Tadeusz Kantor - Theatre Cricot 2 - 1975

Rara publikacja na słynną polską grupę teatralną z awangardowych lat Cricot 2. Bez daty (1975). Broszura, 36 stron nieponumerowanych. Ilustracje czarno-białe. tekst w języku francuskim. W znakomitym stanie - niewielkie ślady czasu. W aukcji bez ceny wywoławczej!!!! Poland Polonia Polska

Cricot 2 była polską grupą teatralną eksperymentalną z siedzibą w Krakowie. Została założona w 1955 roku przez renomowanego reżysera teatralnego, profesjonalnego malarza, artystę assemblage, scenografa awangardowego i teoretyka sztuki Tadeusza Kantora, którego prace znajdują się w zbiorach Narodowego Muzeum w Krakowie i Warszawie.

Produkcje początkowo opierały się na dramatach Witkacego, lecz późniejsze były oryginalnymi dziełami samego Tadeusza Kantora.

Tło
Cricot 2 było wystawiane w Polsce i za granicą. Największą popularność i uznanie Cricot 2 zyskał dzięki swojemu oryginalnemu dziełu „Śmierć klasy” (Umarła klasa) z 1975 roku; [2] nowy format teatralny wymyślony przez Kantora. Został on nazwany „Teatrem śmierci”, pewnego rodzaju seansiem spirytystycznym, który przywołuje obrazy sensoryczne, słowa i dźwięki zniekształcone upływem czasu. Opierając się na swoich osobistych wspomnieniach i doświadczeniach Holocaustu, Kantor starał się uchwycić pamięć zbiorową polsko-żydowskiej tragedii połowy dwudziestego wieku.

Kantor stworzył unikalny kanon wizualny i nastroje teatralne, których nie da się odtworzyć ani utrwalić po jego śmierci w 1990 roku. Wkrótce potem jego ostatnie przedstawienie, zatytułowane „Dziś są moje urodziny”, zostało ukończone i przedstawiane przez aktorów bez jego obecności, a grupa zakończyła działalność, mimo że debaty na temat kontynuowania bez niego były podzielone.

Tadeusz Kantor (Wielopole Skrzyńskie, 6 kwietnia 1915 – Kraków, 8 grudnia 1990) był polskim malarzem, scenografem i reżyserem teatralnym, jednym z najwybitniejszych teoretyków teatru dwudziestego wieku.

Biografia
Urodzony w 1915 roku w Wielopolu, małym mieście w Polsce, syn urzędnika, publicysty i polskiego patrioty Mariana Leona Kantora - „Mirski”, i Heleny Berger, debiutuje reżysersko w 1937 roku (Śmierć Titangi Les Maeterlincka), podczas gdy jeszcze uczęszcza na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 1942 roku w Krakowie tworzy potajemnie „Teatr Niezależny”, w którym gromadzi młodych malarzy i artystów. W 1955 roku zakłada grupę „Cricot 2”: miejsce wolnych spotkań artystów i teatralnych, tak jak grupa „Cricot” – powstała z anagramu transliteracji słów To cyrk „to circo” – którym Kantor chciał oddać hołd.

Podczas II wojny światowej i w kolejnych latach Kantor opracowuje swoją poetykę teatralną, z której jednym z najważniejszych aspektów jest kruchość istnienia, doświadczana w sposób namacalny w czasie wojny. Dzięki stałemu i pasjonującemu dążeniu teatralnemu wyraża się w różnych afiszach poetyckich, aż w 1975 roku dojść do opracowania przełomowego manifestu swojej twórczości, „Teatru Śmierci”, a także stworzenia spektaklu, który przyniósł mu światową sławę i który do dziś uważany jest za kluczowy etap badań teatru XX wieku: „Śmierć klasy”.

Ostatni spektakl Cricot 2 reżyserowany przez Kantora ma miejsce 10 stycznia 1991 roku w Tuluzie, miesiąc po jego śmierci (nagłe zgonie 8 grudnia 1990). Nosi tytuł „Dziś są moje urodziny” i odwzorowuje różne momenty i postacie istotne w życiu twórcy, takie jak Wsewolod Meyerhold, artysta awangardy rosyjskiej zdradzony przez rewolucję, scenografka malarka Maria Jarema i malarz Jonasz Stern, cudownie ocalały zHolokaustu. Dzieło to eksploruje i odtwarza emocjonalne i artystyczne przeżycia Tadeusza Kantora, wystawiając na scenie niezastąpioną nieobecność w postaci pustego krzesła, pozostawionego przez niego samego.

Kantor we Florencji
W 2002 roku Florencja poświęci Kantorowi cykl wystaw z okazji dwudziestej rocznicy śmierci. Tygodnik Specchio della Stampa zajmuje się wydarzeniami w programie, prezentując mistrza międzynarodowego w taki sposób: „Zmysłowo, nihilistycznie, rewolucyjnie. Na scenie, jak i w malarstwie, polski artysta jest pierwszym, który wyzwala opresyjnych ram dzieła ukończonego. Aby uwypuklić natomiast performans aktu twórczego.”[1] W Florencji Kantor otworzył w 1972 roku Cricot 2, dzięki któremu „chciał podwoić przestrzeń, która wtedy była bardzo ograniczona, jaka miało jego teatr w Krakowie.” Florencja jako miejsce dla teatralnych eksperymentów polskiego artysty stała w opozycji do miasta określanego jako „fetysz turystyczny” w recenzji Specchio della Stampa, cytowanej, przywołując słowa Carola Sisi, ówczesnego dyrektora Galerii Sztuki Współczesnej w Pitti, który gościł wystawy Kantora: „społeczność wyzbyte z konsumpcji i związana z wynajmem renesansu”.[1]})