(MONTIEL) - "PESQUERO"

José Leonardo Montiel García (Montiel) to kubański artysta wizualny urodzony w Santa Clara, Villa Clara, którego działalność rozwijała się między tworzeniem artystycznym, dydaktyką a promocją kultury. Obecnie mieszka w Hiszpanii i prowadzi swoją praktykę artystyczną.
Jego praca opiera się na otwartej i eksperymentalnej koncepcji sztuk wizualnych. Rysunek, malarstwo, rzeźba, ceramika, grafika, fotografia, instalacja i projektowanie graficzne tworzą multidyscyplinarne praktyki, w których materiały, przedmioty i ich możliwości przemiany zyskują szczególne znaczenie.
W trakcie swojej kariery Montiel rozumiał twórczość nie tylko jako produkcję indywidualną, ale jako sposób nawiązywania relacji z otoczeniem i tworzenia wspólnych doświadczeń. Ta koncepcja sprzyjała ścisłemu powiązaniu jego pracy artystycznej z edukacją i pracą społeczną.
Doświadczenie dydaktyczne i działalność jako promotor kultury doprowadziły do powstania warsztatów, salonów, działań plastycznych, projektów wystawienniczych oraz interwencji w przestrzeniach publicznych. Z tych pól pracował nad kształceniem artystycznym i tworzeniem przestrzeni, które przybliżały sztuki wizualne różnym społecznościom, postrzegając kulturę jako terytorium uczestnictwa, poznania i transformacji.
Ta wymiar kariery nabrał szczególnego znaczenia zarówno na Kubie, jak i w Wenezueli, gdzie realizował projekty o charakterze artystycznym i społecznym, interwencje urbanistyczne, murale i propozycje rzeźbiarskie, a także brał udział w inicjatywach mających na celu tworzenie i promocję nowych przestrzeni dla sztuk wizualnych.
Wśród tych doświadczeń znajduje się tworzenie i promocja, w 2013 roku, Galerii Sztuki Armando Reverón w stanie Vargas, Wenezuela, a także realizacja projektów społecznych, murali miejskich i interwencji w różnych przestrzeniach publicznych.
Jednocześnie jego prace były częścią wystaw indywidualnych i zbiorowych na Kubie, w Wenezueli i Hiszpanii. Jego dorobek został uhonorowany różnymi nagrodami i wyróżnieniami, w tym trzykrotnie z rzędu zdobyciem nagrody Gran Premio Escaramujo Nacional en Artes Plásticas w latach 2011, 2015 i 2017; Gran Premio Beca Reino de este Mundo przyznawanej przez Asociación Hermanos Sais (AHS) w 2017; I nagroda na Salon Pequeño Formato w 2018 oraz Nagroda na I Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado w 2019.
W ostatnich latach jego praktyka artystyczna kontynuuje rozwój w Hiszpanii. W 2023 roku zrealizował pierwszą wystawę indywidualną NEGRO w Galerii / winiarni „VINAURO” w Granada. W 2024 roku zaprezentował projekt osobisty NEGRO w Centrum Kultury „EL TUMBAO” w Alicante, a w 2025 roku wziął udział w wystawach zbiorowych AJIACO i MANIGUEROS w Galerii „VALBUENA”, El Campello, Alicante. Wystawa zbiorowa „CONVERGENTES” w Galerii VEARTE, Alicante, Hiszpania, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

Dzieło „PESQUERO” o wymiarach 73 x 100 cm prezentuje statek jako architekturę pamięci, ciało zbudowane do poruszania się, które wydaje się zatrzymane w czasie nieokreślonym. Jego postarzała struktura, naznaczona fakturami, zniszczeniami i odcieniami ziemistymi, mówi o tym, co pozostaje po podróży: ślady czasu, pracy i doświadczenia.
Kontrast między solidnością jednostki a wielką, cichą głębią niebieskiego tła tworzy wrażenie przerwy. Statek nie wydaje się już jedynie przeznaczony do żeglugi; staje się schronieniem, terytorium i świadkiem. W nim współistnieją idea wyruszenia i możliwość powrotu, dwa stany głęboko związane z ludzkim doświadczeniem opuszczania miejsca bez całkowitego odcięcia od niego.
Obecność gwiazdy na horyzoncie wzmacnia ten symboliczny wymiar. Może to być księżyc, słońce lub po prostu odległe wskazanie: punkt orientacyjny wobec niepewności. Tymczasem linie przecinające statek tworzą rodzaj kartografii, gdzie każdy zużycie zdaje się odnotowywać podróż.
Dzieło proponuje w ten sposób refleksję nad podróżą, przynależnością i pamięcią. Nie mówi jedynie o przemieszczaniu się z jednego terytorium do innego, lecz o tym, co zabieramy ze sobą, gdy odchodzimy. Statek staje się metaforą jednostki: struktury kruchej, która przetrwa czas, nosząc rany własnej historii.
Podróż kończy się w jakimś miejscu; pamięć nadal płynie.