Ozdobny ornament - Włochy - Panel nad drzwiami






Posiada tytuł licencjata z historii sztuki i architektury oraz 12-letnie doświadczenie w sztuce zdobniczej.
€ 6 | ||
|---|---|---|
€ 3 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141384
Doskonała ocena na Trustpilot.
Panel drewniany z Włoch z XX wieku, Tavola Sovraporta, z drewna Abete rosso, 116 cm wysokości, 40 cm szerokości, 3 cm głębokości, waga ok. 5 kg.
Opis od sprzedawcy
Ta wspaniała, malowana tablica (historycznie używana jako element konstrukcyjny, sufitowa dekoracja lub panel nad drzwiami) przedstawia dwa popiersia zamknięte w bogatej dekoracji wizableerów i motywów roślinnych. Dzieło silnie nawiązuje do tradycji drewnianych tablic sufitowych renesansu włoskiego lub późniejszej, barokowej ewolucji. Posiada oczywiste i fascynujące ślady upływu czasu. Widać głębokie sęki drewna, pęknięcia wzdłużne wynikające z naturalnego ruchu żywicy oraz drobne ubytki na warstwie malarskiej, które pozwalają dostrzec spodnie podłoże. Krawędzie boczne pionowe noszą ślady ciemnego koloru, prawdopodobnie pozostałości pierwotnej ramy konstrukcyjnej, w której tablica była osadzona. W obrębie dwóch pól lub „okien optycznych” przedstawione są dwie postacie półfiguralnie, które patrzą na siebie nawzajem. Z lewej strony znajduje się postać męska o kręconych, krótkich, ciemnych włosach, ozdobionych drobnymi żółtymi kwiatkami, wzrok skierowany w prawo i peleryna otulająca ramiona. Z prawej strony pojawia się postać żeńska, o zebranych włosach, z opaską na czole i naszyjnikiem z pereł lub ziaren w kolorze ochry/złota na dekolcie. W centrum tablicy, oddzielając dwa portrety, dominuje duży stylizowany kwiat o sześciu płatkach w kolorze ochry żółtej z ciemnym środkiem. Z tego punktu wybija się skomplikowana struktura wolut liściowych i winorośli w odcieniach zieleni i błękitu, która otacza postacie i powtarza się symetrycznie na górnym i dolnym marginesie. Małe żółte pączki wykańczają kąty i puste miejsca, tworząc ciągły, rytmiczny dekoracyjny motyw (inspirowany motywami groteskowymi). Rysy twarzy — podkreślone konturami o wyraźnym zarysie, duże, geometryczne oczy, surowe wyrazy — w połączeniu z wyborem roślinnych wolut nasuwają silne skojarzenia z gustem renesansowym i późnorenesansowym włoskim (XVI–XVII wiek). Jednakże reinterpretacja portretów i nasycenie koloru mogą także wskazywać na późniejszą, rzemieślniczo–ludową manufakturę z XVIII lub XIX wieku, która nawiązuje do klasycznych modeli.
Ta wspaniała, malowana tablica (historycznie używana jako element konstrukcyjny, sufitowa dekoracja lub panel nad drzwiami) przedstawia dwa popiersia zamknięte w bogatej dekoracji wizableerów i motywów roślinnych. Dzieło silnie nawiązuje do tradycji drewnianych tablic sufitowych renesansu włoskiego lub późniejszej, barokowej ewolucji. Posiada oczywiste i fascynujące ślady upływu czasu. Widać głębokie sęki drewna, pęknięcia wzdłużne wynikające z naturalnego ruchu żywicy oraz drobne ubytki na warstwie malarskiej, które pozwalają dostrzec spodnie podłoże. Krawędzie boczne pionowe noszą ślady ciemnego koloru, prawdopodobnie pozostałości pierwotnej ramy konstrukcyjnej, w której tablica była osadzona. W obrębie dwóch pól lub „okien optycznych” przedstawione są dwie postacie półfiguralnie, które patrzą na siebie nawzajem. Z lewej strony znajduje się postać męska o kręconych, krótkich, ciemnych włosach, ozdobionych drobnymi żółtymi kwiatkami, wzrok skierowany w prawo i peleryna otulająca ramiona. Z prawej strony pojawia się postać żeńska, o zebranych włosach, z opaską na czole i naszyjnikiem z pereł lub ziaren w kolorze ochry/złota na dekolcie. W centrum tablicy, oddzielając dwa portrety, dominuje duży stylizowany kwiat o sześciu płatkach w kolorze ochry żółtej z ciemnym środkiem. Z tego punktu wybija się skomplikowana struktura wolut liściowych i winorośli w odcieniach zieleni i błękitu, która otacza postacie i powtarza się symetrycznie na górnym i dolnym marginesie. Małe żółte pączki wykańczają kąty i puste miejsca, tworząc ciągły, rytmiczny dekoracyjny motyw (inspirowany motywami groteskowymi). Rysy twarzy — podkreślone konturami o wyraźnym zarysie, duże, geometryczne oczy, surowe wyrazy — w połączeniu z wyborem roślinnych wolut nasuwają silne skojarzenia z gustem renesansowym i późnorenesansowym włoskim (XVI–XVII wiek). Jednakże reinterpretacja portretów i nasycenie koloru mogą także wskazywać na późniejszą, rzemieślniczo–ludową manufakturę z XVIII lub XIX wieku, która nawiązuje do klasycznych modeli.
