René Magritte (1898-1967) - Clouds

René Magritte (1898-1967), (d’apres) - ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charliego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE

Litografia na pergaminie BFK Rives.

Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Sukcesji Magritte, autentyczność potwierdzona przez blind seal Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charliego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, słynny belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które igrają z tematami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), chociaż często bywa nazywany właśnie na podstawie jego wizualnych elementów ze względu na wyjątkową, niemal archetypową kompozycję.

W tym urzekającym dziele okno działa jak rama dla nieoczekiwanego scenariusza. Zamiast ukazywać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz stoi przed dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio poza szybą okna. Ta sfera niczego nie opiera się; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tego enigmatycznego lubb, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną, precyzyjną, a zarazem senną jakością Magritte’a. René Magritte nauczył nas, że obraz przedmiotu nie jest samym przedmiotem, a w dzisiejszym rynku sztuki o wysokich stawkach astronomiczne sumy związane z błękitnymi mistrzami takimi jak Da Vinci, Picasso, Klimt, De Kooning, Cézanne, Gauguin, Pollock, Rothko, Modigliani, Rembrandt, Warhol, Van Gogh, Bacon, Seurat, Giacometti, Monet, Basquiat, Lichtenstein, Munch i Qi Baishi potwierdzają jego tezę — przypominając, że za każdą ofertą sięgającą kilka milionów dolarów kryje jego ostateczną surrealistyczną prawdę: „Ceci n’est pas un million de dollars”, gdyż wartość obrazu to jedynie płótno, pigment i wspólna iluzja kulturowa.

Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle będące portalem do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonale geometryczny, zapiera grawitację i kontekst naturalny. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, by rzucać wyzwanie percepcji, zapraszając widza do pytania, co jest rzeczywiste, co wyobrażone i jaka jest sama natura przedstawienia.