Emilio Isgrò (1937) - Sans titre

Najbardziej doświadczeni kolekcjonerzy i miłośnicy dostrzegą w tej pracy mistrza Emilii Isgrò niezwykle rzadką cechę, a mianowicie ten odcień wymazania, te słowa pozostawione częściowo widoczne tylko dla uważnych i ciekawych.

To cecha charakterystyczna dla tej serigrafii wydanej w zaledwie 40 egzemplarzach, która czyni ją unikatowym elementem w cyklu malarskim mistrza, który zwykle albo całkowicie usuwa słowo, albo pozostawia je widoczne; tutaj mamy dodatek „odcienia wymazania”.

Emilio Isgrò z wymazaniem był wielkim prekursorem powiadamiania o dewaluacji i upadku słowa, języka, wartości, którą niosą słowa, zjawisko które dzisiaj przeżywamy bardziej niż kiedykolwiek. Mistrz zaczął demaskować w 1964 roku to, co teraz jest codzienne, prawdopodobne; zauważamy brak wartości słowa, pojmowanego jako nośnik idei, możliwego do rozwinięcia we wszystkich swoich formach, od debat telewizyjnych, poprzez biuletyny drukowane, w rozpowszechnianiu przez mass media i w coraz mniejszym społeczeństwie czytelnym, które budujemy.
Mniej słów, mniej kultury w obiegu, ale to poza krytycznymi dyskusjami o sztuce, co to oznacza w społeczeństwie?
Zdolność do myślenia, a dodam także zdolność do myślenia z krytycznym i własnym podejściem, zależy od ilości i jakości słownictwa, które jednostka posiada; nie możemy myśleć poza słowami, które znamy, jak nie można zbudować domu bez niezbędnych materiałów, im mniej materiałów, tym dom będzie mniej kompletny, stabilny, wykonalny.
Ograniczając słowa, ogranicza się także koncepcje, które ktoś może tworzyć, i zdolność do ich wyrażania lub wyrażania siebie.
Uwzględniając aksjomat „mniej słów = mniej myśli”, praca Isgrò zyskuje ogromną wartość na poziomie kulturowym i artystycznym.
Ukrywanie słów za wymazaniem to sposób mistrza, by wzbudzić ciekawość odbiorcy dzieła, sposób na skłonienie nas do zaglądania pod słowo, wyobrażenia sobie, co mogło być w związku z tym, co pozostawiono „wolne” do odczytania.
Proces koncepcyjny, odkrywczy, dochodzeniowy, refleksji nad słowami i ich rozmieszczeniem, prawie jakby Isgrò przyjął rolę pedagogiczną nauczyciela, a także intelektualisty.

Ale Isgrò to nie tylko „lekcja”, to także twórca nowych reguł składniowych i formalnych, autor nowych opowieści, a także uważny satyryk; mistrz jest tym, czym powinien być intelektualista, „przebudzicie pragnienia sumień”.

Emilio Isgrò zatem wpisuje się w historię sztuki jako strażnik słowa i w szerszeniu kultury, rola fundamentalna którą coraz bardziej potrzebujemy.

Wymiary dzieła to 80 x 60 cm.

Numer wydania może nie odpowiadać numerowi fotografii.

Pochodzenie dzieła pochodzi z galerii Grafika Manzoni, która wydaje certyfikat autentyczności.