André Chiodo (c. 1945) - L'automne sur le versant

Pictura Subastas przedstawia tę wspaniałą dzieło sztuki należące do André Chiodo, które przedstawia mały dom wiejski otoczony przez imponujące drzewo, otoczone jesienną zielenią i miękkimi różowymi górami pod jasnym niebem. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską przekazaną w nim.

· Wymiary z rámem: 43x37x6 cm.
· Wymiary bez ramy: 27x22 cm.
· Olej na desce podpisany ręcznie przez artystę w prawym dolnym rogu.
· Przedmiot jest w dobrym stanie zachowania.
· Obraz sprzedawany z pięknym ramek (wliczono w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Uwaga: fotografie dołączone stanowią integralną część opisu partii.

Obraz zostanie profesjonalnie zapakowany przez eksperta z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), z użyciem wysokiej jakości materiałów, aby zapewnić ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego opakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością monitorowania. Wysyłki dostępne na całym świecie.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz przedstawia zamknięty górski pejzaż z udziałem dużego wiecznie zielonego drzewa, które wznosi się majestatycznie nad małym domem wiejskim. Kompozycja rozwija się wśród bujnej roślinności, zboczy pokrytych jesiennymi barwami i różowych gór, które znikają w oddali. Intensywna, ciemna roślinność drzewa kontrastuje z jasnością nieba i żółcieniami, ochrem i zieleniami pagórków, tworząc spokojną, intymną scenę silnie związaną z życiem w górach.

Duże drzewo zajmuje środek i stanowi najważniejszy element kompozycji. Pień jest częściowo ukryty przez gałęzie i dach domu, ale korona sięga ku górze. Ta wyraźna verticalność organizuje cały krajobraz i kieruje wzrok od domu ku niebu.

Sylwetka drzewa ma nieregularny i schodkowaty kształt. Gałęzie rozciągają się po obu stronach dużymi masami ciemnymi, które w miarę zbliżania się do wierzchołka zwężają się. Struktura ta wyraża solidność i odporność, jakby drzewo chroniło mały budynek u jego stóp przez wiele lat.

Gąszcz liści dominuje w odcieniach bardzo ciemnych zieleni, czerni, odcieni niebieskoszarych i drobnych nut fioletowych. Niektóre obszary otrzymują słabe światło i odróżniają się jaśniejszymi refleksami, podczas gdy inne pozostają w głębokiej mroku. Ta zmienność nadaje objętość i zapobiega wrażeniu jednorodnej korony.

Dolne gałęzie szeroko się rozchodzą i pokrywają dużą część dachu oraz pobliskiej roślinności. Ich poziome kształty kontrastują z pędzącym do góry rdzeniem korony. Drzewo wydaje się rozciągać nad domem jak ogromny naturalny żagiel, dający cień i ochronę.

Na górze kontur staje się węższy i lżejszy. Szczyt wyraźnie wystaje nad niebem, dodając całemu zestawieniu elegancji. Niektóre małe gałęzie wystają nieregularnie i wzmocniają naturalność formy.

Dom wiejski pojawia się na pierwszym planie, centralnie, częściowo ukryty przez drzewo, krzewy i dolny margines kompozycji. Jego niewielkie rozmiary w stosunku do roślinności i gór podkreślają ogrom naturalnego otoczenia. Architektura harmonijnie wtapia się w krajobraz, nie próbując go zdominować.

Dach stanowi najbardziej widoczną część domu. Pokrycie o nachyleniu ma odcienie szare, fioletowe, brązowe i niebieskawe. Różne pasy kolorów sugerują postarzałe dachówki, drobne nieregularności i miejsca, gdzie światło pada inaczej.

Pokrycie tworzy szeroką diagonłę zniżającą się w prawo. Ta kierunkowość dodaje dynamizmu i równoważy pionowość drzewa. Brzegi dachu są zdefiniowane ciemnymi i jasnymi liniami, które pozwalają zrozumieć jego objętość.

Odbicia szaro-fioletowe dachówek tworzą związek chromatyczny z górami w tle. Dom wydaje się zbierać na swoim pokryciu zimne kolory atmosfery, podczas gdy jego ściany utrzymują cieplejsze, ziemiste odcienie.

Fasada widoczna jest zbudowana z kremów, przytłumionych żółci, odcieni ochry i drobnych szarości. Jej jasność delikatnie kontrastuje z ciemnością dachu i roślinności. Pomimo częściowego ukrycia, wnosi przytulną nutę do pierwszego planu.

W prawym dolnym rogu widnieje ciemne otwarcie, które może odpowiadać drzwiom lub oknu. Jego brązowo-rdzawy kolor wyróżnia się na tle jasnej ściany. Ten drobny szczegół sugeruje wnętrze zamieszkane lub dostęp chroniony przed chłodem gór.

Małe rozmiary otworu wzmacniają prostotę domu. Nie ma dużych elementów dekoracyjnych, balkonów ani monumentalnych struktur. Wszystko przekazuje ideę praktycznego domu, związanego z pracą na wsi i dostosowanego do otoczenia.

W dolnym lewym rogu widać inną budowlę o ciemnych i nieregularnych kształtach. Mogłaby być podrzędnym składem, dodatkową zależnością, stosem drewna lub częścią domu na innym poziomie. Jej brązy, fiolety i czernie dodają ciężaru pierwszemu planowi.

Ta forma częściowo pokryta jest roślinnością. Jej integracja z terenem utrudnia precyzyjne oddzielenie architektury od natury. Ta ambiwalencja czyni miejsce atrakcyjnym, bo przekazuje wrażenie dawnego miejsca, w którym rośliny i budynki współistniały przez długi czas.

Pierwszy plan wypełnia bujna roślinność w odcieniach ciemnozielonych, zblu i szarości. Rośliny tworzą zwarte masy wokół domu, zasłaniając dolną część murów. Niektóre liście lub gałęzie wznoszą się w wąskich, pionowych kształtach.

Na dole, w prawym rogu, pojawia się kilka wydłużonych roślin, które wycinają się na tle jasnej elewacji. Ich ciemne sylwetki wprowadzają rytm i głębię. Bliskość tych form sprawia, że widz ogląda dom oczami zza małego ogrodu lub zarośli.

Obok domu widnieje ogrodzenie lub strukturą z jasnozielonych i zielonych linii. Słupy i belki częściowo skryte są w roślinności. Ten element pozwala wyobrazić sobie mały ogródek, chlewik lub działkę wokół domu.

Ogrodzenie wprowadza subtelną sygnał aktywności ludzkiej. Choć nie ma postaci, jego obecność wskazuje, że przestrzeń była zaprojektowana i użytkowana. Natura dominuje krajobraz, lecz zachowuje ślady życia codziennego związanego z ziemią.

Z lewej strony unosi się skarpa pokryta drzewami i krzewami. Jej nachylenie rośnie ku górze, tworząc dużą diagonalę, która ramy krajobraz. Kolory zmieniają się od ciemnozielonych po żółte, ochrowe, brązowe i pomarańczowe.

Różnorodność barw na zboczu sugeruje porę przejściową, prawdopodobnie jesień. Niektóre drzewa nadal mają zielone liście, inne zaś pokazują odcienie złociste i miedziane. To współistnienie tworzy bogatą i pełną życia powierzchnię.

Korony drzew rozkładają się w okrągłe i nakładające się formy. Drzewa najbliżej wyglądają na ciemne i zdefiniowane, te oddalone przyjmują delikatniejsze kolory. Ta gradacja wzmacnia głębokość i powiększa wizualnie krajobraz.

W środkowej lewej części widoczne są krzewy o intensywnych żółciach i zieleniach. Ich jasność kontrastuje z dużym drzewem centralnym. Te masy ciepłe wydają się otrzymywać bezpośrednie światło i ożywiają dolną część zbocza.

Niektóre drzewa przybierają brązowe i rdzawo-złote odcienie, wprowadzając jesienny charakter. Ich okrągłe korony integrują się ze zielenią i tworzą spokojny rytm chromatyczny. Rozmieszczenie nieregularne eliminuje monotonie.

Zbocze opada ku środkowi i jest częściowo zasłonięte przez drzewo. Ta nakładka zwiększa głębię, bo pozwala wyraźnie odróżnić pierwszoplanowy dom od górskiej górki. Drzewo działa jak ciemna zasłona przed jasnymi kolorami tła.

Za roślinnością wznoszą się ogromne góry o barwach różowych, fioletowych i szarawych. Ich łagodne profile zajmują dużą część środkowej i prawej części. Delikatność tych kolorów kontrastuje z ciemnością drzewa i przekazuje silne poczucie odległości.

Góry wydają się otulone lekką atmosferą, która rozmywa ich kontury. Nie widać szczegółów skał ani roślinności, lecz duże masy chromatyczne. Ta uproszczona forma sprawia, że relief jest spokojny i niemal eteryczny.

Szczyt po prawej jest szeroki i zaokrąglony. Lekko różowy odcień różu łączy się z kilkoma niuansami obecnymi w niebie i roślinności. Góra wydaje się otrzymywać delikatne światło, być może z samego rana lub z późnego popołudnia.

W centrum inny wzniesienie pozostaje częściowo ukryte przez koronę drzewa. Jego sylwetka jest wyczuwana za gałęziami. Ta nakładka wzmacnia monumentalność drzewa i umieszcza góry w wyraźnie odległym planie.

W dolnym prawym rogu widoczne są drzewa i krzewy w odcieniach żółtych, ochrowych i zielonych. Te formy są jaśniejsze niż roślinność na pierwszym planie. Obecność ta tworzy przejście między domem a górami.

Niektóre odległe drzewa wydają się skupione w otwartej strefie lub w dolinie. Ich ciepłe kolory sugerują pola, jesienne lasy lub zbocza oświetlone słońcem. Ta przestrzeń dodaje szerokości i zapobiega całkowitemu zamknięciu domu.

Niebo zajmuje górną część i dominuje nad jasnym, lekko chłodnym błękitem i szarawej barwie. Jego jaskrawość tworzy czyste tło dla sylwetki drzewa. Brak wyraźnie zdefiniowanych chmur koncentruje uwagę na relief i roślinność.

W określonych strefach niebo przybiera odcienie bieli i perłowej szarości. Te wariacje sugerują lekką, przedłużoną atmosferę. Niebieska jasność kontrastuje z ziemistymi i ciemnymi kolorami krajobrazu, przynosząc równowagę.

Światło ogólne jest miękkie i rozproszone. Nie widać ostrych cieni ani widocznego słońca, lecz równomiernie rozłożone oświetlenie. Ta cecha przyczynia się do uczucia spokoju i wyciszenia.

Gama kolorów opiera się na kontraście między zieleniami i czerniami drzewa, żółciami i ochrami zbocza, różami gór i błękitem nieba. Każda grupa kolorów odpowiada innemu planowi i pomaga budować głębię.

Najbardziej intensywne odcienie skupione są w pierwszym planie, podczas gdy kolory stopniowo stają się łagodniejsze ku horyzontowi. Ta przejście tworzy przekonujące wrażenie dystansu i nadaje scenie otoczkową atmosferę.

Kompozycja składa się z trzech głównych elementów: domu na dole, drzewa centralnego i gór w tle. Zamek mieszkalny reprezentuje obecność człowieka, drzewo symbolizuje siłę natury bliskiej, a góry powiększają krajobraz w wymiar bardziej wspaniały.

Wielkie drzewo działa jako łącznik między ziemią a niebem. Jego korzenie wydają się leżeć obok domu, podczas gdy jego korona unosi się w stronę jasnej strefy. Ta centralna pozycja nadaje mu niemal ochronny i symboliczny wymiar.

Dom natomiast przekazuje intymność i schronienie. Jego jasne ściany i ciemny dach wydają się chronić przed górskim klimatem. Otaczająca roślinność wzmacnia poczucie izolacji i spokoju.

Brak postaci ludzkich potęguje ciszę. Jednak dom, drzwi i ogrodzenie sugerują obecność bliskich. Można wyobrazić sobie mieszkańców pracujących na polu, spacerujących po zboczu lub przebywających wewnątrz.

Scena wywołuje sposób życia ściśle powiązany z cyklami natury. Kolory jesienne, góry i drzewa determinują charakter miejsca. Dom wygląda na dostosowany do otoczenia i stanowi jego część.

Istnieje także wymiar nostalgia. Mały dom otoczony roślinnością może wywołać wspomnienia miejsc rodzinnych, górskich schronisk lub pejzaży odwiedzanych w dzieciństwie. Jego izolacja czyni go symbolem spokoju i przynależności.

Różowe góry wnoszą poetycką cechę. Ich niespodziewanie łagodny kolor odciąga krajobraz od surowej reprezentacji i napełnia go wrażliwością. W ich obliczu czarna sylwetka drzewa zyskuje jeszcze większą siłę.

Kompozycja przekazuje jednocześnie trwałość i przemijanie. Dom i drzewo wydają się stabilne, podczas gdy kolory liści zapowiadają zmiany pór roku. Góry pozostają w oddali jako milczący świadek tego cyklu.

Ogólnie rzecz biorąc, ten piękny obraz oferuje spokojny i głęboko wywołujący wspomnienia widok małego domu wiejskiego chronionego przez duże ciemne drzewo i otoczonego jesienną roślinnością, z łagodnymi różowymi górami wznoszącymi się w oddali. Szare dachy, jasne ściany, ogrodzenie, złociste krzewy i zbocze pokryte drzewami tworzą pejzaż pełen intymności i pamięci. Harmonia między architekturą, naturą i atmosferą przemienia scenę w poetyckie święto schronienia, ciszy i piękna życia na górze.