Tijs Dragtsma (1992) - Senna Held in the Blue

Ayrton Senna jest tu postrzegany nie jako twarz, lecz jako sylwetka, zakrzywiona kopuła kasku wyścigowego i ostro wyznaczona linia wizjera, tak prosto ukształtowane, że człowiek stojący za nimi staje się niemal mitem. Senna Trzymany w Błękicie zachowuje tylko to, co oko musi wiedzieć, kim on jest – profil, kołnierz, pojedynczy promień światła wzdłuż korony kasku – i pozwala, by wszystko inne zniknęło w ciemności.

Obraz powstaje poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni, a nie dodanie. Pole pojedynczych smug wpracowuje się w głęboko niebieskie wypolerowane szkło lustro, a tam, gdzie smug jest najgęściej, wzdłuż krzywizny kasku i pasa wizjera, powierzchnia łapie światło i staje się drobno świecąco biała. Tam, gdzie smug nieco się cofa, szkło pozostaje głęboko, nieskończenie niebieskie, a sam wizjer pozostaje czarną pustką, jedyną częścią Senny, która nigdy nie wraca do nas.

Widoczny z drugiej strony pokoju, ten obraz czyta się jako czysta atmosfera, pojedynczy strumień światła spadający przez niemal całkowitą ciemność na kask zawieszony w błękicie. Pójdź bliżej, a ten sam promień rozwinie się w pole drobnych zarysowań, monumentalne z oddali, intymne z bliska, ta sama napięcie, które definiowało samego Sennę – człowieka, który wyglądał na spokojnego przy prędkości, a pod vizorem był całkowicie nieczytelny.

Błękit niesie w sobie ciężar tej pracy. To błękit nocy przed wyścigiem, zimne skupienie trzymane pod presją, mit, który ostygł do czegoś bliższego legendzie niż pamięci. Trzymany w tym błękicie, Senna jest ani obecny, ani nieobecny, zawieszony – jak imię może przetrwać twarz.

To lustro nigdy nie jest jedynie tłem. Wokół i między zarysowaniami, pokój i osoba stojąca przed nim odbijają się, więc widz zostaje wciągnięty w ten sam błękit, który utrzymuje Sennę, stając się częścią kompozycji, a nie obserwatorem z zewnątrz.
Światło nie tworzy tego obrazu, ono jest tam zawsze, utrzymane na powierzchni szkła. To, co się zmienia, to jedynie refleksja wokół niego, pokój tętni zmieniając miejsce, w którym zawisł kask, jego kontrast pogłębia się pod silniejszym światłem i cichnie pod miękkim.

Senna Trzymany w Błękicie kontynuuje serię Art on Mirror autorstwa Tijs Dragtsma, w której zarysowana grafika znajduje się w kolorowym szkleniu lustrzanym, a widz staje się częścią dzieła, językiem wizualnym, gdzie uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą, a gdzie lustro zamienia patrzenie w udział.

„Niektórzy ludzie są zapamiętywani jako twarze. Senna jest zapamiętany jako linia światła w ciemności.”

O Art on Mirror – Blue

Art on Mirror to zbiór prac, w którym obraz jest zadarty w kolorowe szkło lustrzane, a świat przed pracą staje się jego częścią. Każda linia jest wycięta w głęboko niebieską lustrowaną powierzchnię z tworzywa akrylowego. Zarysowania są zawsze obecne, jasne na tle koloru, podczas gdy otaczająca je powierzchnia nadal odbija pokój, światło dzienne i osobę patrzącą.

Z daleka obraz czytelny i kompletny, jasna figura zawieszona w polu błękitu. Zbliż się i praca otwiera się w delikatną sieć pojedynczych znaków, drobnych i przemyślanych, każdy z nich niezbędny dla całości. Za nimi i między nimi lustro robi to, co lustro robi. Przenosi pokój i widza do kompozycji, więc otoczenie w dziele zmienia się w zależności od miejsca, w którym wisi, podczas gdy sam obraz pozostaje wyraźnie na swoim miejscu.

Światło nie tworzy obrazu. Ostrzy go. Niebieska podstawa pochłania i odbija, zadrapane linie chwytają i trzymają, a pod skupionym światłem kontrast pogłębia się, aż postać nabiera rzeźbiarskiego, prawie luminescencyjnego charakteru. W łagodniejszym świetle kolor wysuwa się na pierwszy plan, a praca przyjmuje spokojniejszy rejestr, bez utraty swojego tematu.

Niebieski to kolor nocy, głębokiej wody i ciszy odległości. To emocjonalny grunt, przeciwko któremu osadzone są wszystkie prace w tej serii, a tematy zostały wybrane, by należeć do niego.

Art on Mirror kontynuuje zarysowaną ikonografię Art with Scratch autorstwa Tijs Dragtsma na nowym gruncie. Podczas gdy czarne dzieła czerpią moc z nieobecności, te czerpią ją z refleksji. Widz nie bierze już udziału tylko w oglądaniu pracy. Widz jest w niej.

O artyście

Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.

Jako artysta kieruję się stałą chęcią poszukiwania nowych języków wzrokowych. Nie postrzegam sztuki jako stałego stylu, lecz jako rozwijające się pole odkryć, gdzie materia, struktura, światło i emocja tworzą całość.

Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób. Jak twardość może stać się intymnością. Jak precyzja może tworzyć emocję. To poszukiwanie leży u serca wszystkiego, co tworzę.

W TD Fine Art Studio każdy zbiór prac traktuję jak osobny świat, z własną logiką, atmosferą i identyfikacją wizualną. Niektóre prace budowane są poprzez rytm, powtarzanie i strukturę. Inne wyłaniają się dzięki braku, cieniu, refleksji lub napięciu. To, co je łączy, to wspólne zobowiązanie do oryginalności, przejrzystości i obecności emocjonalnej.

Fascynuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione otwarte na interpretację. Moim celem nie jest jedynie stworzenie obrazu, lecz stworzenie dzieła, które utrzymuje uwagę, zaprasza do refleksji i nadal ujawnia się z czasem.

TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te poszukiwania spotykają się. To nie tylko studio, lecz ewoluujący uniwersum artystyczny kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia dzieł, które wydają się charakterystyczne, zamierzone i żywe.