Nicolas Poussin (1594-1665), Naśladowca - La morte di Lucrezia

Followers of NICOLAS POUSSIN
(Les Andelys, 1594 – Rzym, 1665)
La morte di Lucrezia
Olio su tela, cm. 81 x 84


NOTE: Publikacja katalogu dzieł z kolekcji Intermidiart (pdf). Dzieło nie podpisane. Certyfikat Gwarancji i Pochodzenia Lecznego. Dzieło bez ramy:

Płótno ilustruje kulminacyjny epizod przejścia Rzymu archaicznego od monarchii do Republiki: samobójstwo rzymskiej bohaterki Lucrezji, będące następstwem upokorzenia doznanego przez Sesto Tarquiniego.
Główne postacie ułożone są horyzontalnie na pierwszym planie, zgodnie z kompozycyjną koncepcją nawiązującą do starożytnych reliefów, szczególnie odpowiednią dla klasycyzującej poetyki Nicolasa Poussina. Tło stanowi rygorystyczna monumentalna architektura, podkreślona lizenami i kolumnami kannelowanymi, wyłaniająca się z półmroku, nadając scenie charakter podniosły i teatralny.
Ciało Lucrezji leżące na ziemi, odziane w ciemnozielny tunik, podkreśla bladość martwego koloru skóry. Na piersi wyraźnie widoczna jest rany zadana bronią, którą kobieta popełniła samobójstwo. Postać pomocnicza lub, prawdopodobniej, członkini rodziny ją podtrzymuje, rzewnie płacząc, podkreślając dramatyzm epizodu.
Grupa Rzymian reaguje na wydarzenie wzburzeniem. Wyróżnia się postać Lucjusza Juliusza Brutusa – albo, według alternatywnej interpretacji, Lucjusz Tarquinio Collatino – ukazana w majestatycznym złotym pancerzu w starońskim stylu, z hełmem z piórami i długim czerwonym płaszczem. Postać ta wykonuje teatralny i zdecydowany gest, unosząc lewą rękę w kierunku towarzyszy i okolicznych żołnierzy, jakby zachęcała ich do zapłaty krwi i powstania przeciw tyranii Tarquinich. Obok widoczne są postacie uzbrojone, niektóre z nich niosą czerwony sztandar i miecze.
Obraz ukazuje wyraźną zależność stylową i formalną od wzorców klasycyzmu rzymskiego XVII wieku, zapoczątkowanego przez Nicafo Poussina i później przerabianego przez jego bezpośrednich i pośrednich naśladowców. Nacisk na moralność epizodu historycznego, dominacja czerwonych tonów w pelerynach, użycie dramatycznego, lecz starannie kontrolowanego światła i cieni oraz równowaga postaci i anatomii prowadzą do zaklasyfikowania dzieła do kultury figurywatywnego klasycyzmu przeznaczonego, między Szóstym a Siódmym wiekiem, dla quadrerie szlachty i intelektualnej elity Europy.

Nicolas Poussin urodził się 15 czerwca 1594 r. w Les Andelys w Normandii. Przeniósł się do Paryża, gdzie najpierw uczył się w warsztacie flamandzkiego malarza Ferdinanda Elle, a następnie u Georges’a Lallemanda. W czasie formacyjnych lat w Paryżu nawiązał kontakt z francuską manierystyczną kulturą, w szczególności związaną z szkołą Fontainebleau, a ponadto studiował tradycję renesansu włoskiego, zwracając uwagę na Leonarda da Vinci i Rafaela.
W marcu 1624 r., po pobycie w Wenecji, Poussin przybył do Rzymu, gdzie osiadł i rozwinął najważniejszą część swojej kariery. Chociaż nie przynależał do nurtu karHomework Caravaggist, pogłębił tradycję malarstwa wenezyjskiego XVI wieku, okazując szczególne uznanie dziełu Tycjana, wraz ze studiowaniem rzeźby i sztuki antycznej oraz wielkich mistrzów renesansu.
W 1640 r. Poussin został wezwany z Paryża przez króla Ludwika XIII i powierzono mu nadzór nad kilkoma ważnymi przedsięwzięciami dekoracyjnymi związanymi z dworem i Luwrem. Po około dwóch latach jednak wrócił do Rzymu, gdzie spędził resztę życia.
Pomimo problemów ze zdrowiem, w tym drżenia rąk, które w ostatnich latach ograniczało jego działalność, Poussin malował aż do ostatnich lat życia. Zmarł w Rzymie 19 listopada 1665 r.

Z bliskiej obserwacji powierzchni malarskiej stan zachowania dzieła można ogólnie określić jako niezły, z odbarwieniami wynikającymi z naturalnych procesów starzenia się starego obrazu, przypuszczalnie na koniec XVII lub początek XVIII wieku.
Obserwuje się powszechne żółknięcie warstwy ochronnej lakieru, co zaburza oryginalne postrzeganie gamy chromatycznej, redukując świeżość tonów chłodniejszych i podkreślając brązowy komponent cieni. Ten efekt dotyczy zwłaszcza tła architektonicznego i stref cieni na tkaninach, powodując drobną utratę głębi i czytelności relacji światłocieni.
Na całej powierzchni widoczny jest także fiziologiczny craquelure, drobny i pozornie stabilny, wynikający z naturalnych procesów starzenia i różnic w napięciach pomiędzy podłożem tkaninowym, warstwami przygotowawczymi a filmą malarską.
Dobra czytelność półtonów i odcieni skóry oraz detali kolorystycznych i matericznych, takich jak bladość skóry Lucrezji i złociste rozjaśnienia zbroi postaci pierwszego planu, mogą wskazywać na brak interwencji w czyszczenie szczególnie agresywnych. Zachowanie przejść tonalnych i warstw naszkicowych sugeruje bowiem, że film malarski zachował, przynajmniej częściowo, swoją oryginalną strukturę.

Dzieło mogło mieć wymienione na skutek wcześniejszej interwencji renowacyjnej. Aktualne wymiary płótna to 81 × 84 cm.
Obraz sprzedawany jest bez ramy, mimo że ozdobiony jest piękną drewnianą ramą.

POWÓD: Prywatna kolekcja

PUBLIKACJA:
 NIEpublikowana KWADRERIA, Katalog ogólny obrazów kolekcji Galerii Intermidiart Andre Maggio, 2026 (pdf).

W przypadku sprzedaży poza terytorium Włoch, nabywca będzie musiał oczekiwać na załatwienie formalności eksportowych.