Salvatore Rodriquez (1957) - Dama in rosso

Intymna i racjonalna atmosfera, niemal wnętrze flamandzkie, charakteryzuje tę scenę: kobieta w zwiewnej czerwonej sukni siedzi zamyślona obok fortepianu koncertowego, broda oparta na dłoni w geście spokojnej introspekcji. Gra świateł i cieni, z twarzą i ramionami oświetlonymi przez ciepłe światło wyrastające na tle ciemnego tła, tworzy silny efekt scenograficzny i teatralny.

Bogata spódnica sukni, wykonana szerokimi, masywnymi pociągnięciami pędzla, bogata w kolorach, dominuje kompozycję swoimi odcieniami czerwieni, pomarańczy i bordo, podczas gdy w tle, jak w grze luster, dostrzega się zarysowaną sylwetę innej kobiety, w kompozycyjnym nawiązaniu, które dodaje głębi i tajemniczości scenie.

Technika malarska, inspirowana późno-wiktoriańskim stylem, na zmianę łączy syntetyczne i żywe odwzorowanie tła z większą starannością w detale twarzy i dłoni, zgodnie z wyrafinowanym, efektownym wizualnie gustem figuratywnym.