Tijs Dragtsma (1992) - A Ridge Drawn Through the Blue

A Ridge Drawn Through the Blue trzyma rekina tak, jak ciemność trzyma ocean, niemal całkowicie. Ciało nie wydaje się być mięsem ani formą. Istnieje tylko jako pojedyncza, nierówna linia światła, która puchnie wzdłuż kręgosłupa, od pyszczka, nad płetwą grzbietową, aż po ogon, zanim zgaśnie w otaczającym błękicie.

Wszystko inne zostaje odpuszczone. Nie ma zarysu szczęk ani płetw do pełnego narysowania, żaden brzeg brzucha ani skrzel, żadna woda pokazana jako faktura. Pozostało pole indywidualnych znaków, które śledzą tylko tyle krawędzi zwierzęcia, by oko dopełniło resztę, tak jak kształt poruszający się pod powierzchnią nigdy nie jest całkowicie widziany, a jedynie wyczuwany przez światło, które zakłóca.

Obraz jest zadrapany w głęboko niebieskim kolorowym lustrowanym szkliwie, a nie nałożony na powierzchnię. Żadna farba, żaden druk, żaden tusz; obecność rekina jest zbudowana wyłącznie poprzez usunięcie, teren kontrolowanych zarysowań noszony bezpośrednio przez sam materiał. Obraz jest zawsze obecny, z lub bez kierowanego światła. To, co światło i kąt patrzenia zmieniają, nigdy nie jest obrazem, a jedynie głębia jego połysku i otaczające go odbicie.

Niebieski wnosi ciężar dzieła. To kolor otwartej wody i wszystkiego, co niewidziane pod nią, dystansu, ciśnienia i zimna, które utrzymuje drapieżnika w ukryciu, dopóki sam nie zdecyduje, że nie chce być ukryty. Osadzony w tym błękicie, rekin staje się mniej zwierzęciem uchwyconym na kamerze, a bardziej obecnością, którą sama powierzchnia zdaje się pamiętać.

Z perspektywy z drugiej strony pokoju prace czyta się jako jeden nieprzerwany gest, sylwetkę wiszącą w ciemnym błękicie. Zbliż się, a ten gest otwiera się w pole drobnych zarysowań, każde z nich część większej struktury, a nie pojedynczy obraz. Pomiędzy tymi dwoma odległościami szkło spełnia inne swoje zadanie: odbija pokój i osobę stojącą przed nim, tak że kontur widza osiada w tym samym mroku, w jakim porusza się rekin.

Ta praca kontynuuje serię Art on Mirror autorstwa Tijs Dragtsma, w której zarysowany obraz wstawiany jest do kolorowego lustrowanego szkła, a widz staje się częścią dzieła. Język wizualny, w którym uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą, a gdzie lustro zamienia patrzenie w branie udziału.

"Niektóre rzeczy widziane są tylko przez światło, które zostawiają za sobą."

O Art on Mirror – Blue

Art on Mirror to zbiór dzieł, w których obraz jest zadrapany w kolorowe lustrowane szkło, a świat przed pracą staje się jego częścią. Każda linia jest wyryta w głąb niebieskiego lustrowanego powierzchnia z plecowego szkła akrylowego. Zarysowania zawsze tam są – jaskrawe na tle koloru – podczas gdy otoczenie wokół nich nieustannie odbija pokój, światło dzienne i osobę patrzącą.

Z daleka obraz jest czytelny i kompletny, blada figura utrzymana w polu niebieskości. Krok bliżej, a praca otwiera się w delikatną sieć indywidualnych znaków, drobnych i celowych, każdy z nich niezbędny dla całości. Za nimi i między nimi lustro robi to, co lustro robi. Niesie pokój i widza w kompozycję, przez co otoczenie w pracach zmienia się z miejscem, gdzie ją wiesza, podczas gdy sam obraz pozostaje w miejscu.

Światło nie tworzy obrazu. Go ostrzy. Niebieski grunt pochłania i odbija, zadrapane linie łapią i utrzymują, a pod skoncentrowanym reflektorem kontrast pogłębia się, aż figura przyjmuje rzeźbiarski, niemal luminescencyjny charakter. W łagodniejszym świetle kolor wysuwa się do przodu i praca przyjmuje spokojniejszy ton, nie tracąc jednak tematu.

Niebieski to kolor nocy, głębokiej wody i spokojnego dystansu. To emocjonalne tło, wobec którego każda praca z tej serii się osadza, a tematy dobrane są tak, by do niego należeć.

Art on Mirror kontynuuje zarysowaną ikonografię Art with Scratch autorstwa Tijs Dragtsma na nowym gruncie. Gdzie czarne prace czerpią siłę z braku, te czerpią ją z odbicia. Widownia nie patrzy już tylko na dzieło. Widz jest w nim.

O Artynie – o Artyście

Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.

Jako artysta jestem napędzany stałym pragnieniem poznawania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako stałego stylu, lecz jako ewoluujące pole odkryć, gdzie materiał, struktura, światło i emocja łączą się.

Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób. Jak twardość może stać się intymnością. Jak precyzja może tworzyć emocję. To poszukiwanie leży u serca wszystkiego, co tworzę.

W TD Fine Art Studio każde dzieło traktowane jest jako odrębny świat, z własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace budowane są poprzez rytm, powtarzanie i strukturę. Inne wyłaniają się poprzez brak, cien, refleksję lub napięcie. Co je łączy, to wspólne zaangażowanie w oryginalność, jasność i emocjonalną obecność.

Fascynuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a odczuwaniem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostaje otwarte na interpretację. Moim celem nie jest tylko stworzenie obrazu, lecz stworzenie dzieła, które przyciąga uwagę, zaprasza do refleksji i nadal ujawnia się z czasem.

TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te poszukiwania łączą się. To nie tylko studio, lecz ewoluujący, artystyczny wszechświat kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac, które wydają się wyróżniające, celowe i żywe.