Anna Mes (1935) - In chaos ontstaat harmonie

Poza pragnieniem pozostawania artystką o integralnym charakterze, Anna Mes, podobnie jak jej wybitni poprzednicy z holenderskiej sztuki abstrakcyjnej, Ouborg i Nanninga, przede wszystkim potrafi tworzyć całkowicie przekonujące abstrakcyjne obrazy. Tworzy duże dzieła z plamami koloru, które łączą się ze sobą niczym łaty w patchworku. W plamach barwnych odnajdujemy żywy język obrazowy składający się z surrealistycznych znaków, rysek i pozostałości krajobrazów i budynków.

Jej «odkrywca» Leo Duppen, zanim objął stanowisko dyrektora Cobra Museum, prowadził pod koniec lat osiemdziesiątych—na początku lat dziewięćdziesiątych jako galerzysta jej reprezentację i w jednym ze swoich artykułów chwali ją za jej metodę, «écriture automatique» i całkowite «oddanie intuicyjne». Jako aktywna członkini Bergense Kunstenaarscentrum należy do współczesnej Bergense School. Dlatego wiele z jej prac znajduje się w kolekcjach w tym regionie.

Spacery po pięknej plaży Kamperduinse w Alkmaar często stanowią źródło inspiracji. Podczas tych spacerów wzdłuż linii brzegowej studiuje światło i bogactwo kolorów. W jej kompozycjach powracają te północne światło z jasnym, prześwietlonym schematem kolorów, który wygląda prawie skandynawsko. Nic dziwnego, bo przebywała przez dłuższy czas w Szwecji.

Z pochodzenia projektantka tkanin, opanowała wiele dyscyplin, w tym gouache. Te prace na papierze o znacznie mniejszych formatach są jak drobne, zwarte poematy, które wywierają inne oddziaływanie na nastrój. Są subtelne, introwertyczne i intymne, podczas gdy jej płótna są ekspresyjne i bardzo «obecne».

Powstawanie obrazów i prac na papierze zachodzi drobnymi krokami. Wiele jej prac nie wypływa na światło dzienne z powodu samokrytyki. Fundacja Mes - Van Leeuwen z Schoorl (częściowo nazwą także ku czci rzeźbiarza, śp. jej partnera życiowego Hendricka van Leeuwena) zajmuje się jej interesami we współpracy z Paol & Co. Fine Art, dzięki czemu Mes ma wolne ręce do nieustannej pracy twórczej.