Brian O'Doherty (1928 - 2022) - i is for ingeborg

Bardzo rzadka, z 1975 roku, mieszana geometrical composition autorstwa znanego amerykańskiego minimalistycznego artysty Ireland, Patrick (1928-2022 aka Brian O'Doherty). Ta wyjątkowa mieszana kompozycja zawiera osobistą wiadomość (I dla Ingeborg). Na papierze ołówkiem i atramentem w różnych kolorach, 15,5×20,5 cm (rozmiary arkusza), podpisana, opatrzona tytułem i datą „Patrick I. Feb. 1975” ołówkiem.

Brian O’Doherty urodził się 4 maja 1928 r. w Ballaghdereen w Irlandii. Jako młody mężczyzna studiował medycynę na University College Dublin, po czym kontynuował studia podyplomowe na Cambridge University i w Harvard School of Public Health, skąd uzyskał tytuł magistra nauk. Podczas pracy na oddziale raka w Bostonie w 1957 roku rozpoczął pracę jako artystyczny ankieter w telewizji publicznej WGBH w Bostonie. Dostał pracę, zastępując historyk sztuki Barbarę Novak (którą później poślubił i która go przeżyła). W nowej roli przeprowadzał wywiady z takimi gigantami świata sztuki jak Josef Albers, Marc Chagall i Walter Gropius.

W latach 60. objął rolę krytyka sztuki w The New York Times; później pracował jako redaktor w Art in America oraz jako krytyk sztuki na antenie NBC. Po wieczornym obiedzie w 1966 roku O’Doherty nagrał bicie serca Marcelea Duchampa, swojego idola, do utworu, który nazwał Portrait of Marcel Duchamp. W 1967 roku zlecił francuskiemu teoretykowi literatury Rolandowi Barthesowi napisanie swojego podstawowego eseju „Śmierć autora” do specjalnego numeru magazynu Aspen. Następnie pełnił funkcję dyrektora programu sztuk wizualnych, a później programu sztuk medialnych w National Endowment for the Arts. W tej roli stworzył długoletni publiczny serial telewizyjny American Masters (nazwa czerpie z jego tomiku krytyki z 1973 roku) oraz Great Performances. Nie ograniczał się jedynie do roli krytyka; O’Doherty był także powieściopisarzem; jego książka z 1999 roku The Deposition of Father McGreevy była nominowana do Nagrody Man Booker. Inne powieści to The Strange Case of Mademoiselle P. (1992) i The Crossdresser’s Secret (2014).

Przez dekady, równolegle z pracą pisarską, O’Doherty nieustannie tworzył sztukę. W 1972 roku, w reakcji na zabójstwa Bloody Sunday dokonane przez angielskich żołnierzy na irlandzkich obywatelach w Derry, zaczął tworzyć prace pod pseudonimem Patrick Ireland. Jako Ireland cieszył się udaną i stałą karierą, tworząc prace inspirowane ojczyzną oraz te, które koncentrowały się na doświadczeniu widza. Jego seria „Rope Drawings”, zapoczątkowana w 1973 roku, oferowała sposób poruszania się po galerii. „Większość członków publiczności nie jest przyzwyczajona do kontaktu z dziełem sztuki” — powiedział Artforum w 2015 roku. „Widziałem, jak ludzie mijają wielkie Poussiny w Luwrze. Idealny widz pracuje z dziełem i nawiązuje z nim pewien rodzaj relacji. Jako artysta, podczas instalowania pracy, szukasz optymalnego punktu widzenia dla tego idealnego widza.”

W 2008 roku, w uznaniu ocieplonych relacji między Anglią a Irlandią, symbolicznie pogrzebał swoją personę Patrick Ireland w irlandzkim Muzeum Sztuki Współczesnej w Dublinie. Następnie kontynuował tworzenie pod własnym nazwiskiem.

W roku 2018, gdy obchodził dziewięćdziesiątą rocznicę, O’Doherty został uhonorowany trzema wystawami instytucjonalnymi w Irlandii: mini-retrospektywą w IMMA w Dublinie, trzy miesięcznym pokazem jego filmów, wideo i prac telewizyjnych w Crawford Art Gallery w Corku oraz, w Sirius Arts Centre w pobliskim Cobh, wystawą jego nowo odrestaurowanej na lata 1995–96 pracy o rozmiarach pomieszczeniowych, serii dziewięciu żywo zabarwionych, powiązanych muralów koncentrujących się na starożytnym irlandzkim alfabecie ogam.

„Teraz jestem świętym,” powiedział Frieze w 2018 roku. „Zostałem kanonizowany w Corku. To mój najwyższy moment narcystyczny, w którym moja wiara w siebie jest całkowicie uzasadniona społecznie.”

Dzieła O’Doherty’ego znajdują się w kolekcjach liczących się instytucji na całym świecie, w tym w Seattle Art Museum; Hirschhorn Museum and Sculpture Garden, National Gallery of Art, National Museum of American Art i Smithsonian Institution, wszystkie w Waszyngtonie, DC; Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku; Dublin City Gallery, Hugh Lane i Irish Museum of Modern Art, oba w Dublinie; oraz Centre Pompidou w Paryżu.

„Zawsze uważałem, że wielorakość sztuki jest dostępna dla każdego i bardzo niewykorzystana przez wszystkich,” powiedział Frieze, odpowiadając na pytanie o zakres swej kariery. „Głęboko wierzę, że ludzie są zdolni do znacznie więcej niż jedna rola, którą sobie wyznaczają. Istnieje wiele rzeczy, które ludzie mogą zrobić.”
(source: artforum.com)