki w Rzymie.
Najważniejsze całkowite wystawy ostatniej dekady to te z 1987 roku w Locarno i Mediolan, oraz z 1994 roku w Ferrarze, zorganizowana po jego śmierci, która nastąpiła 15 grudnia 1992 w Mediolanie.