Paolo Fedeli - Dentro Venezia

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył szkołę artystyczną w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza sztuk. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w magazynach i codziennych gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych ogólnokrajowych wystawach zbiorowych sztuki, zdobywając istotne cytaty i krytyczne uznanie. Od 1979 roku do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest arcynaturalnym śpiewakiem natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator rzadkich i niepojętych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskaną a anonimową metropolią zachodniego, współczesnego świata, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne przypominają się w absurdzie globalizacji, może być zaskakująca. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak widzimy tu delikatne powiązanie między zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebami, nocnym światłem, błyszczącymi wilgocią ulicami, atmosferami ropowatymi dymem smogu: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, uniknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odwołania do społecznego, a lepiej mówiąc do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowem a kolorem:
Następnie trzeba nie wybierać swoich słów bez pewnego błędu:
nic nie jest cenniejsze od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej bystrości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują płacz oczu błękitu!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto zatem klucz do interpretacji Paolo Fedeli: autoreferencyjność i zaskoczenie zastąpiły przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i gwar odgłosu niezgodnych głosów zastąpiły przez zawieszenie milczenia nieobecności. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpiono sublimacją wizualnej poezji.

Paolo Levi