Gianfranco Zenerato - ABSTRACT MOUSE

OKAZJE DLA KOLEKCJONERÓW I INWESTORÓW SZTUKI

Wśród najbardziej cenionych i najszybciej rosnących współczesnych artystów na Catawiki Gianfranco Zenerato zdobył już zaufanie ponad 180 międzynarodowych kolekcjonerów.

DODAJ DO SWOJEJ KOLEKCJI WYJĄTKOWE I NIEPOWTARZALNE DZIEŁO, KTÓRE MOŻE PODNIEŚĆ PRESTIŻ TWOJEGO DZIEDZICTWA SZTUKI!

- 224 sprzedane prace
- 100% pozytywnych opinii
- 87 certyfikowanych recenzji

www.zenerato.com

DZIW PIECZKA 100% RĘCZNIE MALOWANE

DLACZEGO KOLEKCJONOWAĆ DZIEŁO GIANFRANCO ZENERATO

✓ Ponad 35 lat kariery zawodowej
Działający od 1990 roku Gianfranco Zenerato z czasem wypracował własny, rozpoznawalny i ceniony przez kolekcjonerów i krytyków sztuki język artystyczny.

✓ Ponad 600 wystaw i wydarzeń artystycznych
Stała obecność na krajowej i międzynarodowej scenie artystycznej, budowana przez dekady działalności wystawienniczej.

✓ Ponad 500 nagród i wyróżnień
Ścieżka artystyczna nagradzana przez instytucje, krytyków i organizacje kulturalne, które uznały jej wartość i jakość.

✓ Dzieła w kolekcjach prywatnych i publicznych
Jego malarstwo wchodzi w skład kolekcji w Italii, Europie, Ameryce i Azji, potwierdzając międzynarodowe zainteresowanie jego pracą.

✓ Ceniony przez krytykę specjalistyczną
Jego poszukiwania artystyczne analizowane i prezentowane przez uznanych krytyków i historyków sztuki, w tym Paolo Levi, Giammarco Puntelli, Sandro Serradifalco, Giorgio Grasso i wielu innych profesjonalistów w branży.

✓ Unikalny i natychmiast rozpoznawalny styl
Dzieła Zenerato łączą tradycję figuratywną, symbolizm i współczesność. Każde dzieło opowiada historię i zaprasza obserwatora do osobistej, zawsze nowej interpretacji.

✓ Dzieła wykonane z wysoką jakością techniczną
Wielka uwaga poświęcona szczegółom, równowadze kompozycyjnej i nasyceniu chromatycznemu, co czyni każde dzieło silnym pod względem wizualnym i kolekcjonerskim.

✓ Nie tylko ozdoba
Każde dzieło rodzi się z procesu badawczego, prowadzonego przez ponad trzy dekady działalności zawodowej i stanowi syntezę artystycznej wizji autora.

Okazja dla kolekcjonera

Pozyskanie dzieła Gianfranca Zenerato oznacza wejście w posiadanie oryginalnego dzieła stworzonego przez artystę z długą, udokumentowaną karierą, setkami wyróżnień i ugruntowaną obecnością w międzynarodowych kolekcjach.

Dzieło zaprojektowane nie tylko do dziś, ale także do utrzymania wartości artystycznej, kulturowej i kolekcjonerskiej na przestrzeni czasu.

Pieczo 100% RĘCZNIE MALOWANE - Certyfikat archiwizacji międzynarodowej - Certyfikat autentyczności

Dokument opisujący drogę artystyczną artysty - całkowite wymiary wraz z ramą 65x75x5,5 cm - akryl na panelu
Gotowy do powieszenia - Śliczna ręcznie przygotowana drewniana rama

www.zenerato.com

GIANFRANCO ZENERATO (Pittore professionista - Włochy)
Rozpoczął karierę w 1990 roku, podejmując długą drogę, która doprowadziła go do występów na ponad 600 wydarzeniach artystycznych.
Artysta wielokrotnie nagradzany na poziomie krajowym i międzynarodowym.
Ponad 500 nagród.
Jego prace znajdują się w ważnych kolekcjach prywatnych i publicznych w Italii, Europie, Ameryce, Azji.
Wystawiał u boku artystów o międzynarodowej sławie, takich jak Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò i inni.
Obecnie współpracuje z cenionym krytykiem sztuki Prof. Giammarco Puntelli.

NEKRÓTKA OPINIE RENOMOWANYCH EKSPERTÓW Z BRANŻY:

Gianfranco Zenerato wpisuje się w nurt artystów z lat siedemdziesiątych, surowych posłańców wobec społeczeństwa Zachodu. Podczas gdy milanowy Antonio Recalcati i rzymski Franco Mulas wyrażali społeczny gniew, Zenerato jest nosicielem przejmującego ostrzeżenia, w którym porażka człowieka może być także wstępem do laickiego odkupienia. To wizja bogata w symbolicznymi znaczeniami, malarz z szkoły nowoczesnej, który zręcznie godzi poszukiwanie z eksperymentem. (Paolo Levi)

Dostrzega się w tej ikonicznej ilustracji pewien rodzaj zaproszenia do medytacji nad pięknem martwej natury, kwiatu i młodej kobiety. Klasyczność tych ciszy obrazów łamie nastrój zawieszenia w ponurym świecie współczesnym, który odciąga nas od marzeń. (Paolo Levi)

W tym niepokojącym, choć explicite wizualnym komunikacie, dialog między zasadnością chromatyczną a harmonią form świadczy o ekspresyjnej napięciu i mistrzostwie wytrawnego artysty. Interesujące i nowatorskie połączenie kwiatów, owoców i przedmiotów technologicznych współczesności. (Stefania Bison)

Gianfranco Zenerato opracowuje narracje znakowe, które etap po etapie odsłaniają nieskończone możliwości bogatej wyobraźni, zorganizowanej według uporządkowanych sekwencji własnych procesów myślowych. Jego fantazyjne konstrukcje mogłyby zmylić krytyków, którzy nazwaliby go surrealistą. To nieprawda, gdyż nie proponuje on świata nierealnego i absurdalnego, lecz raczej realność nam znaną, z jasnym, symbolicznym celem komunikacyjnym. (Sandro Serradifalco)

To dzieło Gianfranco Zenerato jest technicznie solidnie skonstruowane, delikatnie i bogato złożone, i proponuje rzeczywistość stworzoną przez umysł wizjonera. Jego prace mają silny komponent scenograficzny, a tym, którzy zgłębiają te przekazy, pozostaje odgadnięcie, jaką interpretację nadał mu autor. Gra on w symbole i aluzje, i lubi zmylać współrzędne interpretacyjne tego, co może być splotem historii przebranej za nieistnienie. (Salvatore Russo)

Z Gianfranco Zenerato mamy doskonały pomysł, przekształcony z wielką umiejętnością w figurację wyczekiwania, gdzie nowoczesność spotyka się z czasem, który już nie istnieje, aby ponownie spotkać uczucia... (Giammarco Puntelli)

Autor opiera się na nakładaniu i przecięciu gatunków, poszukiwaniu wskazującemu i metaforycznemu, które są ostre w tematach i kolorach. Z błyskawiczną intuicją jednoczy przeszłość (martwa natura), teraźniejszość (postać kobieca) i przyszłość (symbolika, krypticzny zapis...) tak, że dzieło staje się artystycznym, a także literackim i metanarracyjnym paradygmatem. Prowadzi malarza do wyznaczenia nowego uniwersum wizualnego, badając granice tradycyjnej ikonografii, aby udowodnić, jak malarstwo dziś — wśród hałasu — nadal jest oryginalną dyscypliną. Kreatywność artysty potwierdza także dzięki jaskrawym chromiom, że podejście związane z gatunkiem ma nadal prawo do obywatelstwa w malarstwie XXi wieku.

Malarstwo Gianfranco Zenerato prowadzi nas do widzenia rzeczywistości na trzech poziomach. To podróż w czasie, którą podejmujemy wraz z artystą, który dzięki różnym eksperymentom doszedł do tego, że jego wizja znajduje się w obecnym, które „patrzy” w przeszłość jako świat idealny, ale już utracony, i w przyszłość pełną sztucznych i sztucznie stworzonych zanieczyszczeń.
To przestrogą i ostrzeżeniem, jakie niesie przekaz na płótnie, otaczający jego całe widzenie. Element „bateria” jako stały element mówi nam „uwaga”, czas upływa, a silne odwołanie do natury na pierwszym planie, skażone przedmiotami świata technologicznego (mysz, CD-ROM, budzik) podkreślają, jak ważne jest nie zerwać więzi z przeszłością, z światem, w którym natura była dominująca.
Element kobiecy, umieszczony na poziomie teraźniejszym, reprezentuje archetyp Matki-Ziemi położonej w środku między przeszłością a przyszłością.
Gianfranco jak Odyseusz podróżuje w tej wymiarze czasowym, poszukując sił, które nas utrzymują i kształtują, wpływają lub rządzą naszym losem. Popychany ku przyszłości człowiek-artysta podejmuje podróż z siłą i determinacją, ale potem uświadamia sobie własną kruchość wobec złożoności świata, który sam stworzył, tego technologicznego, który mu ucieka z rąk i czuje potrzebę powrotu do miejsca, z którego wyruszył. Powraca więc cykliczność, w której podróż jest tym wiecznym wezwaniem do życia i śmierci. Musimy wrócić do punktu wyjścia, aby odnaleźć siebie, a kobieca postać staje się symbolem tej, która pozwala nam się odrodzić.
Słowa „odjechać” i „porodzić” zawierają w sobie oba pojęcie separacji i oderwania, a w każdej podróży Gianfranco Zenerato pojawia się ten circularny zwrot czasu, to wyruszenie, a potem powrót. Gdy patrzymy w przyszłość, jedynym, co pozostaje, jest zwrócenie wzroku w przeszłość, aby nie stracić naszych korzeni, aby nie zostawić się zdehumanizować przez świat technologiczny i posttechniczny.
Każda podróż stawia na równi racjonalność i emocje, budzi wątpliwości i lęków, czasy codzienności zniekształcają się i nabierają innych znaczeń.
W kierunku przyszłości staje się wyzwaniem, uchwyconym w kobiecym spojrzeniu, ale także niebezpieczeństwem, bo to niemal utrata tożsamości. Rozstanie trzeba podjąć, aby odłączyć się od „stego ja”, złożonego z przyzwyczajeń, ról i pewności. Wyruszanie jest jednak wolnością, i chociaż jest ograniczone, ponieważ spotykamy nieznane, potrafi porządkować przeszłość. Perspektywa w ruchu staje się zjawiskiem odśrodkowym i skupiającym; przepływ ekspansji to kierunek, w którym zmierzamy, podczas gdy centrum kontrakcji to kierunek, z którego pochodzimy, a w pracach Zenerata czuć się tęsknotę do miejsca pochodzenia i kierunek w stronę innego. W centrum figura kobieca jako punkt odniesienia: to świadomość artysty, serce drogi, z jej rytmami, hałasami, czasami, trudnościami, odkryciami i emocjami.
Plan przyszłości, który reprezentuje przybycie, w niektórych pracach jest zdehumanizowany, a kobieca postać jest prawie porozbijana, ponieważ sam artysta nie odnajduje się w takim umiejscowieniu: to tak, jakby utrata tożsamości była bezsilnym pogodzeniem się z utratą więzi z przeszłością i nawet elementy martwe natury stają się w niektórych przypadkach prawie nieobecne i przysłonięte przez elementy technologiczne.
Wtedy staje się kluczowe chronić się przed tą przyszłością, która idzie naprzód niebezpiecznie i prawie niekontrolowanie, i uciec w coś znanego i starego, gdzie nawet iluzje są realne.
Z Gianfranco Zenerato mamy naprawdę możliwość podróżowania przez sny, znaki i symbole, gdzie każdy z nas zobaczy siebie odbitego w lustrze. Wyjazd z nim będzie oznaczał chwilowe przyćmienie tych luster, oczekujących na odkrycie innego obrazu nas samych. Być może odnajdziemy naszą esencję, zdamy sobie sprawę z relatywności wartości i perspektyw własnych i cudzych. Możemy się zagubić, a potem odnaleźć, uświadamiając sobie wspólne cechy natury, losu i tożsamości. (Gaetana Foletto)

Arysta zaczynając od klasycznego przeszłościowego stylu z językiem pre-awangardy figuracyjnej, w tle swojego kosmu historyzującego przemieszczając ruchomą krzywą swojego rozwoju świadomości, sięga do ekstremów współczesności, podporządkowując swoją naukową technikę energii marzenia, znaku, symbolu i przede wszystkim kolorowi, bogatemu w klarowność i tonalność, aby wejść także w kontakt z dzisiejszym, technologicznym świecie. Jego nowoczesność jest prawdziwie psychologiczna i ekspresyjna w odniesieniu do energii artystycznej zmienności postmodernistycznej, z narastającymi nakładkami perspektywicznymi karawaggijskimi... oraz nowoczesną psychologią wywodzącą się z późnego renesansu (Rembrandt ...). Zenerato ma szerokie możliwości twórcze, które po mistrzowsku łączy, poetycko zestawiając, składając, pulsując harfą duszy na osie historii sztuki w uniwersalnych wartościach i w skanowaniu na osi jego nieskończonej ewolucji wyobraźni, poprzez hiperrealizm jego marzeniowego snu, otwarte okno dodane do rozumu. dialogując z obecną chwilą. (Prof. Alfredo Pasolino)

Bardzo interesująca jego poszukiwania: figuracja osiąga efekt scenograficzny w przestrzeni, w której wibruje symboliczna częstotliwość, czasem powierzana marzeniu, mitowi, lub codziennej rzeczywistości, całość zharmonizowana piękną grą kolorów.

ARTYŚTA RIGORU I NOWOCZESNOŚCI
Pod redakcją Francesco Cairone
Najbardziej oryginalni autorzy nie są tacy dlatego, że promują to, co nowe, lecz dlatego, że prezentują to, co mają do powiedzenia w sposób, który sprawia, że wydaje się, iż nigdy wcześniej nie było powiedziane.
(Goethe)

Należy rozpocząć od wyrazistego zdania Goethego, aby omówić bogatą i innowacyjną malarskość artysty Gianfranco Zenerato, i to właśnie dlatego, że właśnie to proste zdanie opowiada wielką prawdę, mianowicie że w malarstwie dawno wszystko zostało już zrobione i dzisiaj artysta, który chce zdobyć własną tożsamość, nie poddaje się wpływom prądów i Mistrzów z przeszłości, musi pokonać ogromne przeszkody, ponieważ jak mówił także Giorgio Morandi „Na świecie znów nie ma nic lub prawie nic” i dlatego aby być oryginalnym, trzeba malować mając na uwadze ewolucje społeczne, technologiczne i naukowe.

Mówi się, że sztuka należy do wszystkich, ale nie dla wszystkich; każdy ma prawo do wzruszeń przed arcydziełem, lecz malować i tworzyć to dar, który Bóg podarował tylko wybranym, którzy potrafią dostrzec to, co inni często nawet nie dostrzegają, i potrafią przekształcać emocje wynikające z drobnych rzeczy, z gestu, z czułości, z spojrzenia, w barwy nasycone, które kolorują szarzyznę otaczającego nas świata.
Wśród tych szczęśliwców z pewnością należy wymienić Mistrza Zenerato, utalentowanego artystę, który czyni z drobiazgowości, rygoru i wyobraźni styl malarski, który choć kojarzy się z mistrzami przeszłości, pokazuje, że artysta czerpał z lekcji pięknej malarstwa, kradnąc od wielkich nienaganną technikę, prezentuje unikalność i widoczną indywidualność dzięki temu subtelnemu dotykowi nowoczesności obecnemu w każdej pojedynczej kreacji, co czyni go białą sokołą na polu sztuki narodowej.
Róże z kwiatów i dojrzałych, bujnych owoców, spoczywające na wysokich marmurowych murach wyraźnie zużytych przez lata i często zbesztytanowanych rysunkami dwojga zakochanych, splatają się z przedmiotami współczesnego dnia, takimi jak cd-rom, myszka, szpachelka, które stają się łącznikiem między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością; pejzaż otaczający, prawie zawsze uchwycony w zmierzchu wieczoru, kiedy zielony promień wita słońce i wita księżyc, ukazuje z jeszcze większą siłą to, co Zenerato zakazuje na marmurowych deskach pierwszego planu, w których wyróżnia się coraz bardziej żywy kolor sięgający od czerwieni, żółci, zieleni i wszystkich cieplejszych odcieni tęczy.
I tęczę zdaje się przewyższać kariera tego młodego, obiecującego artysty, prozatora sztuki, który tworzy najpierw poetyczny, a potem malarski styl, dzięki któremu potrafi oddać to, co czuje, filtrując brzydotę i negatywności, które niesie nasz świat.

Oni pisali o nim lub oceniali jego prace:

Paolo Levi, Paolo Rizzi, Giammarco Puntelli, Giorgio Grasso, Sergio Capellini, Pietro Gasperini, Francois Buisson, Ruggero Boschi, Michele Nocera, Carlo Alberto Gobbetti, Antonella Gotti, Gianni Ingolia, Dino Pasquali, Umberto Zaccaria, Umberto Tessari, Ottorino Stefani, Giulio Gasparotti, Carlo Federico Teodoro, Carlo Rigoni, Giorgio Trevisan, Vera Meneguzzo, Claudio Radaelli, Grillo Biagio, Luca Dall'olio, Franco Brescianini, Giovanni B. Bianchini, Mara Frignani, Aldo Tavella, Angelo Marchiori, Walter Coccetta, Paolo Baratella, Luciano Chinese, Luigi Consonni, Giuseppe Possa, Silvano Valentini, Siro Perin, Alfredo Pasolino etc.

Współpracował z następującymi galeriami:

Galleria Cd Studio d'Arte
Galleria New Dimensione Arte
Galleria Emmediarte
Galleria La Spadarina
Galleria l'Artista
Galleria Arttime
Galleria Orler