Lucía Laurent - XL - Renacer

Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym, w gruncie rzeczy samoukiem, absolwentką kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie w Hawanie.

Jej związek z obrazem zaczął się na długo przed tym, gdy zaczęła zajmować się malarstwem zawodowo. Fotografia stała się jej pierwszym terytorium twórczym: dzięki niej wykształciła wyjątkową wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej postaci. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia, jak istotne stają się w jej obecnym malarstwie linia, sylwetka, uproszczenie form i jasność graficzna.

W końcu odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń ekspresji. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny, rozpoznawalny wszechświat, tworzony przede wszystkim techniką akrylu na płótnie.

Twórczość Lucíi Lauren koncentruje się przede wszystkim na kobietach, naturze, kwiatach i zwierzętach, z powtarzającą się obecnością kota jako milczącego towarzysza bohaterek. To sceny, które rzadko próbują opowiadać o czymś nadzwyczajnym. Wręcz przeciwnie — artystka zdaje się interesować drobnymi momentami spokoju: kobietą, która trzyma kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyimaginowanym ogrodem lub po prostu momentem kontemplacji.

Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnej syntezy wizualnej. Lucía usuwa dużą część informacji pobocznych, zostawiając jedynie to, co uznaje za istotne. Spojrzenia spokojnych osób, duże pola koloru, wyraźne kontury i płaskie formy budują obrazy od razu czytelne, lecz nacechowane wrażliwością.

W jej języku słychać echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, obok dekoracyjnych odwołań do stylu art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się tutaj przetworzone przez własną wrażliwość — cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najbardziej interesujących aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe róże, terakoty, ochry, musztardy i kolory kremowe współistnieją z głęboką czernią, zielenim w odcieniu niebiesko-zielonym, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi białymi. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i prawie domowa; w innych kontrast kolorów nabiera wyraźnie graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centrum niemal całego swojego malarskiego wszechświata. Nie pojawia się jako postać heroiczna ani dystansowana, lecz w spokojnej, eleganckiej i introspektywnej kobiecości. To postacie o spokojnych spojrzeniach, wytchnionych pozach i stonowanych gestach. Istnieje tu urok glamour, lecz jest to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Zamiast być jedynie elementami dekoracyjnymi, są znakami towarzyskości, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, w których kobieta i zwierzę się obejmują, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie się zlewają, przekształcając kompozycję w reprezentację uczucia.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohatirki, pojawiają się na ich sukniach lub wchodzą w tło, a czasem zacierają granicę między figurą a przyrodą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą jedną wrażliwość.

W pracach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, konstruując obraz kontrastem między czernią, bielą a czerwienią. Paski na sukience przestają być wyłącznie nadrukiem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i skupiają całą scenę na geście przytulenia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i milczenie.

W innych utworach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliżej współczesnego designu. Terracotta sukni koresponduje z delikatnymi różami, beżem i zielonymi odcieniami w kolorze niebieskozielonym, tworząc obraz wyrafinowany, ale nie lodowaty. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje wewnątrz swojego miejsca. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.

Tak Lucía Lauren rozwija malarstwo pozornie prostą, lecz starannie zbudowaną. Jej język nie zależy od ostentacyjnej wirtuozyjności technicznej, lecz od zdolności do zredukowania sceny do odnalezienia jej istotnej emocji.

Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawiają się w nim codzienne piękno, relacja ze zwierzętami, opieka, kontemplacja i przyroda jako schronienie. Jej malarstwo ma szczególną zaletę: na pierwszy rzut oka może być dekoracyjne, ale za tą pięknem kryje się stałe poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W kontemporarnym pejzażu, w którym wiele obrazów dąży do zwrócenia uwagi poprzez przesyt, Lucía Lauren wybiera drogę przeciwną: upraszcza. I to właśnie w tej prostocie ukryta jest część osobowości jej dzieła.

Dzieło sztuki artystki Lucía Laurent wykonane w technice Acryl na wysokiej jakości płótnie.
Wymiar 90 x 120 cm obrazu.
Oryginalna edycja.
Wysyłka realizowana będzie przez firmę United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, oraz przez firmę FedEx do reszty świata.
Obraz zostanie wysłany zwinięty i zabezpieczony kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową i umieszczony w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło potrzebne są trzy dni na proces pakowania i dostawę do firmy przewozowej.
Czas dostawy do odbiorcy to dziesięć dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ten partyt składa się z wizualizacji wykonanych AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”


Ta emocjonalna praca w technice akrylu na płótnie to figuratywne dzieło nasycone symboliką i poetycką wrażliwością, osadzone w estetyce czystych konturów i stylizowanych form. Kompozycja ukazuje kobietę z pochyloną głową i zamkniętymi oczami, z twarzy płyną białe łzy spadające prosto na glinianą doniczkę, którą delikatnie trzyma w dłoniach, kiełkującą w małe zielone pączki. Obok, na drugim planie, biała gołębica składa nasiona do małej misy, wzmacniając narrację ponownego narodzenia, emocjonalnego odżywienia i nadziei przez ból. Paleta barw, dominuje w odcieniach głębokiego błękitu w ubraniu i tła, w kontraście z ciepłymi brązami ziemi i złotymi akcentami linii łuków za postacią, tworzy atmosferę spokojnej kontemplacji, melancholii i duchowej wytrwałości.