Hans Hartung (1904-1989) - T1971-H13 - Licensed print - COA

Litografia offsetowa Hansa Hartunga (*)
Reprodukcja dzieła “T1971-H13”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Zrealizowana na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Legalnie autoryzowana przez Fundację Hartung-Bergman
Podpisana na płycie przez artystę.

Specyfikacje:

Wymiary: 60 x 80 cm
Rok: 2024
Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, zawsze przechowywane w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowane w idealnym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie starannie rączkowo obrobione i zapakowane w kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie także objęta ubezpieczeniem transportu na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to istotny niemiecki malarz, naturalizowany we Francji, znany z abstrakcyjnych prac o czarnych gestach kaligraficznych na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był także samoukowym malarzem i kompozytorem. Między 1915 a 1926 rokiem studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Akademii Sztuk Pięknych w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włochach i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy zaprezentował się w Dreźnie. W 1937, na wystawie zbiorowej w Jeu de Paume w Paryżu, spotkał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Juana Gómeza, który wywarł na nim głęboki wpływ. González udzielał mu wszelkiej pomocy i zachęcał do podjęcia własnej drogi artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, aby uniknąć reżimu nazistowskiego, i prezentował swoje prace w kilku galeriach. W 1938 brał udział w wystawie anty-nazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii, a następnie zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej na północnej Afryce. W 1944 doznał ciężkiego zestrzelenia podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie został narodowości francuskiej i w 1947 roku zorganizował istotną wystawę indywidualną w Paryżu.
Od początku był z dala od ruchu Bauhausu, którego uważał za chwilową modę. Jego Malowidła, czysto abstraktywne, odzwierciedlają jego pogląd na przedstawianie rzeczywistości: wolny i czysty wyraz musi przekraczać rzeczywistość. Szybkie pociągnięcie pędzla było podstawową cechą jego metody pracy.
Szybkość w procesie twórczym była, według jego własnych słów, duchową potrzeba. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheim w 1956 roku oraz w 1960 roku Wielką Nagrodę Międzynarodową Biennale w Wenecji.