Paolo Fedeli - Prove di regata

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza w dziedzinie Sztuki. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Obecny jest w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w licznych zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych ogólnokrajowych przeglądach sztuki, odnosząc istotne cytowania i uznanie krytyków. Od 1979 roku do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest śpiewakiem–zwiastunem natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji, narrator nieprawdopodobnych i niepojętych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówka po Toskanii i anonimowej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie plany architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może być również dla nas zaskoczeniem. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między stodołami, wzgórzami, jasnymi nieboskłonami, nocnym światłem, mokrymi, błyszczącymi ulicami, dusznymi atmosferami smogu: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen uniknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki wszelkie odniesienie do społecznego, a dokładniej do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:

Następnie musisz nie wybierać swoich słów bez pewnego błędu:
niczego nie jest najdroższe od kolędy szarej, dla której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak tylko to możliwe od zabójczej bystrości,
z okrutnym duchem i nieczystym śmiechem;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto więc klucz do lektury Paolo Fedeli: „samoodnoszenie się i zaskoczenie” zastąpione zostały przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i hałas odrębnych głosów zastąpione zostały przez zawieszony milczenie nieobecności. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpione zostało sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi