Rosebank 1981 25 years old - b. 2007 - 70cl

Rosebank 1981 Diageo Limited Release 2007 25 Years Old Single Malt Scotch Whisky.

Rosebank ma skłonność do bycia absurdalnie mocnym, nawet przy wyższych wieku. Wiem, że to częściowo dzięki potrójnej destylacji, ale także poziom napełnienia musiał być absurdalnie wysoki, aby mieć 61,4% po 25 latach.

Udział anioła nie mógł być również standardowe 2%, bo jeśli to policzyć, wychodziłoby ABV w granicach około 100%. To wydaje się dość nieprawdopodobne, więc mój domysł to, że to musiała być seria wyjątkowo szczelnie dębowych beczek bourbony.

W każdym razie, gorzelnia jest jednym z tych skarbów, które zamknięto w ostatnim stuleciu. Ta nie była ofiarą zamknięć z 1983-1985, ponieważ zamknięto ją w 1993 roku i rozebrano w 2002. Wiele gorzelni, które zamknęły się w pewnym momencie, nie było naprawdę dobre w utrzymaniu dobrej whisky przez cały czas.

Port Ellen ma swoje wielkie edycje, ale także sporo przeciętnego alkoholu. Brora może być wyjątkiem od reguły, ponieważ prawie wszystkie są co najmniej bardzo dobre (poza jednym z finiszów „ciemnego sherry” od Chieftain’s, który został zepsuty przez finish). Rosebank ma również swoją godną kolekcję doskonałych bottli, ale dużo młodszych rzeczy, które wyszły na początku tego wieku, dowodzi, że stracili rytm po drodze. Jest też wiele naprawdę nudnych, rozwodnionych butelek. Więc nie ufaj w jednoznaczną reputację gorzelni. Zawsze usłyszysz, jak ludzie wychwalają te świetne, ale o te kiepskie rzeczy nie tak dużo.

Rosebank 25, ROSEBANK 25
Rosebank 25, ROSEBANK 25

Zapach:
Najpierw suchy i zielony, z potężnym uderzeniem alkoholu. Będziesz musiał stopniowo przyzwyczajać nozdrza do tego. Jest dość kwiatowy, ale lekki. Nie jest tak ciężki jak zapach róż, na przykład. W tle alkoholu pojawia się również wanilia i zapach kruchych ciastek.

Smak:
Podniebienie jest ostre i suche, ale nie tak ostre, jak byś się spodziewał po ponad 60%. W smaku czuć słomę i biały pieprz. Wanilia i dąb, z jęczmieniem. Nie tylko zboże, ale całe źdźbła. Pole kwiatowe, ale nie wrzosowisko. Trochę przypraw, ale nie jestem całkiem pewien, które to dokładnie. Może niektóre przyprawy curry i imbir.

Finish (łyk):
Wykończenie, w porównaniu z palate i nos, jest niezwykle łagodne. Rozgrzewa, i wiecie, że to mocny dram, ale nie piecze tak bardzo, jak bywa. Znowu wanilia, ale niezbyt dużo. Słód jęczmienny, kruche ciastka i kokosowe herbatniki.

Podobnie jak palate, which is porównywalne do nie aż tak dobrej 22-letniej, którą próbowałem niedawno, i to nie jest tak dużo bardziej złożone, to jednak jest o wiele lepsze. Właściwie to cholernie dobra whisky. Smaki są dobrze zbalansowane, a dodany alkohol daje mu nieco głębi i swobody w zabawie z nią. Nie próbowałem nawet z wodą podczas pisania tej recenzji (nigdy tego nie robię i nie chcę dodawać więcej zmiennych, ale może powinienem zacząć…).

W każdym razie, świetna whisky, ale stała się absurdalnie droga. Zaczynała się od około 125 funtów, co było odpowiadało ok. 125 euro. Teraz to poszło do 550 funtów w najlepszym scenariuszu. Kupiłem ją za około 200 euro i było to warte każdej centy.

Wczoraj powiedziałem coś o znajdowaniu wymówek do kupowania whisky. To była też jedna z nich. Pomyślałem, że inauguracja mojego nowego pokoju/biura z whisky była wystarczającym powodem, żeby sobie pozwolić. Nie kupiłem nic od dłuższego czasu, więc mógłbym sobie pozwolić na nieco więcej niż normalnie. Nie żałuję ani jednej chwili, bo to niesamowita rzecz.