Aleix Albareda - TREESTOPIA VII

Pojedyncze dzieło, z certyfikatem autentyczności.

W tej serii acrylic na płótnie (112 × 112 cm) drzewo staje się symbolem, który przekracza swoją rolę krajobrazu i przemienia się w metaforę pamięci, zakorzenienia oraz zdolności do regeneracji.

Odizolowany w centrum każdej kompozycji, wyrasta niczym żywa obecność, która dialoguje z przestrzenią stworzoną za pomocą planów koloru, grafizmów i odniesień ornamentowych.

Daleko od naturalistycznej reprezentacji, te dzieła lokują naturę w hybrydowym terenie, gdzie to organiczne współistnieje z geometrycznym i dekoracyjnym.

Korony, wyrażone swobodną, materialną gestualnością, kontrastują z tłem zorganizowanym przez pola kolorów i motywy graficzne, które przywołują zarówno tradycję ornamentalną, jak i współczesny język wizualny.

To spotkanie między porządkiem a spontanicznością generuje napięcie, które nadaje obrazom intensywną energię plastyczną.

Kolor odgrywa kluczową rolę w budowaniu znaczenia.

Pomarańcze, turkusy, błękity i magenty nie opisują konkretnego miejsca, lecz wewnętrzny krajobraz, w którym emocja dominuje nad reprezentacją.

Światło wydaje się wyłaniać z samego płótna, otaczając roślinność w atmosferę, która oscyluje między tym, co realne, a tym, co wyobrażone.

Bogactwo faktur, warstwy nakładające się i gestualne pociągnięcia ujawniają otwarty proces malarski, w którym każda warstwa zachowuje pamięć poprzednich.

Drzewa pojawiają się więc jako organizmy w stałej przemianie, świadkowie upływu czasu i metafory wytrwałości.

Ich korzenie, ledwie naszkicowane, kontrastują z rozwojem koron, przypominając nam, że każdy wzrost potrzebuje głębokiego związku ze swoim źródłem.

Te kompozycje zapraszają do ponownego przemyślenia naszej relacji z krajobrazem, nie jako zewnętrznego scenariusza, lecz jako odzwierciedlenie naszego własnego doświadczenia.

Drzewo przestaje być jedynie motywem malarskim i staje się przestrzenią kontemplacji i spotkania, gdzie natura, kultura i pamięć splatają się w delikatnej równowadze.

Każde dzieło proponuje chwilę przerwy, uważne spojrzenie i refleksję nad trwałością życia wobec ciągłej zmiany.