Joan Miro (1893-1983) - El Artista trabajando

Joan Miró (1893–1983)

Litografia na papierze Fabiano
Wymiary: 52 × 36 cm
Seat, 1987
Podpisano na płycie
Ramka nie jest dołączona

Figlarne, biomorficzne abstrakcje Miró i jego wyraźnie poetycki język wizualny silnie rezonują z ekspresyjną wszechstronnością, jaka cechuje mistrzów sztuki nowoczesnej i współczesnej. Podobnie jak Pablo Picasso, który był zarówno bliskim przyjacielem, jak i istotnym wpływem na jego wczesną karierę, Miró nieustannie kwestionował tradycyjne granice przedstawiania, przemieniając codzienną rzeczywistość w głęboko symboliczny, liryczny język. Ta radykalna podważanie formy łączy także Miró z surową, wyrazistą emocjonalnością Egona Schie­le, którego zniekształcone figury odrzucały konwencjonalną estetykę na rzecz czystego, nieukrywanego psychologicznego wyrazu. Choć malownicze sceny Miró mogą wydawać się odległe od surowych, monumentalnych faktur Eduarda Chillidy, oboje artyści łączyła głęboka obsesja na punkcie relacji przestrzennych i poetyckiego napięcia między pustą przestrzenią a stałą formą. Ponadto poleganie Miró na uniwersalnych, spłaszczonych symbolach i wyraźnych, graficznych konturach wyprzedziło bezpośredniość wizualną ikon popowych Andy’ego Warhola oraz ostre, prowokujące szablony Banksy’ego, pokazując, że jego uproszczony, poetycki kod pomógł utorować drogę sztuce do natychmiastowego i silnego przekazu między różnymi pokoleniami i mediami.