Miquel Torner de Semir (1938) - El espejo interior

Pictura Subastas prezentuje to magnificzne dzieło sztuki należące do Miquel Torner de Semir, które przedstawia kompozycję symboliczną ukazującą trzy dorosłe kobiety wśród fragmentowanych form i zagadkowych przedmiotów, przywołując różne stany tożsamości, pamięci i introspekcji. Obraz wyróżnia się znakomitą techniką i wysoką jakością malarską, którą przekazuje.

· Wymiary z ramą: 116x97x6 cm.
· Wymiary bez ramy: 92x73 cm.
· Olej na desce podpisany ręcznie przez artystę w dolnym prawym rogu.
· Praca w dobrym stanie zachowania.
· Dzieło sprzedawane z piękną ramą (wliczoną w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna uwaga: załączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Obraz zostanie zapakowany w profesjonalny sposób przez eksperta z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), z użyciem wysokiej jakości materiałów, aby zapewnić ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego pakowania, jak i sam transport.
Wysyłka będzie realizowana przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na całym świecie.

------------------------------------------------------------------

Obraz prezentuje skomplikowaną kompozycję figuratywną, w której przeważają trzy dorosłe kobiety, których ciała i twarze rozłożone są między fragmentowanymi formami, dekoracyjnymi przedmiotami i szerokimi obszarami koloru. Scena nie wydaje się rozgrywać w rozpoznawalnej, codziennej przestrzeni, lecz w świecie symbolicznym, w którym postacie ludzkie współistnieją z abstrakcyjnymi elementami. Ta kombinacja tworzy zagadkowy obraz, który zachęca do uważnego przyglądania się każdemu zakamarkowi i budowania własnej interpretacji.

W dolnym lewym rogu pojawia się kobieca postać najbliższa widzowi. Jej nagie ciało pokazuje się frontalnie, z delikatnie uniesioną twarzą i spokojnym, choć pełnym niepokoju wyrazem. Jej duże, ciemne oczy patrzą na zewnątrz sceny, tworząc natychmiastowe połączenie z obserwatorem dzieła. Jasne odcienie skóry, w towarzystwie niebieskawych, różowych i fiołkowych refleksów, sprawiają, że jej obecność wyróżnia się na tle ciemniejszych obszarów otoczenia.

Twarz pierwszej kobiety cechuje delikatne i stylizowane rysy. Usta w kolorze czerwonym, policzki zaróżowione, a spojrzenie głębokie przekazują mieszankę kruchości, zaskoczenia i introspekcji. Włosy unoszą się, tworząc dużą masę koloru ochrowego, pokrytą falującymi liniami o odcieniu niebieskim. Fryzura nabiera niemal rzeźbiarskiego wymiaru i pozwala, by głowa zrastała się z abstrakcyjnymi formami widocznymi za nią.

W górnym lewym rogu pojawia się druga kobieta przedstawiona w profilu. Jej głowa skierowana jest na zewnątrz kompozycji, a szyja wydłuża się elegancko. Jasna twarz kontrastuje z ciemnym tłem wokół niej, podczas gdy ochrowe włosy rozsypują się do tyłu w zaokrąglonej formie. Falujące linie na nich zdają się sugerować myśli, wewnętrzną energię lub ruch niewidzialny, który towarzyszy postaci.

Postawa tej drugiej kobiety wyraża spokój i dystans. Jej oczy zdają się kierować w dal, poza przedstawioną przestrzeń, jakby była pogrążona w wspomnieniu lub cichej refleksji. Delikatność jej profilu kontrastuje z pionową, szeroką formą szarości po jej boku, na której spoczywa seria małych, czerwonych kółek, nadających rytm i strukturę całości.

Po prawej stronie pojawia się trzecia postać kobieca, również pokazana w profilu i zwrócona w lewo. Jej twarz częściowo zdefiniowana jest przez ciemne obszary, geometryczne plamy i drobne detale w kolorze. Głowa zdaje się delikatnie opierać o powierzchnię lub spoczywać w atmosferze głębokiej introspekcji. Ta pozycja tworzy wizualny dialog z kobietą z górnej części, jakby obie figury brały udział w cichym dialogu.

Ciało postaci po prawej zajmuje znaczną część kompozycji. Zaokrąglone kształty tworzone są tonami białymi, szarymi, beżowymi i różowymi, kontrastując z czarnym tłem. Na tułowiu pojawia się mały motyw przypominający oko, wprowadzający symboliczny element, który może być kojarzony z czujnością, wewnętrzną świadomością lub percepcją tego, co pozostaje ukryte.

Trzy kobiety nie wchodzą fizycznie w interakcje ze sobą, lecz ich spojrzenia i ustawienie tworzą emocjonalne połączenie. Jedna obserwuje widza, druga patrzy w dal, a trzecia zdaje się składać do środka siebie. Ta różnorodność postaw może być interpretowana jako przedstawienie różnych nastrojów lub różnych momentów tej samej tożsamości: obecności, wspomnienia i introspekcji.

Scena przepełniona jest bogactwem różnorodnych form geometrycznych i organicznych. Pojawiają się powierzchnie prostokątne, fragmenty krzywizn, czarne linie oraz małe plamy intensywnych kolorów, które nakładają się na ciała. Elementy te dzielą przestrzeń na wiele sekcji i tworzą wrażenie kolażu wizualnego, jakby rzeczywistość rozkładała się na wspomnienia, emocje i percepcje niezależne od siebie.

Na lewej stronie wyróżnia się duży element o tonacjach czerwonych, fioletowych i złotych, ozdobiony formami podobnymi do biżuterii, kwiatów lub ozdób. W pobliżu głowy postaci z dołu pojawia się również wydłużona struktura z czarnymi, złotymi i niebieskawymi partiami. Te obiekty wnosić będą bogactwo wzrokowe i wzmacniają imaginacyjny nastrój obrazu, choć ich znaczenie pozostaje celowo otwarte.

Paleta barw łączy delikatne i wyciszone tony z inteligentnymi akcentami. Biele, szarości i beże ciał współistnieją z ciemnozielonymi, czarnymi, brązowymi i ochrowymi odcieniami, podczas gdy małe plamy błękitu, czerwieni, turkusu i fioletu przewijają się po kompozycji. To równowaga między subtelnością kolorów a głębią stwarza intymną, tajemniczą i nieco teatralną atmosferę.

Tło nie funkcjonuje jako stała przestrzeń, lecz jako seria nałożonych kolejnych planów. Niektóre obszary przypominają ściany, kolumny lub wnętrza architektoniczne, podczas gdy inne przekształcają się w plamy abstrakcyjne i fragmenty trudne do jednoznacznego zidentyfikowania. Ta niejednoznaczność sprawia, że postacie wydają się być zawieszone między rzeczywistością a snem, w scenografii stworzonej z samych wrażeń, a nie konkretnych miejsc.

Nagie ciała postaci przedstawione są w spokojny i symboliczny sposób. Ciała nie są studiami fizycznymi, lecz ekspresją kruchości, tożsamości i wewnętrznej prawdy. Dzięki zatarciu ubrań i wyraźnych odniesień czasowych kobiety zyskują uniwersalną obecność, potrafiącą wyrażać ludzkie emocje, takie jak samotność, kontemplacja, pragnienie zrozumienia czy poszukiwanie samego siebie.

Obraz zaprasza do interpretowania trzech postaci jako niezależnych bohaterów lub jako różniących się oblicz jednej kobiety. Postać z przodu mogłaby reprezentować teraźniejszość świadomą; kobieta, która patrzy w lewo, wspomnienie lub przeszłość; a postać leżąca, świat wewnętrzny lub sen. Takie odczytanie przekształca kompozycję w refleksję nad tożsamością, pamięcią i wieloma formami, w jakich osoba może postrzegać samą siebie.

Ogólnie rzecz biorąc, ten obraz oferuje tajemnicze i głęboko ekspresyjne przedstawienie trzech postaci kobiecych pogrążonych w przestrzeni fragmentarycznej i symbolicznej. Spokojne twarze, jasne ciała, różniące się spojrzenia i bogactwo form abstrakcyjnych tworzą scenę napełnioną introspekcją i wrażliwością. Dzieło zachęca do kontemplacji różnych wymiarów kobiecej tożsamości i do odkrycia, między kolorami a fragmentami, otwartej opowieści o pamięci, świadomości i świecie wewnętrznym.