Paolo Fedeli - Times Square

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instituto d'arte w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza „Arte”. Zorganizował liczne wystawy indywidualne we Włoszech i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w pismach i codziennych gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych narodowych przeglądach sztuki, zdobywając istotne cytowania i krytyczne uznania. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to arkaiczny kantor natury.

OPINIE O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. narrator niemożliwych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskanią a anonimowej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może nas również zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między zagajnikami, wzgórzami, jasnym niebem, nocnym światłem, ulicami wilgotnymi od pary, mrocznymi atmosferami smogu: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, oparli wyobraźnię artysty, który chciał wyłączyć ze swojej poetyki wszelkie odniesienia do socjalności lub, mówiąc precyzyjniej, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:
Trzeba też, byś nie wybierał
słów bez choćby kilku błędów:
nic nie jest droższe od szarej pieśni
w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej złośliwości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które czynią łzy niebieskości!
Weź elokwencję i wykrzywij jej kark!
Oto więc klucz do interpretacji Paolo Fedeli: auto-referencjalność i zaskoczenie, zastąpione przez mglistość niepewności. Retoryka codzienności i hałaśliwy rezonans głosów dysonujących zastąpione został przez zawieszone milczenie nieobecności. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpione zostało przez sublimację poezji wizualnej.

Paolo Levi