Aleix Albareda - TIME HAS TAUGHT AND SO IT SEEMS

Unikatowy kawałek, z certyfikatem autentyczności.

DARKNES·S - Akryle na płótnie, 112 × 112 cm
W tej serii drzewo staje się motywem do kontemplacji, a jednocześnie obecnością o niemal architektonicznej sile. Cztery obrazy badają różne konfiguracje krajobrazu poprzez ograniczoną paletę bieli, szarości i czerni, gdzie materiał malarski zyskuje kluczowe znaczenie.
Wybór kwadratowego formatu 112 × 112 cm tworzy szczególną zależność między sylwetką drzewa a przestrzenią. Drzewo przestaje funkcjonować wyłącznie jako element naturalny, stając się autonomicznym, monumentalnym ciałem, które zajmuje i napiętnuje powierzchnię malarską. Jego poziome gałęzie, masy liści i pnie kształtują przestrzeń, jakby były narysowanymi w krajobrazie strukturami.
Zastosowanie akrylu w czerni i bieli potęguje to odczytanie. Brak koloru nie oznacza redukcji, lecz koncentrację spojrzenia: światło, cień, faktura i gest nabierają większego znaczenia. Szybkie, fragmentaryczne pociągnięcia pędzla budują listowie bez dosłownego opisania go. Drzewo pojawia się więc między reprezentacją a abstrakcją, rozpoznawalne, lecz poddane procesowi syntezy i przemiany.
Wyróżnia się też wyraźny wymiar gestualny. Ślady pędzla, przezroczystości, nagromadzenie materiału i zniszczone obszary powierzchni pozostawiają widoczny proces budowy obrazu. Krajobraz nie wydaje się bardziej obserwowany, lecz rekonstrukowany poprzez pamięć, gest i fizyczne doświadczenie malowania.
W niektórych pracach poziomość koron kontrastuje z pionowością pni; w innych drzewo koncentruje się w gęstą masę, która wydaje się wyłaniać bezpośrednio z ziemi. Ta zmienność pozwala każdemu dziełu funkcjonować niezależnie, ale wspólnie, gdy patrzy się na nie, tworząc wizualny przekaz o trwałości, czasie i oporze.
Przedstawiane drzewa przekazują uczucie spokoju, choć ich powierzchnie pełne są ruchu. W nich współistnieją kruchość i siła, cisza i energia. Krajobraz staje się w ten sposób przestrzenią emocjonalną: bardziej niż odwzorowanie konkretnego miejsca, prace zdają się mówić o naszym stosunku do natury i o potrzebie zatrzymania spojrzenia na tym, co pozostaje.
Seria ostatecznie proponuje refleksję na temat obecności i śladu. Drzewo pozostaje zakorzenione, podczas gdy wszystko inne — światło, klimat, postrzeganie widza i sam gest malarski — wydaje się podlegać przemianie. Ta napięcie pomiędzy tym, co stałe, a tym, co ulotne, stanowi jeden z głównych poeticznych atutów tych obrazów.
aleixalbareda.com