André-Léon Vivrel (1886-1976) - Marine en bretagne

André-Léon VIVREL (1886-1976)

Marynarz w Bretanii

Akworel na papierze
Wymiary obrazu: 26 x 33 cm
Podpisany w dolnym lewym rogu.
Pochodzenie: Kolekcja prywatna, Paryż

Akworel w bardzo dobrym stanie.
Papier przyklejony na grubszym papierze.
Oprawa wliczona w cenę, nie będzie objęta ubezpieczeniem podczas transportu.
Wymiary z ramą: 54 x 64 cm

BRAK CENY REZERWOWANEJ

Dzieło oryginalne, dostarczane z fakturą i świadectwem autentyczności.
Szybka, staranna i ubezpieczona wysyłka.
Kupujcie z pełnym zaufaniem!

André-Léon Vivrel urodził się w 1886 roku w Paryżu. Już w wieku 15 lat postanawia zostać malarzem. W tej drodze wspiera go matka, która nazywa go swoim pierwszym mistrzem, oraz ojciec, handlowiec winem i Pierwszy nagrodzony w rysunku w 1870 roku. Uczeń w liceum Louis-le-Grand, André-Léon Vivrel wraca do Akademii Juliana w 1910 roku. Tam kształci się pod kierunkiem Paula Alberta Laurensa, potem uczęszcza na warsztat Marcel Bascheta i Henri Royera w École des Beaux-Arts. Wynajmuje pracownię w Montmartrze, przy 65 rue Caulaincourt, zaledwie o kilka numerów od pracowni Augusta Renoira. Jego pierwszy udział w Salonie French Artists sięga 1913 roku. Zmobilizowany w 1914 roku, w 1917 roku otrzymuje Krzyż Wojenny za bohaterskie postępowanie. Po wojnie wraca do pracowni w Montmartrze. Otrzymuje wyróżnienie na Salonie 1920, a państwo kupuje od niego dwie martwe natury, które wystawił na Salonie Niezależnych. Prezentuje tam również dwa portrety Bretonki namalowane po powrocie z pobytu w Ploumanac’h (Côtes-d’Armor). W 1922 roku Vivrel po raz pierwszy pojawia się na Salonie Société Nationale des Beaux-Arts. Po zdobyciu nagrody Deldebat de Gonzalva w 1932 roku, w roku następnym uzyskuje srebrny medal na Salonie Artistów Français za „Czas wiśni”. W 1934 Vivrel prezentuje kąpielające kobiety, pierwszy obraz z serii wielkich nagich wysyłanych na Salon aż do 1943 roku. Kulminacją jego badań nad kobiecy nagością są „Kąpiące się” z 1939 roku, nagrodzone złotym medalem na Salonie Artistów Français. To ostatnie wyróżnienie wieńczy srebrny medal zdobyty przez Vivrela w 1937 roku na Międzynarodowej Wystawie Sztuk i Technik w Paryżu. Krytyka jednogłośnie wychwala jego talent i w 1940 roku Louis Paillard nie waha się napisać na pierwszej stronie „Petit Journal” z 6 maja 1940: „André Vivrel, pojawia się – oświadczam – jako jeden z najlepszych na tym Salonie [artystów francuskich]”. Wystawa „Vivrel – nowe malarstwo”, zorganizowana przez Galerie de Berri w maju 1942, ukazuje w 31 obrazach różnorodność gatunków podejmowanych przez Vivrela, ale to pejzaże budzą w nim najwięcej pasji. Jego ziemią wyboru jest Loiret, gdzie jego starszy brat Marcel posiada drugi domek w Châtillon-sur-Loire, niedaleko Champtoceaux. Po I wojnie światowej, bez pieniędzy, szuka tam schronienia, by malować na miejscu po niskich kosztach. Wiosną 1926 Vivrel ponownie trafia do Bretanii, skąd przywozi „Port Camaret” prezentowany na Salonie Tuileries w 1926 roku. Kilka lat później, w 1934 roku, wraca do Côtes-d’Armor, gdzie tworzy maryny będące studiami nieba. Vivrel spędza lato 1926 na Korsyce. Tam tworzy akwarele, które jesienią prezentowane są w Galerie Georges Petit, a następnie w Nowym Jorku. Za każdym razem krytyka jednogłośnie wychwala ichwalnoś: „Wystawa André Vivrela to artysta wrażliwy, drobny, a jednocześnie szeroki w swoich koncepcjach. Jego widoki Korsyki, Bretanii i Paryża są jak jego kwiaty subtelnie harmonijne” („La Semaine à Paris”, 12 listopada 1926, s. 63). W 1928 ponownie wyjeżdża na południe. Oddając ciepłe i żywe światło Prowansji, maluje „Port Saint-Tropez” wystawiony, także w tym samym roku, na Salonie niezależnych. Motyw Morza Śródziemnego dominuje również na Salonie Tuileries, gdzie Vivrel prezentuje widoki portów i statków pasażerskich, świadectwo tętniącej turystycznej branży. Kiedy Vivrel nie jest na trasach po Francji, bierze Paryż za model. Maluje zaułki wzgórza Montmartre i zabytki stolicy, jak katedra Notre-Dame, które rozwija w serię niczym Monet. Lubi zatrzymywać się na brzegach Sekwany, które oferują mu wiele nietypowych perspektyw na miasto i inspirują go do malowideł, które nie bez przypominają paryskie pejzaże Alberta Lebourga. Malując do ostatniego tchnienia, André-Léon Vivrel odchodzi do Bonneville-sur-Touques 7 czerwca 1976 roku.

Niektóre obrazy są generowane przez AI, aby pokazać, jak przedmiot może wyglądać w kontekście.
Proszę odnieść się do oryginalnych zdjęć i opisu produktu po szczegóły.