Masini Daniele - Notturno dell'alchimista

Notturno dell’alchimista przedstawia postać ludzką metamorfizowaną, zawieszoną między anatomia a przyrodą, w ponurym krajobrazie, który potęguje wewnętrzny wymiar obrazu. Postać, pokazana od tyłu, wydaje się wyłaniać z procesu przemiany: ciało otwiera się, łączy, hybrydyzuje z formami roślinnymi i organicznymi, jakby sam alchemik stał się laboratorium własnej transmutacji. Krajina nocna — ciemny horyzont, nieruchoma woda, skały wynurzające się jak archaiczne obecności — tworzy pole rezonansu psychologicznego. To nie jest zwykłe tło, lecz obszar mentalny, teatr symboliczny, gdzie metamorfaza nabiera kształtu. Światło, rzadkie i ukośne, rzeźbi ciało jak znalezisko w stanie rozwijania, organizm przechodzący jednocześnie przez wiele stanów.

https://masinidaniele.com/

Daniele Masini urodził się 1 lutego 1951 r. w Forlì. W 1973 r., po ukończeniu Szkoły Artystycznej w Forlì, uzyskał dyplom w Scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii. Debiutował w 1971 r., biorąc udział w XI Biennale Romagnola, w Sala Garzanti w Forlì, oraz wystawą indywidualną w Galerii Maioli. Szczególnie intensywna działalność wystawiennicza od początku lat siedemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych. Po udziale w różnych przeglądach, w 1977 r. poświęcono mu indywidualną wystawę w Galerii Incontri w Saint Vincent, z krytycznym tekstem Rafaelle De Grady, a w marcu 1983 r. był obecny na Expo Arte w Bari. Pod koniec lat siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych poświęcono mu licznych wystaw prywatnych (Brescia, Desenzano sul Garda, Forlì, Ravenna, Fabriano, Mestre, Cosenza, Firenze). W 1983 r. uczestniczy w Expo Arte w Bari, a mu poświęcono wystawę indywidualną, kuratorowaną przez Franco Solmiego, w Centrum Aktywności Wizualnych w Palazzo dei Diamanti w Ferrarze. W 1984 r. uczestniczy w przeglądzie Cento anni di pittura emiliana w Galerii Nuovo Carpine w Rzymie, w Institute Italiano di Cultura w Amsterdamie i bierze udział w Arte Fiera w Bolonii. W 1987 r. wystawia w Galleria Giordano w Genui i bierze udział w przeglądach I colti enigmi, w Palazzo Lanfranchi w Pizie, oraz Sulle orme di Orlando, w Comune di Ferrara. W 1988 r. Dom Artystów z Temmo i Centrum Inicjatywy dla Sztuk Wizualnych w Piombino poświęcają mu dwie indywidualne wystawy. Również w 1988 r. bierze udział w „Manifesto per il XVI Centenario Cattedrale di Concordia” w Pordenone. Został wyróżniony przez Franco Solmi’ego w Katalogu Sztuki Włoskiej Nowoczesnej nr 21, edycja Giorgio Mondadori, następującą motywacją: „Interpretator poetik ponownego podejmowania historii sztuki, autor obrazów o potężnej strukturze i wyjątkowej wartości malarskiej”. Wielka antologia, przygotowana przez Marisę Zattini, poświęcona mu w 1996 r. w Forlì, w Rocca di Ravaldino, oraz w Cesenie, w Galerii Sztuki Miejskiej - Palazzo del Ridotto i Il Vicolo - Interior Design. Latem 2000 r. obecny na wystawie Percorsi Comunicanti. Aspetti dell’arte contemporanea forlivese, w Galerii Miejskiej w Palazzo Albertini w Forlì, podczas gdy latem 2003 r. eksponuje w Museo Civico d'Arte Moderna e Contemporanea „Raffaele De Grada” w Comune di San Gimignano w ramach przeglądu L'ebbrezza di Noè. Szesnastu artystów na San Gimignano. W 2005 r. artysta brał udział w wystawie Per Angelo Fabbri. 33 Artisti più Uno, w Oratoriu di San Sebastiano w Forlì: jego dzieło zostało zakupione przez gminę romagnolską na stałą kolekcję Pinacotheki. Wykształcenie scenograficzne artysty jest widoczne w dużych płótnach, zbudowanych tak, by evokować średniowieczne bitwy, w języku mas ruchu i perspektywicznej geometrii. Wrażenie, jednakże, które dochodzi, jak słusznie podkreślił Nicola Micieli, „nie jest o pudełku scenicznym, kontenerze, lecz o organizmie, który uczestniczy w akcji, czyniąc się ciasnym i naciskającym na wspieranie ciała w ekspansji, kurcząc się i elastycznie rozciągając do jego energicznych ruchów. Nie myślmy więc o sztuczce percepcyjnej gotowej do retorycznej celebracji człowieka. W surowym i niemal sadystycznym ograniczeniu dostępnym do przestrzeni przedstawiana jest sytuacja konfliktowa, antagonizm, który w sobie samym symbolizuje jako napięcie egzystencjalne [...] O człowieku artysta forlivese mówił zawsze, w całości dzieła malarskiego o historii już od ponad dwudziestu lat. Tylko że w przeszłości robił to za pośrednictwem interpozytórnych simulacri, czyli poprzez postacie substytucyjne, w kluczu alegorycznym. Nigdy człowiek nie był wezwany na scenę jako osoba niosąca pilność i wartości do przekazania w obecności cielesnej, przy użyciu kodu nerwów, skóry, mięśni, kończyn, które błyskawicznie reagują na bodźce świata zewnętrznego. [...] Własny świat malarski autora ustanawia tożsamość skóry i umysłu, która obejmuje całość osoby, i wyraża się, na płaszczyźnie najbardziej estetycznej, w eksponowaniu formy (materia, kolor, znak, figura, tło, struktura) aż do wyczerpania, jakby był to żywy ciało przeniknięte zmysłowością, miejscem Erosa, który poszukuje i realizuje, w swoim dokonaniu, innego siebie: Thanatos mroczny". Wśród wyróżnień artysty wymieniamy zgłoszenie do XXIII Premio Campigna, pierwszą nagrodę na Biennale Romagnola, Nagrodę Krytyki „Marco Aurelio” i Nagrodę „Magister 1988” F.L.B. Förderung von Kunst e Kuttur ets (Lugano). Zajmowali się jego twórczością między innymi Raffele De Grada, Riccardo Belloni, Andrea Brigliadori, Enzo Di Martino, Franco Solmi, Mario De Micheli, Marisa Zattini i Nicola Micieli.