Vanni Viviani (1937-2002) - A viviani Magritte

Vanni Viviani urodził się w 1937 roku w powiecie Mantova, w San Giacomo delle Segnate.
W Bolzano rozpoczyna działalność artystyczną, początkowo ukierunkowaną na figuralne malarstwo i rzeźbę, a w latach ’70 przeprowadza się do Mediolanu, stolicy sztuki europejskiej, gdzie odczuwa potrzebę przejścia od zbiorowości snopów do indywidualności „Jabłka”, symbolu aluzji i erotycznego, będącego owocem religii, bajek, nauki i bohaterów, który wywołuje ważne momenty przeszłości – od Złotego Jabłka Parysa po religijność Piera della Francesca – aż po surrealizm Magritte’a, gdzie jabłko staje się symbolem życia, zmysłowości, miejscem idei.
Krytyka towarzyszy mu z rosnącym zainteresowaniem w jego twórczej krzywej; Mario De Micheli mówi o nim: „Viviani, cudowny ogrodnik nieskażonego sadu”; Renzo Margonari, „Viviani, nie maluje jabłek, lecz ludzkie nagości”.
To w 1988 roku Viviani opuszcza dawny bohemski kwartał Brera w Mediolanie, by powrócić do kraju i własnych korzeni virgilijskich: wymyśla Villa Ca di Pom, zagęszcza znaczeniami swoją sztukę, urzeczywistnia swój wszechświat w zdobywaniu najgłębszej tożsamości.
I to właśnie „pom” – jabłko – jest tematem prac w kolekcji Fundacji BAM: 38 obrazów o ważnych rozmiarach, jeden witraż i maiolica polichromowana, wszystkie przechowywane w skarbcu.

Nie należy zapominać, w 2002 roku, o ostatniej wielkiej ekspozycji-antologii „Pom Aria”, w Fruttifere di Palazzo Te w Mantui, która streszcza jego życie artystyczne, od zbóż do jabłek, a kończy się wielkimi rzeźbami z wyoblonej blachy żelaznej, które w negatywie przedstawienia podkreślają „Duszę” jego postaci od Adama po Dafne i Anioły Totemiczne.