Keith Haring - Growing 3 - Giclée - Artestar licensed print - COA

Giclée (*) reprodukcja dzieła Kevitha Harringa (**)
Reprodukcja pracy „Growing 3” stworzonej przez Haringa w 1988 roku.
Limitowana edycja luksusowa na matowym, konserwacyjnym papierze cyfrowym o gramaturze 250 g/m². Papier bardzo wszechstronny i wysokiej jakości, wyprodukowany w Niemczech z włókna drzewnego wolnego od kwasu i chloru.
Druk autoryzowany przez Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

- Wymiary kartki: 60 x 48 cm
- Wymiary motywu: 50 x 38 cm
- Stan: Doskonały (dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, zawsze przechowywane w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego oferujemy w stanie nienaruszonym).
- Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w kartonowym opakowaniu wzmacnianym. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx).

Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportu na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druków artystycznych wykonanych cyfrowo przy użyciu drukarek inkjet. Proces ten wykorzystuje tusze pigmentowe i specjalistyczne papiery, aby uzyskać dużą ostrość, precyzję koloru i trwałość – idealny do reprodukcji dzieł sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, Pensylwania, USA.
Wychowywał się w Kutztown, od najmłodszych lat wykazywał duże zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburgu, a w wieku 19 lat, będąc otwarcie gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie znalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie pod wpływem Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha zachęcano go do kształcenia się jako artysta koncepcyjny po eksperymentach z formą i kolorem.
Haring zwrócił na siebie uwagę publiczności w 1980 roku, kiedy zaczął rysować postacie przypominające karykatury wykreślanych markerem w metrze Nowego Jorku, a później malował kredkami białymi komiksy na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań.
Jego czyste linie, żywe kolory i aktywne figury niosły silne przesłania o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tsenga Kwonga Chi.
Również w tym okresie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w pokazie w Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jej pierwsza samodzielna wystawa odbyła się w Galerii Tony Shafrazi w 1981 roku, w tym samym roku brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 zaprzyjaźnił się z wschodzącymi artystami tamtej epoki, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy’ego Warhola.
W 1984 pojechał do Australii i namalował kilka murali w Melbourne i Sydney, a nawet otrzymał pieniądze za swoją pracę od National Victoria Gallery i Australian Centre for Contemporary Art.
Odbywał także wizyty i malował w Rio de Janeiro, Palais de Beaux-Arts w Paryżu, Minneapolis i Manhattan.
Wówczas zaprojektował także różową kurtkę, którą Madonna nosiła, aby wykonać swój utwór „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 Museum of Modern Art w Bordeaux zorganizował wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale Paryża.
W listopadzie tego roku pojawił się na kanale MTV, malując w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z zespołu Duran Duran.
W 1986 malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także pomalował ciało Grace Jones do jej teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep ze swoimi pracami w SOHO.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczne i polityczne epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła pop art dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet zaprojektował okładkę albumu charytatywnego „A Very Special Christmas”, na którym znajdowała się także Madonna.
W 1988 roku został uwzględniony w wąskiej elicie artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, dzięki czemu w kolejnym roku założył fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą i promowanie prac artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego dzieł.
W czerwcu 1989 namalował swoją ostatnią publiczną pracę na murze w klasztorze kościoła św. Antoniego w Pizie. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku zaledwie 32 lat na skutek AIDS.

(**) Na tle epickiego rozmachu, Drzewo Życia (1985) powstało w szczycie tragicznie krótkiego, ale niezwykle dynamicznego życia i kariery Keitha Harringa. Mając wysokość ponad trzy i pół metra, Drzewo Życia nabiera niemal biblijnych proporcji w przedstawieniu tej fantastycznej sceny. Połączenie punka i popu, Haring wlewa współczesną energię w to miejskie świętowanie, łączące ustalone tematy religijne i historyczne odniesienia sztuki tradycyjnej z charakterystyczną kulturą sztuki ulicznej nowoczesnej. Wydobywające się z gałęzi wirujących tony życia eksplodują w postaciach tańczących, jak wybuch wiedzy. Pod drzewem stoją cztery żółte, nakrapiane postacie, w pełni ukształtowane, wywyższają się. Linia ograniczona, zielone gałęzie, lśniące jak dzień, zdają się drgać przeciwko fuksji w karnawale rytmicznych wzorów.
„Patrz, kiedy maluję, to doświadczenie, które w najlepszym momencie przekracza rzeczywistość” – powiedział Haring, wyjaśniając, że ta wymiarność odzwierciedlała się również w jego stanie umysłu podczas pracy. „Kiedy to działa, przenosisz się w inne miejsce, łączysz z rzeczami całkowicie uniwersalnymi, z całością świadomości, całkowicie poza twoim ego i własnym bytem. O to właśnie chodzi” (K. Haring, cyt. w D. Sheff, „Keith Haring: An Intimate Conversation”, w Rolling Stone, sierpień 1989, reprodukcja na www.haring.com [stan na 25 maja 2014]). „Drzewo Życia” było wystawiane m.in. w Ludwig Forum fuer Internationale Kunst w Akwizgranie, Museum für Neue Kunst w Karlsruhe, Museum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie, Triennale w Mediolanie i Dexia Banque Internationale de Luxembourg.