Paolo Fedeli - Venezia

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza «Arte». Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych. Jest obecny w kilku Stałych Wystawach. Jego prace figurują w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych krajowych przeglądach sztuki zbiorowej, zdobywając istotne cytowania i krytyczne uznanie. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest tajemnym kronikarzem natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji, kronikarz niemożliwych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskaną a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurd działania globalizacji, może wydać się także zaskakująca. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, jasnymi niebiosami, światłami nocnymi, mokrymi, błyszczącymi ulicami; nie ma tu istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, unikali wyobraźni artysty, który w swojej poetyce wykluczył jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a mówiąc precyzyjniej – do realizmu.
Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:

Należy potem, byś nie wybierał swoich słów bez pewnych błędów:
nic nie jest droższe od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
Odejść jak najdalej od zabójczej przenikliwości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Chwyć elokwencję i wykręć jej kark!

Oto więc klucz do czytania Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione zostały przez niepewność. Retoryka codzienności i hałas odłamów głosów zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieistnienia. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało przez sublimację poetyki wizualnej.

Paolo Levi