(MONTIEL) 1985 - "ENLATADOS"

José Leonardo Montiel García (Montiel) to kubański artysta wizualny urodzony w Santa Clara, Villa Clara, którego droga twórcza rozwijała się między tworzeniem artystycznym, nauczaniem a promocją kultury. Obecnie mieszka w Hiszpanii i prowadzi tam swoją praktykę artystyczną.

Jego praca budowana jest ze swobodnej i eksperymentalnej koncepcji sztuk wizualnych. Rysunek, malarstwo, rzeźba, ceramika, grafika, fotografia, instalacja i projektowanie graficzne stanowią część multidyscyplinarnej praktyki, w której materiały, przedmioty i ich możliwości transformacji nabierają szczególnego znaczenia.

Na przestrzeni swojej kariery Montiel rozumiał twórczość nie tylko jako indywidualną produkcję, lecz jako sposób nawiązywania relacji ze otoczeniem i generowania wspólnych doświadczeń. Ta koncepcja sprzyjała bliskiemu związkowi między jego pracą artystyczną, edukacją a pracą na rzecz społeczności.

Doświadczenie zawodowe w nauczaniu i działalność jako promotor kultury zaowocowały warsztatami, salonami, działaniami plastycznymi, projektami wystawienniczymi i interwencjami w przestrzeniach publicznych. Z tych pól pracował nad kształceniem artystycznym i tworzeniem przestrzeni umożliwiających przybliżenie sztuk wizualnych różnym społecznościom, rozumiejąc kulturę jako obszar uczestnictwa, wiedzy i transformacji.

Ta wymiar jego kariery nabrał szczególnego znaczenia zarówno na Kubie, jak i w Wenezueli, gdzie realizował projekty o charakterze artystycznym i społecznym, interwencje miejskie, murale i propozycje rzeźbiarskie, a także brał udział w inicjatywach mających na celu tworzenie i promocję nowych przestrzeni dla sztuk wizualnych.

Wśród tych doświadczeń znajduje się tworzenie i promowanie w 2013 roku Galerii Sztuki Armando Reverón w stanie Vargas, Wenezuela, a także realizacja projektów społecznych, murali miejskich i interwencji w różnych przestrzeniach publicznych.

Równolegle jego praca brała udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych na Kubie, w Wenezueli i Hiszpanii. Jego dorobek został nagrodzony licznymi wyróżnieniami, między innymi trzykrotnie z rzędu zdobył „Grand Prix Skromności Narodowej w Sztukach Plastycznych” w latach 2011, 2015 i 2017; Grand Prix Beki „Królestwo tego Świata” organizowanego przez Stowarzyszenie Braci Sais AHS w 2017; I Nagrodę Salonu Formy Małej w 2018 oraz Nagrodę I Salonu Krajobrazu Wiejskiego, Miejskiego i Morsko‑Morskich Edelson Machado w 2019.

W ostatnich latach jego praktyka artystyczna kontynuuje rozwój w Hiszpanii. W 2023 roku zrealizował swoją pierwszą wystawę indywidualną, NEGRO, w Galerii/Winiarni „VINAURO” w Granadzie. W 2024 zaprezentował projekt osobisty NEGRO w Centrum Kultury „EL TUMBAO” w Alicante, a w 2025 wziął udział w wystawach zbiorowych AJIACO i MANIGUEROS w Galerii „VALBUENA”, El Campello, Alicante. Wystawa zbiorowa „CONVERGENTES”, Galeria VEARTE, Alicante, Hiszpania, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

ENLATADOS

60 × 81 cm

ENLATADOS proponuje refleksję nad tym, w jaki sposób współczesne społeczeństwo przekształca naturę, by włączyć ją do swoich systemów produkcji i konsumpcji. Cztery ryby pojawiają się zgniecione w otwartej puszce, poukładane i zamknięte w przestrzeni, która eliminuje jakąkolwiek możliwość ruchu.

Ryba, pierwotnie kojarzona z wodą, przemieszaniem i życiem, tu pojawia się oddzielona od swojego naturalnego środowiska. Przestała pływać, stała się produktem. Puszka wyznacza granicę między dwoma stanami: tym, co kiedyś należało do natury, a tym, co człowiek przetworzył, skatalogował, zapakował i przeznaczył do spożycia.

Powtarzanie ciał wzmacnia ten pomysł. Ryby stopniowo tracą swoją indywidualną kondycję, stając się jednostkami podobnymi, zorganizowanymi w strukturze przemysłowej. Obfitość przestaje więc reprezentować naturalne bogactwo i zaczyna ujawniać logikę akumulacji, wyzysku i standaryzacji.

Intensywne czerwienie wewnątrz wprowadzają napięcie, kontrastujące z metalicznymi i zimnymi tonami ryb. Ta sprzeczność pozycjonuje obraz pomiędzy tym, co atrakcyjne, a tym, co niekomfortowe: prezentacja uwodzi, lecz jednocześnie ukazuje przemoc ukrytą w procesie przekształcania życia w towar.

Dzieło to może być również odczytywane jako metafora naszej własnej kondycji. W społeczeństwie, które wciąż klasyfikuje, organizuje i konsumuje, człowiek narażony jest na to, by równie „zostać zapakowanym”: zamknięty w struktury ekonomiczne i społeczne determinujące miejsca, zachowania i formy egzystencji.