Antonio Sadurní (1927-2014) - Una tarde de verano

Pictura Subastas prezentuje to magníkne dzieło sztuki należące do Antonio Sadurní, które przedstawia rozległy krajobraz pól złocących się słonecznikami, usianych makami, gdzie dwie postacie pracują lub odpoczywają przy drzewie pod szerokim, błękitnym niebem. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, jaką przekazuje.

· Wymiary z oprawą: 83x96x5 cm.
· Wymiary bez oprawy: 56x65 cm.
· Olej na płótnie podpisany ręcznie przez artystę w dolnym prawym rogu.
· Praca w dobrym stanie zachowania.
· Dzieło sprzedawane z piękną oprawą (wliczona w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Uwaga ważna: załączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Obraz zostanie profesjonalnie zapakowany przez eksperta IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), z użyciem materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić ochronę. Koszt wysyłki obejmuje zarówno profesjonalne zapakowanie, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na całym świecie.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz ukazuje szeroki krajobraz wiejski, z polami złocącymi się, które rozciągają się aż do odległej linii drzew pod jasnoniebieskim niebem. Scena wydaje się rozgrywać latem, gdy uprawy osiągnęły dojrzałość, a ziemia przybiera ciepłe odcienie zboża, ochry i brązu. W centralnej prawej części pojawiają się dwie małe postacie pracujące lub odpoczywające w pobliżu roślinności, podczas gdy liczne czerwone i żółte kwiaty ożywiają pierwszy plan i wprowadzają subtelną witalność otoczenia.

Pole zajmuje około połowy dolnej części kompozycji i stanowi główny element wizualny. Jego ogromna rozciągłość umożliwia odczucie przestronności pejzażu i przekazuje natychmiastową sense of wolności. Linie przebiegające przez ziemię prowadzą wzrok od pierwszego planu do postaci, a następnie ku miękkim wzniesieniom horyzontu.

Powierzchnia terenu prezentuje bogatą mieszankę żółci, ochry, brązów, wyciszonych zielieni i drobnych różowych refleksów. Różne odcienie rozkładają się nierównomiernie, tworząc wrażenie pracowanej ziemi i oznaczonej cykłem rolniczym. Niektóre obszary zdają się odpowiadać już skoszonym uprawom, inne nadal zachowują wyższą roślinność.

W pierwszym planie widoczne są liczne ukośne linie sugerujące bruzdy, obcięte łodygi lub ślady po zbiorach. Te znaki wprowadzają rytm i głębię, a także ujawniają ingerencję człowieka w teren. Ich nachylenie skierowuje spojrzenie ku centrum i zapobiega statyczności obszernej powierzchni.

Ciepłe światło koncentruje się przede wszystkim na polu. Złote odcienie wydają się zbierać blask słońca i przekazują wrażenie jasnego i spokojnego dnia. Obszary brązowe i fioletowe wprowadzają drobne cienie, dzięki którym dostrzec można różnice w terenie i zróżnicowanie gleby.

Wśród resztek upraw pojawia się liczne czerwone kwiaty rozrzucone spontanicznie. Ich drobne punkty koloru wyraźnie kontrastują z ochry i żółciami. Te kwiaty, podobne do maków, wprowadzają poetycką nutę i przemieniają pracowane pole w miejsce pełne życia.

Maków jest szczególnie dużo na dolnym obszarze i po obu stronach drogi lub centralnego pasa. Niektóre z nich pojawiają się blisko widza, w szerszych i wyraźniejszych kształtach, inne zaś stają się drobnymi czerwonymi akcentami w oddali. Ten stopniowy spadek pomaga wzmocnić perspektywę.

Obok czerwonych kwiatów widoczne są drobne notatki żółte, białe i fiołkowe, sugerujące inne rośliny dziko rosnące. Różnorodność barw łagodzi terakowy pokład pierwszego planu i tworzy naturalne przejście do gętszej roślinności na brzegach.

Z lewej strony wznosi się szeroka masa roślin i krzewów. Ich ciemnozielone, niebieskawo i szaro wyglądające zarośla kontrastują z jasnością pola. Wśród liści pojawiają się żółte, czerwone i różowe kwiaty, które wzbogacają tę strefę i tworzą naturalne ramy sceny.

Roślinnosc boczna wydaje się podążać za granicą lub małą wiejską drogą. Jej układ tworzy linię biegnącą od pierwszego planu do strefy środkowej. W ten sposób lewa krawędź prowadzi wzrok ku dalekim polom i nadaje kompozycji porządek.

Po prawej stronie pojawia się kolejna pas roślinności, nieco niższy w pierwszym planie i bardziej obfity w kierunku środka. Zielone odcienie ograniczają pole i równoważą masę roślinną po lewej stronie. Małe czerwone i żółte kwiaty ponownie pojawiają się między roślinami, utrzymując spójność barwną.

W pobliżu środka prawego dominuje pochylone drzewo o okrągastym wierzchołku. Jego ciemny pień biegnie ukośnie i podtrzymuje obfitość liści w odcieniach zieleni, fioletu i brązu. Pochylenie wprowadza ruch i zdaje się odzwierciedlać ciągły skutek wiatru na krajobraz.

To drzewo stanowi jeden z głównych punktów odniesienia kompozycji. Jego cień i korona oferują możliwe schronienie pośród rozległości pola. Pomaga także w oprawieniu dwóch postaci stojących przy nim, tworząc małą ludzką scenę w krajobrazie.

Postacie są przedstawione w bardzo małej skali, co podkreśla ogrom otoczenia. Jedna z nich ubrana w białą odzież, pochyla się lub siedzi blisko ziemi. Druga stoi wyprostowana i ma intensywną czerwony koszulę, która wyraźnie odcina się od naturalnych tonów.

Osoba w bieli wydaje się skupiona na jakimś zadaniu związanym z ziemią. Jej pochylona postura może wskazywać, że zbiera, bada lub organizuje jakiś element. Jasność stroju kontrastuje z zielonymi odcieniami roślinności i pozwala rozpoznać jej obecność mimo odległości.

Postać w czerwieni staje się głównym ludzkim i kolorystycznym akcentem strefy centralnej. Jej pionowa pozycja kontrastuje z horyzontalnością pól i z pochyloną postawą drugiej osoby. Kolor jej odzieży dialoguje z makami na pierwszym planie i tworzy wizualne połączenie między postacią a pejzażem.

Relacja pomiędzy obiema osobami sugeruje wspólną aktywność. Mogłyby pracować na polu, odpoczywać w trakcie dnia lub rozmawiać przy granicy upraw. Brak precyzyjnych detali pozwala wyobrazić sobie różne historie i nadać scenie uniwersalny charakter.

Wokół postaci pojawiają się drobne ciemne i jasne przedmioty, które mogą być związane z pracą rolną. Ich obecność wzmacnia wrażenie dnia pracy i wnosi bogactwo narracyjne. Jednak te elementy pozostają dyskretnie zintegrowane z terenem.

Za postaciami rozciąga się masa krzewów łącząca ciemnozielone, fioletowe, czarne i małe żółte refleksy. Ta roślinność oddziela pierwszy plan od pól pośrednich i stanowi wizualną podstawę dla postaci. Jej zaokrąglona forma znajduje echo w koronie pobliskiego drzewa.

Strefa środkowa krajobrazu jest zorganizowana poprzez szerokie poziome pasy różnych kolorów. Żółte pola przeplatają się z zielonymi, fioletowymi i brązowymi pasami, ukazując różnorodność upraw i działek. Ta sekwencja tworzy spokojny rytm, który prowadzi wzrok ku horyzontowi.

Niektóre pola mają bardzo jaskrawe odcienie złota, podczas gdy inne wydają się bardziej przytępione lub porośnięte roślinnością. Ta różnorodność sugeruje różne fazy uprawy lub różne efekty światła na teren. Krajobraz wiejski postrzegany jest jako przestrzeń produktywna, uporządkowana i jednocześnie pełna niuansów.

Granice między działkami wyznaczają żywopłoty, wąskie drogi i linie drzew. Te podziały nie są sztywne, lecz łagodnie podążają po krzywiznach terenu. Rezultatem jest naturalnie harmonijna kompozycja, w której działalność rolnicza wydaje się dostosowana do kształtu krajobrazu.

W kierunku centrum wyróżniają się niewielkie białe formy rozsiane między polami. Mogą to być budynki wiejskie, stosy materiałów, zwierzęta lub elementy związane z pracami rolnymi. Ich przejrzystość wprowadza punkty zainteresowania w oddali i przyczynia się do powiększenia głębi.

Po lewej stronie strefy środkowej pojawia się zgrupowanie wysokiej roślinności z drobnymi kwiatkami lub żółtymi refleksami. Ich pionowe formy wznoszą się na tle ciemnej linii horyzontu. W pobliżu widoczne są małe sylwetki, które mogłyby sugerować ptaki, wnosząc dyskretny ruch.

Bardziej na prawo wznosi się kilka drzew o barwach ochrowych, brązowych i ceglastych. Ich ciepłe odcienie kontrastują z ciemnozielonym lasem dalekim. Te kształty mogą zapowiadać koniec lata lub po prostu odzwierciedlać działanie światła słonecznego na liście.

Linia horyzontu składa się z obszernej wstęgi drzew o odcieniach niebieskawych i ciemnozielonych. Ten granicę wyraźnie oddziela pola od nieba i działa jak naturalna bariera. Jej ciągłość zapewnia stabilność i podkreśla szerokość poziomą krajobrazu.

W niektórych punktach masa leśna przerywa się, by ujawnić grupy drzew w odcieniach różowych i pomarańczowych. Te drobne akcenty wnoszą różnorodność i łączą tło z kwiatami pierwszego planu. Powtarzanie ciepłych kolorów utrzymuje spójność całej kompozycji.

Niebo zajmuje prawie połowę górnej części i stanowi dużą powierzchnię spokoju. Jego odcień niebiesko-szary rozciąga się równomiernie, tworząc otwartą, jasną i spokojną atmosferę. Przestrzeń nieba pozwala oddychać kompozycji i równoważyć bogactwo form i kolorów pola.

Kilka małych chmur pojawia się rozproszonych po niebie. Niektóre są białe, inne mają delikatne odcienie różowe i fiołkowe. Ich lekkie kształty nie zapowiadają burzy, lecz wnoszą ruch i łagodzą jednolitość błękitu.

Chmura na górnym prawym rogu wyróżnia się większym rozmiarem i różowymi odcieniami. Jej obecność wizualnie równoważy postaci i drzewo po tej samej stronie. Inne mniejsze chmury rozkładają się w kierunku centrum i lewej strony, tworząc delikatny rytm na horyzoncie.

Ogólne oświetlenie zdaje się odpowiadać ciepłemu popołudniu. Pole otrzymuje złote światło, a chmury mają łagodne, różowe refleksy. Ta możliwa zbliżająca się zmierzch nadaje scenie ton nostalgiczny i przemienia ją w kontemplację końca dnia.

Gama barw organizuje się poprzez kontrast między zimnym niebem a ciepłymi żółciami ziemi. Zieleń roślinności działa jako przejście pomiędzy obiema przestrzeniami, podczas gdy czerwienie maków i postaci dodają energii. To połączenie jest zrównoważone, promienne i głęboko evocujące.

Kompozycja składa się z dużych poziomych pasów: pracowany pierwszy plan, środkowa zona pól, ciemna linia lasu i ogrom nieba. Te pasy dają stabilność, podczas gdy bruzdy, pochyłe drzewo i postacie wprowadzają diagonale i piony, które ożywiają całość.

Brak wyróżniających się budynków lub nowoczesnych dróg podkreśla wiejski charakter. Krajobraz wydaje się mieć bezpośrednią relację z ziemią i z naturalnymi cyklami. Ludzkie postacie integrują się z tym otoczeniem, nie dominując go, appearing jako część rolniczej aktywności rozwijanej w harmonii z terytorium.

Dzieło przekazuje cichy wysiłek związany z pracą na polu, ale także piękno towarzyszące temu wysiłkowi. Bruzdy i skoszona ziemia mówią o pracy, podczas gdy kwiaty, niebo i drzewa wnoszą wymiar poetycki. Scena celebruje zarówno produktywność ziemi, jak i jej zdolność do oferowania piękna.

Dwie postacie można interpretować jako symbol obecności ludzkiej w ogromnym krajobrazie. Ich drobne rozmiary akcentują skalę terytorium i przypominają, że praca rolnicza zależy od potężniejszych sił natury. Jednocześnie ich kolory czynią je częścią istotną narracji.

Istnieje również atrakcyjny związek między trwałością a zmianą. Pola zmieniają się wraz ze zmianą pór roku, kwiaty pojawiają się i znikają, a zbiory zbierane są co roku. Linia lasu i szerokość nieba z kolei przekazują poczucie ciągłości. Ta koegzystencja czyni krajobraz obrazem cyklu czasu.

Ogólnie rzecz biorąc, ten piękny obraz oferuje szeroką, jasną i głęboko spokojną wizję złoconych pól w pełni lata, przecinanych bruzdami i usianych czerwonymi makami oraz dzikimi kwiatami. Dwie małe postacie stojące obok drzewa wprowadzają delikatną narrację ludzką, podczas gdy falujące działki, odległa linia lasu i ogromne błękitne niebo tworzą niezwykłe poczucie głębi. Dzieło przekazuje spokój, obfitość i cichy wysiłek życia wiejskiego, przemieniając krajobraz w celebrację ziemi, zbiorów i piękna letniego popołudnia na polu.