Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 - COA

Litografia Joana Miró (*)

Dzieło to reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny w 100% o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płaszczyźnie/rycinie.
Na odwrocie kartki znajduje się pieczęć wydawcy oraz Spadku Miró.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (niniejsze dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, zawsze przechowywane w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego zachowane w doskonałym stanie).

Dzieło będzie starannie obchodzone i zapakowane w płaskie tekturowe opakowanie wzmocnione. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również pełne ubezpieczenie wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joana Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczynał studia artystyczne. Uczęszczał do Akademii La Llotja, przeciwko woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fawistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najtwórczymi artystami swojego czasu. Tam poznał arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem podczas kilku wystaw o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w samym czasie II Wojny Światowej, Joann Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, będzie decydujące w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi obiektami oraz otaczającym przyrodą tłem będą stanowić tło niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademickości, dążąc do stałej poszukiwań dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym określonym ruchem. Treść w formach i w przejawach publicznych, poprzez fakt plastyczny Joana Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo prywatnego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i bezkształtne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, z very nielicznymi szkicami przygotowawczymi, posiadają twórczy zapał losowych wierszy Tzary.
Pierwotne wydanie było pod opieką Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joana Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja przeciwnie woli swoich rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w powiecie Baix Camp, będzie przeciwwagą dla intelektualnego niepokoju, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najtwórczymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacometti’ego i wystawiał z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych Dadaizmowi i Surrealizmowi.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II Wojny Światowej, Joann Miró opuści swój wygnanie we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, jaki zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, będzie decydujące w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi obiektami oraz otaczającą przyrodą będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademickości, poszukując nieustannie dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym ruchem. Treść w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joana Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten napięcie sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobnego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i bezkształtne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczą werwę losowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie było prowadzone przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.