René Magritte (1898-1967), after - The Castle in the Pyrenees

René Magritte - Zamek w Pirenejach / Hiszpańska Latająca Forteca (after) - Offset druk/posterprint - 70 x 50 cm

Nazwa: René Magritte
Tytuł: Zamek w Pirenejach / Hiszpańska Latająca Forteca
Typ: Oryginalny plakat artystyczny - Wysokiej jakości offset druk/posterprint na podstawie oryginalnego dzieła z 1959 roku
Wydawca: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - Surrealizm

Charakterystyki:
- Doskonały stan: A+
- 70 x 50 cm
- Podpis w druku
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritta z 1959 roku

DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem sztuki surrealistycznej.

René Magritte najpierw pracował jako projektant w fabryce tapet, a potem także tworzył wiele plakatów.

Debiut Magritte’a w malarstwie obejmował dzieła kubistyczne, futurystyczne i abstrakcyjne, pod wpływem jego przełożonego w fabryce tapet Victor Servranckx w UPL (Les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z pracą Giorgio de Chirico w 1925 roku, Magritte zaczął przyswajać surrealistyczne elementy. De Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, lecz w całkowicie różnych kontekstach przyczynowych i temporalnych. W ten sposób podkreśla tajemniczość świata przedmiotów. Również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy są w ten sposób ironizowane.

Magritte tworzył głównie obrazy (olejne na płótnie), ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierownictwem E.L.T. Mesaensa współpracował przy czasopiśmie Oesophage i w 1927 roku otrzymał pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią z Paulem Éluardem i André Bretonem, który w 1924 roku napisał manifest surrealizmu. Gdy Breton żądał, by żona Magritta zdjąła naszyjnik z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

Kiedy w 1930 roku galeria Le Centaure, z którą Magritte był związany umową, zbankrutowała, E.L.T. Mesens mógł wykupić wszystkie jego prace, wówczas około 200.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowały technikę cadavre exquis również wraz z obrazami naśladującymi eksperymenty językowe, w których wiersz pisany był przez kilku poetów.

Między 1934 a 1937 Magritte podpisywał pod pseudonimem „Emair” plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i przebywał w Carcassonne we Francji. Fałszerzył sztukę, aby utrzymać się przy życiu. Głównie chodziło o prace de Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Krótkie okresy między 1940 a 1946 Magritte, na prośbę swojego agenta, nieco wzbogacił swoją paletę o impresjonistyczny akcent (tzw. „okres Renoira”). Taki styl lepiej się sprzedawał.

W 1945, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 krótko malował w stylu komiksowym, lecz bez powodzenia.[1] Jednak po krótkim czasie powrócił do wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, nieco ostrzejszego, ze względu na burzliwy konflikt z jego dotychczasowym surrealistycznym otoczeniem (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarna humor Magritte’a często prowadziła go ku morbidnej figuracji, jeszcze bardziej „surrealizowanej” przez czasem niemożliwe do uwierzenia nazwy, które nadawał swoim dziełom.

W 1953 Magritte stworzył witraże ścienne w Casino w Knokke nad belgijskim wybrzeżem, na zlecenie rodziny Nellens. Obecnie objęte ochroną Komisji Królewskiej ds. Zabytków i Krajobrazów. W 1960 został uhonorowany belgijskim Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Był to pierwszy raz, gdy Nagroda Państwowa trafiła do malarza.

W latach pięćdziesiątych XX wieku prace Magritta cieszyły się dużą popularnością wśród nowojorskich kolekcjonerów. Tłumaczy to bardzo obecność prac Magritta w amerykańskich kolekcjach do dziś. Również jego najsłynniejszy ikon, La Trahison des Images, znajduje się tam.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na skutek raka trzustki, gdzie również spoczywa na cmentarzu miejskim.

Większa część dorobku Magritte’a należy stylistycznie do surrealisnu, jednej z ważnych prądów sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie odnosi się to do faktu, że Magritte odkrył swoją matkę nagą w Sambre po tym, jak popełniła samobójstwo.

Prace Magritta, podobnie jak prace np. Salvadora Daliego i Carela Willinka, są bardzo precyzyjnie wykonane, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień, które w rzeczywistości nie istnieją.

Najbardziej znanym dziełem Magritta bez wątpienia jest La Trahison des Images (1928-29) lub „Zdrada obrazu” z namalowanym tekstem: Ceci n'est pas une pipe pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z poniżej umieszczoną informacją: „To nie jest fajka” (Ceci n'est pas une pipe). Ma on na celu przypomnienie sobie i widzowi, że chodzi tu o płótno namalowane olejnymi farbami, czyli obraz, a nie prawdziwą fajkę. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza, że fajka to właściwie idea i ma swój początek w umyśle.

Poprzez zadawanie pytań samemu sobie i w pewnym sensie wprowadzenie w błąd, Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym świetle także tytuły dzieł Magritta mogą być postrzegane. Te tytuły zwykle nie mają związku z tematem samego obrazu. Późniejsi artyści konceptualni posunęli ten kierunek do granic, prezentując instalacje, performanse lub happeningi i sprowadzając dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie oddawać rzeczywistość, tak jak późniejsi hiperrealistyczni twórcy. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczenie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze wywołuje więcej pytań niż odpowiedzi. Świadczy o tym obraz syreny z głową ryby i nogami ludzkimi. Inny przykład to bardzo realistycznie namalowany obraz ryby, która od ogona zaczyna się zmieniać w płonący cygaro z krążącym dymem (obraz „l'Exception” 1963). Twórczość Magritta także pokazuje niezwykle wysokie opanowanie techniki malarstwa olejnego na płótnie.

W wielu pracach Magritte’a obserwujemy metamorfizację, przemianę jednego przedmiotu w drugi. Niektóre dzieła są w innych aspektach niemożliwe, na przykład serie domów mieszkalnych nocą pod jasnym niebem w dzień. Księżyc wiszący nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastające z ziemi w roślinie.

Jest związany z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondrian Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki