Francesco Solimena (1657-1747) - Pubbl. N. Spinosa - San Simeone - XL format

FRANCESCO SOLIMENA
(Canale di Serino, 1657 - Napoli, 1747)
San Simeone, 1690-70 ca.
Olej na płótnie, cm. 97 x 77
Wymiary ramy, cm. 114 x 95 x 6 ca.


NOTES: Publikacja katalogu prac z kolekcji Intermidiart (Pdf). Certyfikat gwarancji i pochodzenia. Dzieło opublikowane w monografii Francesco Solimena (1657-1747) i sztuki w Neapolu, pod red. N. Spinosa, Rzym 2018, s. 286. Dzieło z ramą złotą (wady):

To wspaniałe malowidło przedstawia Świętego Szymona trzymającego w ramionach Dzieciątko Jezus, autograf słynnego mistrza neapolitańskiego baroku Francesco Solimena (1657-1747).
Odkryte dzięki badaniom z monografii naukowej z 2018 roku przygotowanej przez Nicolę Spinosa, obraz stanowi istotny element w rekonstrukcji drogi artysty ku pełnej dojrzałości baroku (Nicola Spinosa, Francesco Solimena (1657-1747) i sztuki w Neapolu, Wydawnictwo Ugo Bozzi, Rzym 2018, s. 286).
Poniżej podano kartę opisu sporządzonej na okazję wspomnianej monografii z 2018 roku:
«… Niepublikowany, pod względem jakości stylistycznej zbliża się do dwóch płócien z przedstawieniami Tuniki Joachima oraz Abrahama, który odpiera Agar i Ismaela, oraz innych fresków i płócien, które Solimena stworzył po interwencji w zakrystii kościoła San Paolo Maggiore, w fazie zbliżania się do „mroku czynienia”, baroku i monumentalności Mattii Preti w Neapolu. Datowanie omawianej płótna można ustalić na połowę lat dziewięćdziesiątych XVII wieku […]».
Święty Szymon należy więc do kluczowego etapu kariery Solimeny, naznaczonego stopniowym i energicznym zbliżaniem się do „mroku czynienia” Mattii Preti, charakteryzującego się językiem głęboko barokowym, monumentalnym i dramatycznie opartym na kontraście światła i cienia.
Starszy kapłan Szymon uchwycony jest w momencie ekstazy: twarz, zwrócona ku górze, ukazuje głębokie duchowe zaangażowanie, podczas gdy ramiona podtrzymują z delikatną stanowczością nagie i jasne ciało Dzieciątka Jezus. Na czole starego widnieje mitra kapłańska, ozdobiona złotą lamówką z pseudohebrajskim napisem, aluzją do imienia Bożego lub godności Świątyni.
Szerokie, ciężkie i plastycznie ukształtowane draperie, wyłaniające się z silnego kontrastu światłocieniowego, podnoszą dostojność sceny i jej intensywną teatralność, charakterystyczną dla neapolitańskiej malarskiej końcówki XVII wieku.
Na obrazie widać stopniowe przezwyciężanie przez Solimenę pierwszej, jaśniejszej i scenograficznej maniery, związanej z lekcją Luki Giordano, na korzyść języka bardziej surowego i dramatycznego. Artysta prowadzi tutaj ostre porównanie z energicznym i mrocznym naturalizmem Mattii Preti. Światło nie rozchodzi się równomiernie po kompozycji, lecz wchodzi bocznie jak prawdziwy błysk miecza świetlnego, przecinając mrok tła i izolując monumentalną postać kapłana. Z ciemności wyłania się więc silnie wyraziste, jasne ciało Dzieciątka.
Autentyczny rys stylowy solimeneski rozpoznaje się przede wszystkim w opracowaniu anatomii i dłoni. Grube, wyraziste palce starszego kapłana, które z zaskakującą delikatnością podtrzymują Dzieciątko, tworzą intensywny kontrast między siłą fizyczną starzenia a kruchością noworodka, zgodnie z pełną barokową wrażliwością.
Szczególną jakościowo cechą jest ponadto oddanie siwych zarostów, zbudowanych za pomocą szybkich, materianych i drgających pociągnięć pędzla, które skutecznie oddają strukturę włosów i jednocześnie monumentalną godność postaci. To właśnie te detale, razem z jakością warstwowania malarskiego, ujawniają najwyższy poziom wykonawczy dzieła i odróżniają rękę mistrza od rąk jego niezwykle obszernego warsztatu.
Obraz w związku z tym stanowi istotne świadectwo transformacji stylistycznej Francesco Solimeny w połowie lat dziewięćdziesiątych XVII wieku, kiedy jego malarstwo, mimo że utrzymuje błyskotliwą energię neorealistycznego stylu giordaneskiego, kieruje się coraz bardziej ku surowej monumentalności, dramatycznemu światłu i silnemu emocjonalnemu naturalizmowi.

FIZYCJALNY RAPORT:
Obraz, Święty Szymon Francesco Solimena, prezentowany tutaj, znajduje się w dobrym stanie zachowania:

ANALIZA STANU WIZUALNEGO
Powierzchnia malarska:
Warstwa farby olejnej pozostaje integralna, solidna i wolna od widocznych wybrzuszeń lub odłamań koloru.
Czytelność kontrastu światła i cienia:
Silne kontrasty i przejścia cienia – charakterystyczne dla neapolitańskiego Baroku – zachowują wyraźną świeżość. Szczegóły brody, fałdy draperii i znaki hebrajskie na czole są wyraźne i dobrze zachowane.
Podkład:
canvas utrzymuje dobrą napięcie strukturalne w obrębie swojej złotej ramy.
Wymiary dzieła to cm. 97 x 77. Obraz ozdobiony jest piękną ramą złotą (wymiary 114 x 95 x 6 ca., obecne wady).
"Rama pokazana na zdjęciach powyżej została dodana do dzieła przez sprzedawcę lub osobę trzecią. Rama jest dostarczana bez dodatkowych kosztów, aby była gotowa do wyeksponowania od razu po dotarciu. Rama jest dołączona jako uprzejmość i nie jest uważana za integralną część dzieła sztuki. W związku z tym wszelkie potencjalne uszkodzenia ramy, które nie wpływają na samą sztukę, nie będą podstawą do złożenia reklamacji ani do anulowania zamówienia."

POWÓD: Kolekcja prywatna sycylijska
PUBLIKACJA:
 NICOLA SPINOSA, Francesco Solimena (1657-1747) i sztuki w Neapolu, monografia, Ugo Bozzi Editore Srl, Roma 2018, s. 286.
 INEDITA QUADRERIA, Katalog ogólny obrazów z kolekcji galerii Intermidiart Andrei Maggio, 2026 (pdf).

Dzieło zostanie wysłane – ze względu na delikatność – w drewnianej skrzyni i z pianką poliuretanową lub z zaufanym przewoźnikiem. W przypadku sprzedaży poza terytorium Włoch, nabywca będzie musiał poczekać na terminy realizacji procedur eksportowych.