Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetiki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym do wywoływania napięcia, energii, zniszczenia i przemiany.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez charakterystyczny dla moich poszukiwań element – wieniec.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej geometrii na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z montażem, konstrukcją i mechaniką, tutaj zostaje przekształcona w autonomny element artystyczny. Jej powtarzalność tworzy trójwymiarową powierzchnię, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują postrzeganie pracy.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wibrację wizualną. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc na nią z boku, ukazuje się jej prawdziwa trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwóźdź śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno konstrukcji, jak i zniszczenia: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, wykorzystywane jest do tworzenia powierzchni niepokoju, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie przede wszystkim z techniki Screw Art.

Dzieło wzbogacone jest o skrzydło z plexiglass.

Przezroczyste skrzydło izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w szlak Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki ulicznej, odwołując się pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do prac wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli santic e marchi universalmente riconosciuti come Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Le opere non sono repliche né collaborazioni ufficiali con artisti o marchi citati, ma creazioni originali, realizzate con uno stile personale che riflette una critica e una rilettura del consumismo, del valore simbolico del brand e dell’arte come oggetto culturale contemporaneo.
Questo approccio rende le opere particolarmente apprezzate da collezionisti e appassionati di arte contemporanea, Pop Art di lusso, street art concettuale e arte ispirata ai grandi marchi iconici, pur mantenendo una forte identità artistica autonoma.