René Magritte (1898-1967) - Mask

René Magritte (1898-1967), (d’apres) – podp. ołówkiem przez pana Charlego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE

Litografia na pergaminie BFK Rives.

Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, autentyczniona przez blind seal Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu oraz odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charlego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie numeru)

Wymiary: 44x30 cm.

René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Grób Zapaśników), choć często określany jest po prostu na podstawie elementów wizualnych ze względu na uderzającą, niemal archetypową kompozycję.

W tej urzekającej pracy okno działa jak rama dla niespodziewanej sceny. Zamiast ukazywać tradycyjny pejzaż zewnętrzny, widz zostaje skonfrontowany z dużym, całkowicie kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który zdaje się zawieszony bezpośrednio na zewnątrz szyby okiennej. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się pośrodku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej orby rozpościerają się stylizowane chmury, utrzymane w charakterystycznej, precyzyjnej, a jednocześnie marzycielskiej jakości Magritte’a. René Magritte nauczył nas, że obraz przedmiotu nie jest samym przedmiotem, a we współczesnym, wysokokonkurencyjnym rynku sztuki astronomiczne sumy związane z blue-chip masters, takimi jak Da Vinci, Picasso, Klimt, De Kooning, Cézanne, Gauguin, Pollock, Rothko, Modigliani, Rembrandt, Warhol, Van Gogh, Bacon, Seurat, Giacometti, Monet, Basquiat, Lichtenstein, Munch i Qi Baishi dowodzą jego przesłania — przypominając, że za każdym wielomilionowym licytacyjnym wynikiem kryje się ostateczna surrealistyczna prawda: „Ceci n’est pas un million de dollars,” bo wartość obrazu to jedynie płótno, pigment i wspólna iluzja kulturowa.

Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej obcości. Okno, zwykle brama do rzeczywistości, tutaj przedstawia niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej formy geometrycznej, zaprzecza grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnego niepokoju, będąc częścią tej dziwacznej scenografii. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, by kwestionować percepcję, zachęcając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i samej natury przedstawienia.