Giovanni Greco (1953) - Spazio dimensionale





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143313
Doskonała ocena na Trustpilot.
Giovanni Greco (1953) podpisuje Spazio dimensionale, obraz akrylowy na płótnie 50 x 50 cm z 2024 roku, z ręcznym podpisem z przodu i z tyłu oraz z certyfikatem autentyczności.
Opis od sprzedawcy
WYSYŁKA ŁĄCZNA; Jeśli kupisz więcej dzieł w tej samej Aukcji, zapłacisz TYLKO JEDNĄ WYSYŁKĘ
Zapraszamy do odwiedzenia naszej platformy sprzedaży online „DELAURETISART”
Giovanni Greco (1953,
Pittura in Acrilico su tela 50 x 50 cm.
Podpis artysty na froncie i tyle;
z Certyfikatem autentyczności artysty
GOVANNI GRECO narodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po nieukończonych studiach biologicznych i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudi w Katanii i w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, zaczynając jednocześnie od przykładu Magritte’a, a następnie De Chirico, gdzie możliwa była rozwiązanie dwóch pozornie sprzecznych warstw, marzenia i obiektywnej rzeczywistości, w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
Podstawą jego badań jest silna pulsja mająca na celu rozwiązywanie wielkich dylematów egzystencji i relacji między sobą a światem, próbując interpretować „myślę” – czasem niepodważalne przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco nieprzepuszczalnie jako środek, by ukazać w nowym świetle podstawowe problemy, które nasz umysł nie przestaje oswajać, uruchomiając wizualne szantaże, szantaże duszy; później zostaje pociągnięty ku malarstwu metafizycznemu i przede wszystkim ku dziełom G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, ile ze względu na widoczne w nich silne znaczenie, które wyraża się w solidnej kompozycji; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się masami potężnymi nadanymi przez ciemne i gęste formy barwne w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a podmioty zawieszone między metafizycznym wpływem a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „èndonèxò”, terminu stworzonego przez artystę – (éndon-éxò) – gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje odczuć pragnienie, by jego malarstwo brzmiało bliżej przeżywanemu przez obserwatora, wywodząc z głębin duszy i stopniowo zastępując, nowymi ciemnymi siłami, jasne i proste przestrzenie rozumu.
Historie sprzedawców
WYSYŁKA ŁĄCZNA; Jeśli kupisz więcej dzieł w tej samej Aukcji, zapłacisz TYLKO JEDNĄ WYSYŁKĘ
Zapraszamy do odwiedzenia naszej platformy sprzedaży online „DELAURETISART”
Giovanni Greco (1953,
Pittura in Acrilico su tela 50 x 50 cm.
Podpis artysty na froncie i tyle;
z Certyfikatem autentyczności artysty
GOVANNI GRECO narodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po nieukończonych studiach biologicznych i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudi w Katanii i w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, zaczynając jednocześnie od przykładu Magritte’a, a następnie De Chirico, gdzie możliwa była rozwiązanie dwóch pozornie sprzecznych warstw, marzenia i obiektywnej rzeczywistości, w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
Podstawą jego badań jest silna pulsja mająca na celu rozwiązywanie wielkich dylematów egzystencji i relacji między sobą a światem, próbując interpretować „myślę” – czasem niepodważalne przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco nieprzepuszczalnie jako środek, by ukazać w nowym świetle podstawowe problemy, które nasz umysł nie przestaje oswajać, uruchomiając wizualne szantaże, szantaże duszy; później zostaje pociągnięty ku malarstwu metafizycznemu i przede wszystkim ku dziełom G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, ile ze względu na widoczne w nich silne znaczenie, które wyraża się w solidnej kompozycji; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się masami potężnymi nadanymi przez ciemne i gęste formy barwne w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a podmioty zawieszone między metafizycznym wpływem a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „èndonèxò”, terminu stworzonego przez artystę – (éndon-éxò) – gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje odczuć pragnienie, by jego malarstwo brzmiało bliżej przeżywanemu przez obserwatora, wywodząc z głębin duszy i stopniowo zastępując, nowymi ciemnymi siłami, jasne i proste przestrzenie rozumu.

