Natalia Ginzburg - La strada che va in città - 1945





€ 4 | ||
|---|---|---|
€ 3 | ||
€ 2 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141663
Doskonała ocena na Trustpilot.
La strada che va in città autor Natalia Ginzburg, broszurowa, drugie wydanie, Giulio Einaudi, Rzym, 163 stron, 19,6 x 14 cm, oryginalny język włoski, temat Literatura, stan Ottime.
Opis od sprzedawcy
Ginzburg Natalia: Droga, która prowadzi do miasta i inne opowiadania.
Druga edycja, pierwsza wydana pod prawdziwym imieniem autorki. Pierwsze wydanie z 1942 roku ukazało się pod pseudonimem Alessandra Tornimparte, aby ominąć przepisy rasowe.
W niniejszej edycji dodano trzy opowiadania, które wcześniej ukazały się w czasopismach Letteratura i Lettere d'Oggi.
In-16 centymetrów 19 x 13,7, seria Narratori contemporanei III. DOSKONAŁY
Na tytule podpis i data Bruny Talluri:
Bruna Talluri Siena, 12 czerwca 1923 – Siena, 21 listopada 2006 była partyzantką, nauczycielką, publicystką i włoską aktywistką polityczną - Zgłoszona jako łączniczka w Partito d'Azione podczas Ruchu Oporu w Siena, po wojnie poświęciła się nauczaniu i badaniom historycznym, przyczyniając się do założenia Instytutu Historycznego Ruchu Oporu Sieneńskiego (którego była również dyrektorką) i pozostawiając liczne eseje o historii prasy, faszyzmu i antyfaszyzmu
Ginzburg Natalia: Droga, która prowadzi do miasta i inne opowiadania.
Druga edycja, pierwsza wydana pod prawdziwym imieniem autorki. Pierwsze wydanie z 1942 roku ukazało się pod pseudonimem Alessandra Tornimparte, aby ominąć przepisy rasowe.
W niniejszej edycji dodano trzy opowiadania, które wcześniej ukazały się w czasopismach Letteratura i Lettere d'Oggi.
In-16 centymetrów 19 x 13,7, seria Narratori contemporanei III. DOSKONAŁY
Na tytule podpis i data Bruny Talluri:
Bruna Talluri Siena, 12 czerwca 1923 – Siena, 21 listopada 2006 była partyzantką, nauczycielką, publicystką i włoską aktywistką polityczną - Zgłoszona jako łączniczka w Partito d'Azione podczas Ruchu Oporu w Siena, po wojnie poświęciła się nauczaniu i badaniom historycznym, przyczyniając się do założenia Instytutu Historycznego Ruchu Oporu Sieneńskiego (którego była również dyrektorką) i pozostawiając liczne eseje o historii prasy, faszyzmu i antyfaszyzmu

