Joan Miro (1893-1983) - Chien






Spędził pięć lat jako ekspert ds. sztuki klasycznej i trzy lata jako komisarz-priseur.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141104
Doskonała ocena na Trustpilot.
Joan Miró, Chien, podpisane na płycie, limitowana seria offsetowy druk na papierze Fabiano, 52 x 36 cm, wyprodukowano w Hiszpanii w 1987 roku, w dobrym stanie.
Opis od sprzedawcy
Joan Miro (1893-1983), po
Litografia na papierze Fabiano
Wymiary: 52x36 cm
Seat, 1987
Podpisano w płycie
Rama nie jest dołączona
Pogodne, biomorficzne abstrakcje Joana Miró oraz jego wyróżniający się poetycki język wizualny mocno resonują z ekspresyjną wszechstronnością, którą można dostrzec u mistrzów sztuki nowoczesnej i współczesnej. Podobnie jak Pablo Picasso, który był zarówno bliskim przyjacielem, jak i ważnym wpływem na jego wczesną karierę, Miró nieustannie kwestionował tradycyjne granice reprezentacji, przekształcając codzienną rzeczywistość w głęboko symboliczny, liryczny język. Ta radykalna subwersja formy łączy także Miró z surową, wywołującą silne emocje ekspresją Egona Schielego, którego zniekształcone figury odrzucały konwencjonalną estetykę na rzecz czystego, nieskażonego wyrazem psychologicznym. Chociaż marzycielskie pejzaże Miró mogą wydawać się odległe od surowych, monumentalnych faktur Eduarda Chillidy, oboje artyści dzielili głęboką obsesję na punkcie relacji przestrzennych i poetyckiego napięcia między pustą przestrzenią a solidną formą. Ponadto oparcie Miró na uniwersalnych, spłaszczonych symbolach i odważnych konturach graficznych wyprzedziło wizualną bezpośredniość ikon pop Andy'ego Warhola i ostrą, prowokującą szablonową sztukę Banksy’ego, dowodząc, że jego uproszczony, poetycki kod pomógł torować drogę sztuce do natychmiastowego i silnego przekazu przez różne pokolenia i media.
Joan Miro (1893-1983), po
Litografia na papierze Fabiano
Wymiary: 52x36 cm
Seat, 1987
Podpisano w płycie
Rama nie jest dołączona
Pogodne, biomorficzne abstrakcje Joana Miró oraz jego wyróżniający się poetycki język wizualny mocno resonują z ekspresyjną wszechstronnością, którą można dostrzec u mistrzów sztuki nowoczesnej i współczesnej. Podobnie jak Pablo Picasso, który był zarówno bliskim przyjacielem, jak i ważnym wpływem na jego wczesną karierę, Miró nieustannie kwestionował tradycyjne granice reprezentacji, przekształcając codzienną rzeczywistość w głęboko symboliczny, liryczny język. Ta radykalna subwersja formy łączy także Miró z surową, wywołującą silne emocje ekspresją Egona Schielego, którego zniekształcone figury odrzucały konwencjonalną estetykę na rzecz czystego, nieskażonego wyrazem psychologicznym. Chociaż marzycielskie pejzaże Miró mogą wydawać się odległe od surowych, monumentalnych faktur Eduarda Chillidy, oboje artyści dzielili głęboką obsesję na punkcie relacji przestrzennych i poetyckiego napięcia między pustą przestrzenią a solidną formą. Ponadto oparcie Miró na uniwersalnych, spłaszczonych symbolach i odważnych konturach graficznych wyprzedziło wizualną bezpośredniość ikon pop Andy'ego Warhola i ostrą, prowokującą szablonową sztukę Banksy’ego, dowodząc, że jego uproszczony, poetycki kod pomógł torować drogę sztuce do natychmiastowego i silnego przekazu przez różne pokolenia i media.
