Lapis lazuli o jakości AAA Dowolna forma- 1036 g - (2)
Cena wywoławcza
€ 1
Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141331
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Lapis lazuli (UK: /ˌlæpɪs ˈlæz(j)ʊli, ˈlæʒʊ-, -ˌli/; US: /ˈlæz(j)əli, ˈlæʒə-, -ˌliˌ læˈzuːli/) jest skałą metamorficzną o intensywnie niebieskim kolorze, używaną jako kamień półszlachetny, cenioną od czasów starożytnych za swój głęboki odcień. Jej nazwa pochodzi od perskiego słowa na gemmę, lāžward,[1] i stanowi źródło etymologiczne dla słowa „niebieski” w różnych językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul oraz angielskim azure. Lapis lazuli to skała składająca się głównie z minerałów lazuryt, piryt i kalcyt. Już w VII tysiącleciu p.C. był wydobywany w kopalniach Sar-i Sang,[2] Shortugai i w innych kopalniach w prowincji Badakhshan, w dzisiejszym północno-wschodnim Afganistanie.[3] Artefakty wykonane z lapis lazuli, datowane na 7570 p.n.e., odkryto w Bhirrany, będącej najstarszym miejscem cywilizacji Doliny Indusu.[4] Lapis był bardzo ceniony przez Cywilizację Doliny Indusu (3300–1900 p.n.e.).[4][5][6] Perły z lapis lazuli odkryto w grobach neolitycznych Mehrgarh, na Kaukazie i aż do Mauritiusu.[7] Został użyty w masce grobowej Tutenchamona (1341–1323 p.n.e.).[8]
Pod koniec Średniowiecza Europa zaczęła importować lapis lazuli w celu zmielenia go na proszek i wyprodukowania ultramaryntu. Ultramaryn był używany przez niektórych z najważniejszych artystów renesansu i baroku, m.in. Masaccio, Peruginio, Tiziano i Vermeer; często zarezerwowany dla ubrań centralnych postaci na ich obrazach, zwłaszcza Matki Bożej. Ultramaryn był także odnajdowany w kamieniu nazębnym siór i skryb medievalnych, być może z powodu lizania pędzli podczas tworzenia tekstów i rękopisów średniowiecznych.[9]
Historia
Badania Tepe Gawra sugerują, że lapis lazuli wprowadzono do Mezopotamii około późnego okresu Ubaid, około 4900–4000 p.n.e.[10] Tradycyjnie utrzymywano, że lapis lazuli był wydobywany około 1 500 mil na wschód — w Badakhshan. W rzeczywistości perski lāžavard/lāževard, zapisywany również لاجورد lājevard, jest powszechnie interpretowany jako pochodzący od lokalnego toponimu.
Z perskiego, arabski لازورد lāzaward stał się źródłem etymologicznym zarówno angielskiego azure (przez starofrancuski azur) jak i łacińskiego lazulum, które przeszło następnie w znaczenie „niebo” lub „raj”. Aby uniknąć niejasności, używano lapis lazulī (“kamień lazulum”) w odniesieniu do samej kamieni, i to ostatecznie trafiło do Middle English.[11] Lazulum jest etymologicznie powiązany z kolorem blue i stanowi rdzeń dla słowa blue w kilku językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul.[11][12]
Kopalnie w północno-wschodnim Afganistanie nadal pozostają ważnym źródłem lapis lazuli. Znaczące ilości wydobywane są również w kopalniach na zachód od Jeziora Bajkał w Rosji oraz w Andach w Chile, które były źródłem, z którego Inkowie rzeźbili artefakty i biżuterię. Mniejsze ilości pochodzi z Pakistanu, Włoch, Mongolii, Stanów Zjednoczonych i Kanady.[13]
Nauka i zastosowania
Skład
Najważniejszym minerałem w lapis lazuli jest lazuryt[14] (od 25% do 40%),[citazione necessaria] minerał krzemianowy niebieskiego sodalitowego pochodzenia, o wzorze Na7Ca(Al6Si6O24)(SO4)(S3) ·H2O .[15] Większość lapis lazuli zawiera także kalcyt (biały) i piryt (złoty). Niektóre próbki lapis lazuli zawierają augit, diospid, enstatyt, mika, hauynit, hornblenda, nosean i löllingitę bogatą w siarkę.
Lapis lazuli zwykle występuje w marmurze krystalicznym jako wynik metamorfizmu kontaktowego.
Kolor
Głęboki kolor niebieski wynika z obecności anionu radicalnego trisulfuro (S•−3) w kryształach.[16] Obecność anionów disulfuro (S•−2) i tetrasulfuru (S•−4) może przesunąć kolor w stronę żółtą lub czerwoną, odpowiednio.[17] Te anionowe radicale zastępują jony chloru w strukturze sodalitu.[18] Anion radicalny S•−3 wykazuje pasmo absorbcyjne widzialne w zakresie 595–620 nm przy wysokiej molarnej absorpcji, co determinuje intensywny niebieski kolor.
Źródła
Lapis lazuli występuje w osadnikach w dolinie rzeki Kokcha, w prowincji Badakhshan, na północnym wschodzie Afganistanu, gdzie kopalnie Sar-i Sang były eksploatowane przez ponad 6 000 lat.[20] Afganistan był źródłem lapis dla starożytnych cywilizacji perskich, egipskich i mezopotamskich, a także dla późniejszych Greków i Rzymian. Starożytne Egipt czerpał materiał poprzez wymianę z Mezopotamczykami, jako część relacji między Egiptem a Mezopotamią oraz ze starożytnej Etiopii. W czasach szczytu Cywilizacji Doliny Indusu, około 2000 p.n.e., kolonia Harappana, obecnie znana jako Shortugai, została utworzona w pobliżu kopalni lapis.[7]
Poza afgańskimi złożami, lapis wydobywany jest także w Andach (w pobliżu Ovalle, Chile); oraz na zachód od jeziora Bajkał w Syberii, Rosja, w złożu Tultui lazurit. Wydobywany jest także w umiarkowanych ilościach w Angoli, Argentynie, Mjanmie, Etiopii, Pakistanie
Lapis lazuli (UK: /ˌlæpɪs ˈlæz(j)ʊli, ˈlæʒʊ-, -ˌli/; US: /ˈlæz(j)əli, ˈlæʒə-, -ˌliˌ læˈzuːli/) jest skałą metamorficzną o intensywnie niebieskim kolorze, używaną jako kamień półszlachetny, cenioną od czasów starożytnych za swój głęboki odcień. Jej nazwa pochodzi od perskiego słowa na gemmę, lāžward,[1] i stanowi źródło etymologiczne dla słowa „niebieski” w różnych językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul oraz angielskim azure. Lapis lazuli to skała składająca się głównie z minerałów lazuryt, piryt i kalcyt. Już w VII tysiącleciu p.C. był wydobywany w kopalniach Sar-i Sang,[2] Shortugai i w innych kopalniach w prowincji Badakhshan, w dzisiejszym północno-wschodnim Afganistanie.[3] Artefakty wykonane z lapis lazuli, datowane na 7570 p.n.e., odkryto w Bhirrany, będącej najstarszym miejscem cywilizacji Doliny Indusu.[4] Lapis był bardzo ceniony przez Cywilizację Doliny Indusu (3300–1900 p.n.e.).[4][5][6] Perły z lapis lazuli odkryto w grobach neolitycznych Mehrgarh, na Kaukazie i aż do Mauritiusu.[7] Został użyty w masce grobowej Tutenchamona (1341–1323 p.n.e.).[8]
Pod koniec Średniowiecza Europa zaczęła importować lapis lazuli w celu zmielenia go na proszek i wyprodukowania ultramaryntu. Ultramaryn był używany przez niektórych z najważniejszych artystów renesansu i baroku, m.in. Masaccio, Peruginio, Tiziano i Vermeer; często zarezerwowany dla ubrań centralnych postaci na ich obrazach, zwłaszcza Matki Bożej. Ultramaryn był także odnajdowany w kamieniu nazębnym siór i skryb medievalnych, być może z powodu lizania pędzli podczas tworzenia tekstów i rękopisów średniowiecznych.[9]
Historia
Badania Tepe Gawra sugerują, że lapis lazuli wprowadzono do Mezopotamii około późnego okresu Ubaid, około 4900–4000 p.n.e.[10] Tradycyjnie utrzymywano, że lapis lazuli był wydobywany około 1 500 mil na wschód — w Badakhshan. W rzeczywistości perski lāžavard/lāževard, zapisywany również لاجورد lājevard, jest powszechnie interpretowany jako pochodzący od lokalnego toponimu.
Z perskiego, arabski لازورد lāzaward stał się źródłem etymologicznym zarówno angielskiego azure (przez starofrancuski azur) jak i łacińskiego lazulum, które przeszło następnie w znaczenie „niebo” lub „raj”. Aby uniknąć niejasności, używano lapis lazulī (“kamień lazulum”) w odniesieniu do samej kamieni, i to ostatecznie trafiło do Middle English.[11] Lazulum jest etymologicznie powiązany z kolorem blue i stanowi rdzeń dla słowa blue w kilku językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul.[11][12]
Kopalnie w północno-wschodnim Afganistanie nadal pozostają ważnym źródłem lapis lazuli. Znaczące ilości wydobywane są również w kopalniach na zachód od Jeziora Bajkał w Rosji oraz w Andach w Chile, które były źródłem, z którego Inkowie rzeźbili artefakty i biżuterię. Mniejsze ilości pochodzi z Pakistanu, Włoch, Mongolii, Stanów Zjednoczonych i Kanady.[13]
Nauka i zastosowania
Skład
Najważniejszym minerałem w lapis lazuli jest lazuryt[14] (od 25% do 40%),[citazione necessaria] minerał krzemianowy niebieskiego sodalitowego pochodzenia, o wzorze Na7Ca(Al6Si6O24)(SO4)(S3) ·H2O .[15] Większość lapis lazuli zawiera także kalcyt (biały) i piryt (złoty). Niektóre próbki lapis lazuli zawierają augit, diospid, enstatyt, mika, hauynit, hornblenda, nosean i löllingitę bogatą w siarkę.
Lapis lazuli zwykle występuje w marmurze krystalicznym jako wynik metamorfizmu kontaktowego.
Kolor
Głęboki kolor niebieski wynika z obecności anionu radicalnego trisulfuro (S•−3) w kryształach.[16] Obecność anionów disulfuro (S•−2) i tetrasulfuru (S•−4) może przesunąć kolor w stronę żółtą lub czerwoną, odpowiednio.[17] Te anionowe radicale zastępują jony chloru w strukturze sodalitu.[18] Anion radicalny S•−3 wykazuje pasmo absorbcyjne widzialne w zakresie 595–620 nm przy wysokiej molarnej absorpcji, co determinuje intensywny niebieski kolor.
Źródła
Lapis lazuli występuje w osadnikach w dolinie rzeki Kokcha, w prowincji Badakhshan, na północnym wschodzie Afganistanu, gdzie kopalnie Sar-i Sang były eksploatowane przez ponad 6 000 lat.[20] Afganistan był źródłem lapis dla starożytnych cywilizacji perskich, egipskich i mezopotamskich, a także dla późniejszych Greków i Rzymian. Starożytne Egipt czerpał materiał poprzez wymianę z Mezopotamczykami, jako część relacji między Egiptem a Mezopotamią oraz ze starożytnej Etiopii. W czasach szczytu Cywilizacji Doliny Indusu, około 2000 p.n.e., kolonia Harappana, obecnie znana jako Shortugai, została utworzona w pobliżu kopalni lapis.[7]
Poza afgańskimi złożami, lapis wydobywany jest także w Andach (w pobliżu Ovalle, Chile); oraz na zachód od jeziora Bajkał w Syberii, Rosja, w złożu Tultui lazurit. Wydobywany jest także w umiarkowanych ilościach w Angoli, Argentynie, Mjanmie, Etiopii, Pakistanie
Szczegóły
Liczba przedmiotów
2
Główny minerał
AAA Quality Lapis lazuli
Postać minerału
Dowolna forma
Suplement
Royal blue
Waga
1036 g
Pochodzenie (region/ miasto)
Badkhshan
Kraj pochodzenia
Afganistan
Sprzedawane przez
