Paolo Fedeli - Omaggio Floreale

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza „Arte”. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych. Jest obecny w kilku Stałych Wystawach. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych ogólnonarodowych przeglądach sztuki, uzyskując istotne cytowania i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to cantore arcano natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator niezwykłych i niepoznanych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne przypominają się sobie w absurdy globalizacji, może nas zaskakiwać. Podobnie jak zmienność jego języka. A jednak dostrzegamy subtelną łączność między domu, wzgórzami, czystymi niebami, nocnym światłem, błyszczącymi miastami pełnymi wilgoci, duszącymi atmosferami smogu: nie ma nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen ominęły wyobraźnię artysty, który postanowił wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odwołanie do społecznego lub, lepiej mówiąc, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodził się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:

„Ważne jest, byś nie wybierał swoich słów bez pewnych błędów:
niczego nie jest cenniejsze od smutnej pieśni,
w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej przenikliwości,
drwiącego ducha i nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!

Oto więc klucz interpretacyjny Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione zostały przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i gwar donośnych głosów zostały zastąpione przez zawieszenie ciszy nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpiono sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi