Stefan Pelmus (1949) - THE HEAD // CAPUL ( the original name)

Ștefan Pelmuș – Capul, 1969
Wykonane w Totem (1969), Ștefan Pelmuș zaprasza widza do świata, w którym obraz staje się symbolem, a symbol staje się drogą ku nieznanemu. Wykonane olejem na sklejce, dzieło należy do artystycznie bardzo osobistego uniwersum wizualnego artysty, gdzie archaiczne znaki, duchowe odniesienia i przodkowe motywy splatają się w enigmatycznym i intensywnie poetyckim języku.
Pelmușowa totemiczna ikonografia wydaje się należeć do czasu wykraczającego poza chronologię — do krainy pradawnych wspomnień, niewidzialnych związków i światów, które pozostają tuż poza zasięgiem rozumu. Jego symbole nie opisują jedynie; sugerują, wywołują i zapraszają do kontemplacji, jak fragmenty zapomnianego rękopisu czekającego na odczytanie.
Jest w tym coś głęboko poruszającego. Dzieło cicho mówi o trwałym poszukiwaniu sensu, przynależności i transcendentness ludzkości, otwierając przestrzeń do refleksji, w której to, co znajome, ustępuje miejsca tajemnicy.
Więcej niż obraz, Totem staje się wewnętrzną podróżą: przelotem do przodkowego świata, zarazem tajemniczego i dziwnie znajomego, gdzie widzialne i niewidzialne zdają się stykać. W oleju na płótnie i zachowany w doskonałym stanie, Capul (1969) oferuje intymne spotkanie z charakterystycznym symbolicznym uniwersum Ștefan a Pelmușa.
Dzieło wciąga widza do tajemniczej sfery, gdzie obecność człowieka staje się naczyniem pamięci, duchowości i ukrytego znaczenia. Obrazowa wyobraźnia Pelmușa nigdy nie jest jedynie opisowa; jego znaki i formy zdają się należeć do pradawnego języka wizualnego, w którym świat widzialny otwiera się ku przodkowym wspomnieniom i niewidzialnym wymiarom.
W Capulu panuje cicha intensywność emocjonalna. Jego symbole pojawiają się raczej jako zaproszenia niż odpowiedzi — do kontemplacji, do przypominania i do poszukiwania w sobie samym znaczeń istniejących poza natychmiastowym widokiem.
Zakotwiczony w fascynacji Pelmușa archaicznymi, duchowymi i ezoterycznymi obrazami, obraz staje się rodzajem wizualnego rękopisu, zapraszającego widza do odczytania jego znaków i wejścia do świata, w którym mit, pamięć i wewnętrzne doświadczenia spotykają się.
Więcej niż przedstawienie, Capul to medytacja nad kondycją ludzką: zagadkową, głęboko poetycką i cicho poruszającą. To dzieło, które nie wyjawia się od razu, lecz zostaje z widzem, dotykając czegoś intymnego i ponadczasowego w duszy.