Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - 60x47 - Artestar licensed print - COA

Giclée Impresja (*) Keith Haring (**)
Powtórzenie dzieła „Untitled”, sitodruk stworzony przez Haring w 1989 roku.
Luksusowa edycja na matowej, wysokogatunkowej papierze cyfrowym o wysokiej gramaturze (250 g/m²). Papier bardzo wszechstronny i wysokiej jakości, wyprodukowany w Niemczech z drewna pulpowego wolnego od kwasów i chloru.
Wydruk autoryzowany przez Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation

- Wymiary kartki: 60 x 47 cm
- Wymiary motywu: 50 x 37 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym zwoju sztuki, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).

Dzieło będzie starannie obchodzone i zapakowane w karton o wzmocnionej konstrukcji. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx)

Wysyłka będzie obejmować dodatkowe ubezpieczenie transportu o wartości końcowej dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druków sztuki pięknej, tworzonych cyfrowo przy użyciu drukarek atramentowych. Proces ten wykorzystuje tusze pigmentowe i specjalistyczny papier, aby uzyskać wysoką ostrość, precyzję koloru i trwałość, idealny do reprodukcji sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, w Pensylwanii, USA.
Wychował się w Kutztown i od młodości wykazywał duże zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburgu, a w wieku 19 lat, będąc już otwarcie gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie odnalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie otrzymał wpływy Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcali go do kształcenia się jako artysta koncepcyjny po eksperymentowaniu z formą i kolorem.
Haring zwrócił uwagę publiczności w 1980 roku, kiedy zaczął rysować postacie przypominające kreskówki markerami w metro Manhattanu, a następnie malował kredą białą na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań.
Jego czyste linie, jaskrawe kolory i aktywne postacie niosły silne przekazy o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
W tym okresie zorganizował również wystawę w Club 57 i brał udział w pokazywaniu w Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jego pierwsza solowa wystawa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, w tym samym roku Brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel w Niemczech.
W 1982 zaprzyjaźnił się z młodą sceną artystyczną, taką jak Kenny Sharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a także poznał słynnego Andy’ego Warhola.
W 1984 Haring wyjechał do Australii i namalował kilka muralów w Melbourne i Sydney, a także otrzymał pieniądze za swoją pracę od Narodowej Galerii Victorii i Australian Centre for Contemporary Art.
Odbył także wizyty i malował w Rio de Janeiro, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu, Minneapolis i Manhattan.
Nawet w tym okresie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna wykorzystała do interpretacji utworu „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
Pojawił się w listopadzie tego roku na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z Duran Duran.
W 1986 roku malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także malował ciało Grace Jones do teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep na SOHO, aby sprzedawać swoje prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczno-polityczne epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła pop-art dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet zaprojektował okładkę charytatywnego albumu „A Very Special Christmas”, na którym jego przyjaciółka Madonna była uwzględniona.
W 1988 roku został włączony do elitarnego grona artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Château Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, co spowodowało, że w kolejnym roku założył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą i upowszechnianie pracy artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego dzieł.
W czerwcu 1989 namalował ostatnie publiczne dzieło na murze klasztoru kościoła św. Antoniego w Pizie. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku 32 lat ofiar AIDS.

(**) „Człowiek z Kopytkiem” (1989) jest żywym świadectwem możliwości artysty łączenia zabawnych obrazów z głęboką symboliczną głębią. Ta serigrafia uchwyca charakterystyczną energię Haringa, wykorzystując śmiałe linie, jaskrawe plany kolorów i dynamiczną kompozycję tworzącą postać zarazem kapryśną, jak i urzekającą. Centralna postać, której tors podzielony na segmenty sugeruje strukturę warstw, niemal jak matrioszka, jest uchwycona w ruchu, z ramionami uniesionymi w ekspansywnym geście, emitując witalność i ruch. Linie i otaczające kształty wzmacniają to poczucie kinetycznej energii, przekształcając postać w latarnię życia i animacji.
Na oszałamiającym tle w kolorze zielononiebieskim z fioletowym tłem w kropkowanie, praca ukazuje mistrzowskie wykorzystanie kontrastu i rytmu przez Haringa. Interakcja koloru, formy i ruchu ucieleśnia zainteresowanie Haringa uniwersalnością ludzkiego wyrazu, przekładając radość, witalność i łączność na język wizualny łatwo rozpoznawalny od razu. Postać „Człowieka z Kopytkiem” kapsułuje eksplorację Haringa transformacji, wielorakości i interakcji między doświadczeniem indywidualnym a zbiorowym, odzwierciedlając jego życiowe zaangażowanie w kwestie społeczne poprzez obrazy dostępne dla szerokiej publiczności.
Ta praca ilustruje trwały dorobek Haringa: jego zdolność do tworzenia wizualnie porywającej, społecznie rezonującej i głęboko ludzkiej sztuki. To zarówno celebracja ruchu i energii, jak i poruszające odzwierciedlenie innowacyjnej wizji Haringa w sztuce współczesnej końca XX wieku.