Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Opera narodziła się z dialogu idealnego z poszukiwaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtórzenia i materii centralne elementy własnej poetyki. W jego pracach serializowanie prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich badań: wieszak.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, ułożonych według ściśle określonej struktury geometrycznej na żółtej powierzchni. Śruba, element zazwyczaj kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj staje się autonomicznym elementem artystycznym. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia ciągle zmieniają percepcję dzieła.

Żółć otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z płaszczyzny, tworząc pewnego rodzaju wizualną wibrację. Z widoku frontalnego kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ukazuje swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być prostą cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się zatem symbolem budowy i jednocześnie zniszczenia: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, jest używane do stworzenia powierzchni niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, słynnego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.

Dzieło zostało wzbogacone o szklarnię z plexiglassu.

Przezroczysta szklarni izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki miejskiej, nawiązując w języku wizualnym i kulturowym do twórczości takich nazwisk jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, poszukiwania artystyczne dialogują z wyobraźnią luksusu, ikonicznej mody i designu globalnego, przywołując symbole święte i marki powszechnie rozpoznawane jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami czy markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości brandu oraz sztuki jako współczesnego obiektu kultury.

To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu oraz sztuki inspirowanej wielkimi ikonami brandów, przy jednoczesnym zachowaniu silnej, autonomicznej tożsamości artystycznej.