Aleix Albareda - TOMORROW IN A SMALL CHILD'S HAND

Pojedynczy egzemplarz, z certyfikatem autentyczności.

DARKNES·S - Akryle na płótnie, 112 × 112 cm
W tej serii drzewo staje się motywem kontemplacji i jednocześnie niemal architektoniczną obecnością. Cztery obrazy eksplorują różne konfiguracje krajobrazu poprzez ograniczoną gamę bieli, szarości i czerni, gdzie materiał malarski odgrywa istotną rolę.
Wybór kwadratowego formatu 112 × 112 cm tworzy szczególną zależność między postacią drzewną a przestrzenią. Drzewo przestaje funkcjonować jedynie jako element naturalny i staje się autonomicznym, monumentalnym ciałem, które zajmuje i napięca powierzchnię malarską. Jego gałęzie poziome, masy liści i pnie artykułują przestrzeń, jakby były strukturami narysowanymi na pejzażu.
Zastosowanie akrylu w czerni i bieli nasila to odczytanie. Brak koloru nie oznacza redukcji, lecz koncentrację spojrzenia: światło, cień, faktura i gest nabierają większego znaczenia. Szybkie i fragmentaryczne pociągnięcia pędzla konstruują listowie nie opisując go dosłownie. Drzewo pojawia się więc między przedstawieniem a abstrakcją, rozpoznawalne, lecz poddane procesowi syntezy i przemiany.
Wyraźnie również wymiar gestualny. Ślady pędzla, przeźroczystości, nagromadzenia materii i erozyjne obszary powierzchni pozostawiają widocznym proces tworzenia obrazu. Pejzaż nie wydaje się być bardziej obserwowany niż odtwarzany za pomocą pamięci, gestu i fizycznego doświadczenia malowania.
W niektórych pracach poziomość koron kontrastuje z pionowością pni; w innych drzewo koncentruje się w zwartą masę, która wydaje się wyłaniać prosto z ziemi. Ta zmienność pozwala każdemu dziełu działać niezależnie, lecz oglądane łącznie tworzą opowieść wizualną o trwałości, czasie i wytrwałości.
Drzewa przedstawione przekazują wrażenie spokoju, choć ich powierzchnie są pełne ruchu. W nich współistnieją kruchość i siła, cisza i energia. Pejzaż staje się zatem przestrzenią emocjonalną: bardziej niż odwzorowywanie konkretnego miejsca, prace zdają się mówić o naszym stosunku do natury i o potrzebie zatrzymania spojrzenia wobec tego, co trwa.
Seria ostatecznie proponuje refleksję nad obecnością i śladem. Drzewo pozostaje zakorzenione, podczas gdy wszystko inne — światło, klimat, percepcja widza i sam gest malarski — wydaje się ulegać przemianie. To napięcie między tym, co stałe, a tym, co efemeryczne stanowi jeden z głównych wartości poetyckich tych obrazów.

aleixalbareda.com