Włochy - Nova Palma; Merian - Nova Palma - 1681-1700

Nova Palma

Trudna i atrakcyjna miedziorytowa linia na papierze, wydany przez rodzinę Merianów dla ich „Topographia Italiae” opublikowanej we Frankfurcie w 1688 roku. Ten atrakcyjny, starannie wyryty plan pochodzi z ostatniego tomu „Neuwe Archontologica Cosmica” Meriana, wydanego w 30 częściach między 1642 a 1688 rokiem. Po śmierci starszego Meriana prace kontynuowali jego synowie Mathias i Caspar. To ostatni tom spośród 30 woluminów publikowanych w okresie 46 lat; jest najrzadszym dziełem Meriana.

Bardzo dobry stan. Bezdodatkowy kolor tak, jak wydano.

Gwarantowana autentyczna antyczna mapa.
Matthäus Merian


Matthäus Merian (25 marca 1621 – 15 lutego 1687) był szwajcarskim rytownikiem i portretowym malarzem. Urodził się w Bazylei jako najstarszy syn Matthäusa Meriana Starszego i jego pierwszej żony Magdaleny Marii z domu de Bry; podobnie jak ojciec został rytownikiem. Był przyrodnim bratem Marii Sibilli Merian i bratem Caspara Meriana. Udokumentowano, że pełnił funkcję importera wina i innych dóbr luksusowych dla Carla Gustafa Wrangela i jest znany z portretów. Został nauczycielem Bartholomäusza Kiliana.

Po śmierci dziadka Johanna Theodora de Bry'ego, jego ojciec przejął w Frankfurtcie (we Frankfurcie) jego wydawniczy dom, gdzie młodszy Matthew stał się uczniem Joachima von Sandrarta. Z nim pojechał do Amsterdamu w 1637, do Paryża w 1641 i do Londynu w 1639 z Anthonisem van Dyckiem.

W 1642 Merian powrócił do Frankfurtu, ale od 1643 do 1647 przebywał we Włoszech, aby studiować. W 1647 wziął udział jako agent polityczny i przedstawiciel kilku książąt na Kongresie Pokoju w Norymberdze, którego uczestników portretował. Od 1647/48 był także w służbie Carla Gustafa Wrangela, którego kilkakrotnie portretował.

Po śmierci ojca w 1650 prowadził wydawniczy dom razem z młodszym bratem Casparem Merianem i publikował dalsze tomy „Topographia Germaniae” oraz „Theatrum Europaeum”. Poza tymi seriami wydawnictwo prawie nie produkowało książek. Merian odnotował największe sukcesy jako portrecista, na przykład w 1658 podczas koronacji Leopolda I we Frankfurcie.

Merian tworzył także ołtarze, między innymi dla Katedry Bambergiskiej i Barfüßerkirche we Frankfurcie.

Merian zmarł 15 lutego 1687 we Frankfurcie. Jego grób na Peterskirchhof w Frankfurcie jest zachowany.